tag:blogger.com,1999:blog-10360365511867370932012-01-09T14:30:48.758-08:00Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.comBlogger2241100tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-52366335837348934812011-11-17T01:39:00.000-08:002011-11-17T01:41:33.133-08:00სარკის ფაზლი.<br />წარმოიდგინე, <br />აწყობაც კი არ სჭირდება.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-5236633583734893481?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-25321249423515158622011-08-03T03:14:00.000-07:002011-08-03T03:16:23.131-07:00ეგო - ჯუნგლებიდან კატაპულტირებული მაიმუნია,<br />სრულიად მოჯადოვებული გრძნობათა სფეროთი.<br />ის დახტუნაობს ერთი სურვილიდან მეორეზე.<br />ერთი კონფლიქტიდან მეორეზე.<br />ერთი ეგოცენტრული იდეიდან მეორეზე.<br />თუ ემუქრებით მას ეშინია სიცოცხლის დაკარგვის.<br />დაე, მაიმუნი წავიდეს.<br />დაე, გრძნობები წავიდნენ.<br />დაე, კონფლიქტები წავიდნენ.<br />დაე, იდეები წავიდნენ. <br />დაე, ცხოვრების პროზა და სიკვდილი წავიდეს.<br />დარჩით ცენტრში და დააკვირდით. <br />შემდეგ დაივიწყეთ, რომ იქ ხართ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-2532124942351515862?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-71953564338334005492011-08-02T01:41:00.001-07:002011-08-02T01:43:30.607-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-2AoiW2jMOrk/Tje4WqtQo1I/AAAAAAAADFw/y0wudGdljLo/s1600/Natalia-Vodianova-W-08-2006-by-Mert-Alas-Marcus-Piggott-728x1024.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 284px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-2AoiW2jMOrk/Tje4WqtQo1I/AAAAAAAADFw/y0wudGdljLo/s400/Natalia-Vodianova-W-08-2006-by-Mert-Alas-Marcus-Piggott-728x1024.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636176158238221138" /></a><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">Mert Alas and Marcus Piggott - Natalia Vodianova</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-7195356433833400549?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-41883461182632776222011-07-07T06:19:00.000-07:002011-07-07T23:36:44.892-07:00<div><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;"><b>გერმანულიდან თარგმნა დათო ბარბაქაძემ</b></span></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>შავი ფიფქები</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>თოვლი მოვიდა, უსინათლო. თვეა უკვე ერთი თუ</div><div>ორი, ბერის კაბაში გახვეულმა შემოდგომამ,</div><div>უკრაინის ფერდობებიდან, მეც მომიტანა ფურცლით უწყება:</div><div><br /></div><div>"წარმოიდგინე, აქაც ზამთრდება, ეს – მეათასედ,</div><div>მხარეში, სადაც უფართოესი დინება მოდის:</div><div>სისხლი, ნაკურთხი ნაჯახებით, იაკობის ციური სისხლი...</div><div>ო, სიალისფრის ყინული არაამქვეყნიური – ჰეტმანი რომ გადალახავს</div><div>თავის აღალით, დაბნელებულ მზეთაქვეშეთში... ოჰ, შვილო, ვნატრობ მხოლოდ თავსაფარს,</div><div>გავეხვეოდი, ჩაჩქანები როცა ელავენ,</div><div>როცა ჩამესმის ვარდისფერი ხორგის ჭრიალი, თოვლის მტვერივით გაიფანტება როცა ჩონჩხი</div><div>მამაშენისა, ფლოქვით თელილი</div><div>მღერა კედარზე...</div><div>თავსაფარი, მხოლოდ ციცქნა თავსაფარი, რომ გავუფრთხილდე</div><div>ამიერიდან, რაკიღა უკვე ტირილს სწავლობ, ჩემივე გვერდით</div><div>სივიწროვეს ამ სამყაროსას, რომელიც აღარ ამწვანდება, ჩემო შვილო, შენი შვილისთვის!"</div><div><br /></div><div>სისხლად მდიოდა შემოდგომა, დედაჩემო, და თოვლი მწვავდა:</div><div>ჩემს გულს ვეძებდი, რომ ეტირა... ვპოვებდი სუნთქვას, ოჰ, ზაფხულისას,</div><div>ის სულ შენ გგავდა.</div><div>მე ავტირდი. ვქსოვდი თავსაფარს.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>* * *</div><div><br /></div><div><br /></div><div>ამაოდ ხატავ სარკმელზე გულებს:</div><div>იქ, ქვემოთ, უკვე სასახლის ეზო ჯარისკაცებით მოუვსია</div><div>სიჩუმის ჰერცოგს.</div><div><br /></div><div>ხეზე აღმართავს თავის ალამს – ფოთოლს, რომელიც ულურჯდება შემოდგომაზე;</div><div>ის თავის ლაშქარს უნაწილებს სევდის წველს და დროის ყვავილებს;</div><div>თმამოჩიტული, ქარქაშში ხმლების ჩასაგებად მიემართება.</div><div><br /></div><div>ამაოდ ხატავ სარკმელზე გულებს: ღმერთი ჩამდგარა ჯარისკაცებში,</div><div>იმ მაზარაში გახვეულა, ერთ დროს, ღამით, კიბეზე რომ ჩამოსწყდა შენს მხრებს,</div><div>ერთ დროს, სასახლე რომ აბრიალდა, როცა წარმოსთქვი, როგორც ყველამ: ჩემო ძვირფასო...</div><div>აღარ ეცნობა უკვე მაზარა და ვარსკვლავებსაც აღარ მოუხმობს</div><div>და მოფრიალე ფოთლისაკენ აჩქარებულა.</div><div>"ო, წველი", ნატრობს გაიგონოს, "დროის ყვავილი".</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>მარიანა</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>უიასამნოდ დაშთა შენი თმა და სარკესავით გაიყინა შენი იერი.</div><div>თვალით თვალამდე ღრუბელია გაწელილი, როგორც სოდომი ბაბილონამდე:</div><div>ის კოშკს ჩამოშლის, როგორც ფოთლეულს, გოგირდის ბუჩქის ირგვლივ ბობოქრობს.</div><div><br /></div><div>ელვა აცხრება მერე შენს ბაგეს – ქვაბურს, რომელიც ვიოლინოს ნარჩენებით ამოვსებულა.</div><div>ხემზე სრიალებს თოვლით ფენილი კბილი მავანის: ო, ლერწმის ღერო რა ტკბილად ჟღერდა!</div><div><br /></div><div>ძვირფასო, შენც ხომ ლერწამი ხარ, ჩვენ კი – წვიმები;</div><div>ღვინოს _ შენს სხეულს შეუდარებელს – ვეწაფებით დაურწყულებლივ;</div><div>პურის ყანაში ნავს – შენს გულს – ღამის მიმართულებით მივასრიალებთ;</div><div>შენ, ლურჯი ტოლჩა, თავს მსუბუქად გადაგვევლები, და ძილს ვეძლევით...</div><div><br /></div><div>მერე კარვის წინ ასეული წამოიშლება, და სამარისკენ მიგასვენებთ სმით და მოლხენით.</div><div>სიზმრების მტკიცე ტალერია, ამ სამყაროს ქვაფილებზე რომ წკრიალებს ამიერიდან.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ქონის სანთელი</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ბერებმა წიგნი გადაშალეს თმიან თითებით: სექტემბერია.</div><div>აწ იაზონი მოწეულ ნათესს თოვლის საფარს გადააფარებს.</div><div>შენ ტყემ ხელების ყელსაბამი გამოგიწოდა, და მიაბიჯებ ბაგირზე, მკვდარი.</div><div>ბნელი სილურჯე ერგება წილად შენს თმას, ხოლო მე სიყვარულის შესახებ ვყვები.</div><div>ნიჟარებს ვყვები, მსუბუქ ღრუბლებს, და წვიმაში ყვავილობს ნავი.</div><div>გადაუქროლებს მფურცლავ თითებს კვიცი-ულაყი –</div><div>შავად იღება კარი, მე ვიმღერ:</div><div>ჩვენ აქ დღემდე როგორ ვიცხოვრეთ?</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>* * *</b><span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"><b> </b></span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>დრო-ჟამით ხელებმოვსებული, აი, როგორი მოხვედი ჩემთან –</div><div>მე ვთქვი: შენ არ გაქვს წაბლისფერი თმა.</div><div>შენ ის მსუბუქად აასვენე დარდის სასწორზე, სადაც ის ჩემზე მძიმე აღმოჩნდა...</div><div><br /></div><div>ისინი შენსკენ გემებით დიან, ტვირთავენ შენს თმას და სურვილის ბაზრობებზე სავაჭროდ მიაქვთ –</div><div>შენ მე ქვევიდან ამომღიმებ, მე პინიდან ჩამოგტირებ, მსუბუქად რომ ატაცებულა.</div><div>მე ვტირი: არ გაქვს წაბლისფერი თმა, ისინი ზღვის წყალს გთავაზობენ, შენ კი მათ შენივ კულულებს აძლევ.</div><div>შენ ჩურჩულებ: ისინი უკვე ამ სამყაროს ჩემით ავსებენ, და მე შენს გულში ვრჩები ღარტაფად.</div><div>ამბობ: საშენოდ მიითვალე ფოთლეული წელიწადების – მოხვიდე და მეამბორო, სწორედაც დროა!</div><div><br /></div><div>წაბლისფერია ფოთლეული წელიწადების, შენი თმა – არა.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>შუაღამე</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>შუაღამე. სიზმრის ხანჯლებით შეკინძული მკვესავ თვალებში.</div><div>არ დაიყვირო ტკივილისგან: ღრუბლები, როგორც თავსაფრები, მიფარფარებენ.</div><div>ბნელით ბნელამდე ცეკვის ჟინით, ის ჩვენს შორის განეფინა აბრეშუმის ხალიჩასავით.</div><div>შავი ფლეიტა გამოგვიჭრეს ცოცხალი ხისგან, და, აი, უკვე მოცეკვავე ქალიც გამოჩნდა.</div><div>ზღვის ქაფით დართულ თითებს ძირავს იგი ჩვენს თვალში:</div><div>აქ ვინმეს კიდევ სურს, რომ იტიროს?</div><div>არავის. ასე ბზრიალებს იგი, გალაღებული, და ცეცხლოვანი დაფდაფია, ხმას რომ იმაღლებს.</div><div>რგოლებსაც გვიგდებს, ჩვენ ხანჯლებზე ვაცვამთ ამ რგოლებს.</div><div>ნუთუ, ის ასე შეგვაუღლებს? ნამსხვრევებივით გაიჟღერებს, და კვლავ ვიცი ამიერიდან:</div><div>არ მოუკლიხარ</div><div>ბალბისფერ სიკვდილს.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>* * *</b><span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"><b> </b></span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>თეთრად მოგიჩანს ბნელში ტანი, ხეო ვერხვისა.</div><div>დედაჩემის თმა თეთრად აღარ შეიფერება.</div><div><br /></div><div>ხარობს სინათლე, უკრაინა ამწვანებულა.</div><div>შინდაბრუნებას ვეღარ შეძლებს მზისფერი დედა.</div><div><br /></div><div>რატომ ყოვნდები წყაროსთვალთან, წვიმის ღრუბელო?</div><div>ჩუმად რომ ტირის იქ ყველასთვის, დედაჩემია.</div><div><br /></div><div>ოქროვან მარყუჟს შემოიქსოვ, მრგვალო ვარსკვლავო.</div><div>დედაჩემის გულს მოსაკლავად ესტუმრა ტყვია.</div><div><br /></div><div>ვინ ამოგაგდო, მუხის კარო, ანჯამებიდან?</div><div>სანდომიანი დედა აღარ დამიბრუნდება.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ქვიშა ურნებიდან</b><span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"><b> </b></span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ობივით მწვანე ფერი მოსავს დავიწყების სახლს.</div><div>ქარსშეტოვებულ ყველა კართან შელურჯდება თავწაჭრილი შენი მედოლე.</div><div>ის ხავსისგან და სარცხვინელის მწარე თმისგან დამზადებულ დაფდაფს შენთვის აახმიანებს;</div><div>დაჩირქებული ფეხისთითით შენს წარბს ხატავს იგი ქვიშაზე.</div><div>უფრო გრძელს ხატავს, ვიდრე იყო, და – სიწითლეს შენი ტუჩების.</div><div>აქ ურნებს ავსებ და გულს ინაყრებ.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>* * *</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ღრჭიალი რკინის ქალამნებისა, საბრალობელი – ალუბლის ხეზე.</div><div>ჩაფხუტებიდან შენთვის ზაფხული ამოქაფდება. გუგული, შავად შეფერილი,</div><div>მის სურათს ხატავს ცის კარებზე ალმასის დეზით.</div><div><br /></div><div>შიშველი თავი გამოუჩანს ფოთლეულში შეკიდულ მხედარს.</div><div>მტრის ფოლადოვან სუდარაზე მილურსმული შენი ღიმილი</div><div>მას ბუნდოვნად თავის გერბზე გამოუსახავს.</div><div>აღთქმული იყო მისთვის ბაღი მეოცნებეთა,</div><div>და მზად უპყრია ოროლები, ვინძლო ვარდი გადაიფურჩქნოს...</div><div><br /></div><div>თუმცაღა ჰაერს გამომსჭვალავს შეუმოსავი, ვინც უმეტეს შენი მსგავსია:</div><div>გამხმარ ხელებზე მიათასმავს რკინის ქალამნებს,</div><div>გამოიძინებს ბრძოლას და ზაფხულს. ალუბალი სისხლად სწორედ მისთვის იღვრება.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ბნელი თვალი სექტემბერში</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ქვამოსხმული დრო. და ტკივილის დალალკავები</div><div>ნაკადულებად ევლებიან ირგვლივ მზერას დედამიწისა,</div><div>მთვრალი ვაშლისა, ცოდვიანი შეგონების მონაბერით</div><div>გარუჯულისა: ლამაზია და არმოწყალე იმ თამაშისა,</div><div>რასაც ისინი თამაშობენ ყალბადჩენილ</div><div>ანარეკლში მისი მერმისის.</div><div><br /></div><div>უკვე მეორედ ყვავილობს წაბლი:</div><div>ორიონის მალიადი უკუქცევის</div><div>მწირადელვარე</div><div>იმედის ნიშნად: მას მაღლით უხმობს</div><div>ცის თვალდავსილი მეგობრების</div><div>ვარსკვლავუხვი გულმოდგინება.</div><div><br /></div><div>სიზმრის კარებთან, შეუნიღბავი,</div><div>უცილობლობს ეული თვალი.</div><div>სავსებით ჰყოფნის საცოდნელად,</div><div>რაც რამ ხდება ყოველდღიურად:</div><div>აღმოსავლეთის სარკმელთან ღამით</div><div>მას განცდის სუსტი</div><div>მოგზაური გამოუჩნდება.</div><div><br /></div><div>შენ აწობ მახვილს სისველეში მისი თვალისა.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ქვა ზღვიდან</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ჩვენი სამყაროს თეთრი გული, რომელსაც ვკარგავთ ჩვენივე ნებით დღეს, სიმინდს რომ ჩენჩო უჭკნება:</div><div>ჩაგვიგორდება ხელებიდან ისე მსუბუქად, როგორც გორგალი.</div><div>ასე გვრჩებოდა დასართავად ძილის ახალი, მწითური მატყლი ქვიშიანი სამარხიდან ჩვენი სიზმრისა:</div><div>გული აწ აღარ, სამაგიეროდ – თავის თმა სიღრმისეული ქვისა,</div><div>უღარიბესი მორთულობა მისი შუბლისა, რომელიც ტალღებს და ნიჟარებს ჩაფიქრებია.</div><div><br /></div><div>ის, შესაძლოა, რომელიმე ქალაქის ბჭესთან, ღამისეულმა აიტაცოს ჰაერში ნებამ, </div><div>აღმოსავლურმა მისმა თვალმა მოუთხროს სახლზე, სადაც ჩვენ ვწევართ,</div><div>ჩვენს ბაგეებზე, დაფარულზე ზღვიურ სიშავით, ჰოლანდიური ტიტებით მორთულ ჩვენივე თმაზე.</div><div>ისე უპყრიათ მათ ლახვრები, როგორც ჩვენ გვეპყრა ჩვენი სიზმარი, თეთრი</div><div>გული ჩვენეული სამყაროსი ასე ჩაგორდა და დაიშალა. ასე დაეხვა</div><div>მის თავს ირგვლივ კულულა ნართი: მატყლი სრულიად უცნაური,</div><div>ნაცვლად გულისა.</div><div><br /></div><div>ო, ძგერა, რაიც გაჩნდა და გაქრა! სასრულეთში საბურველნი ქარდაქარ ფრენენ.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>საფრანგეთის გახსენება</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>შენც გაიხსენე ჩემთან ერთად: პარიზის ზეცა, პარიზის დიდი უდროობა შემოდგომური...</div><div>საყვავილეში შევიძინეთ ჩვენ გულები სათოვლიისა:</div><div>ლურჯები იყვნენ, წყალშიც ლურჯად გამოყვავილდნენ.</div><div>მოულოდნელად ჩვენს ოთახში მოვიდა წვიმა.</div><div>გვესტუმრა ჩვენი მეზობელი, <span lang="IT" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-Times New Roman&quot;;mso-ansi-language: IT;mso-fareast-language:DE;mso-bidi-language:AR-SAfont-family:&quot;;font-size:10.0pt;">Monsieur Le Songe</span>, ჩია კაცუნა.</div><div>ბანქოს ვუსხედით, მე წავაგე თვალისგუგები;</div><div>შენ თმა მასესხე, მე წავაგე, მან ჩვენ მოგვცელა.</div><div>მერე კი კარი გაიხურა, თან გაჰყვა წვიმა.</div><div>მკვდრები ვიყავით, მაგრამ მაინც შეგვეძლო სუნთქვა.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>შეჩრდილული ქალბატონის სიმღერა</b><span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"><b> </b></span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>როცა მოდის და ტიტებს წყვეტს უტყვი ქალი:</div><div>ვინ მოიგებს?</div><div>ვინ წააგებს?</div><div>სარკმელში ვინ გამოჩნდება?</div><div>და მის სახელს უწინარეს ვინ გამოთქვამს, ვინ იქნება?</div><div><br /></div><div>არის ერთი, მას ჩემი თმა ხელთ უპყრია.</div><div>მას ჩემი თმა, როგორც მკვდარი, ხელთ უპყრია.</div><div>ხელთ უპყრია, როგორც ზეცას ეპყრა იმ წელს, სიყვარული რომ მეწვია.</div><div>მერე რარიგ თავმომწონედ ხელთ უპყრია.</div><div><br /></div><div>ის მოიგებს.</div><div>არ წააგებს.</div><div>არც სარკმელში გამოჩნდება.</div><div>იმ სახელის გამომთქმელი არ იქნება.</div><div><br /></div><div>არის ერთიც, მან თვალები გამომტაცა.</div><div>მას მერე აქვს, რაც ჭიშკარი ირაზება.</div><div>თავის თითზე ბეჭდებივით წამოუცვამს.</div><div>და უპყრია ისე, როგორც ნამსხვრევები სურვილის და საფირონის:</div><div>ის ძმა იყო უკვე ჩემი, შემოდგომა როცა იყო;</div><div>იგი დღეებს და ღამეებს ითვლის უკვე.</div><div><br /></div><div>ის მოიგებს.</div><div>არ წააგებს.</div><div>სარკმელში არ გამოჩნდება.</div><div>იმ სახელის საბოლოოდ გამომთქმელიც ის იქნება.</div><div><br /></div><div>არის სულ სხვა, ვინც იმას ფლობს, რაც გამოვთქვი.</div><div>როგორც ნასკვი, იღლიის ქვეშ მას უპყრია.</div><div>ხელთ უპყრია, როგორც საათს უმძიმესი თავისი დრო.</div><div>მას კარდაკარ დაატარებს,</div><div>არ იშორებს.</div><div><br /></div><div>ის წააგებს.</div><div>არ მოიგებს.</div><div>ის სარკმელში გამოჩნდება.</div><div>იმ სახელის უწინარეს გამომთქმელიც ის იქნება.</div><div><br /></div><div>მას ტიტებთან ერთად თავი წაეცლება.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ელვა ღამისა</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>სხივმოკაშკაშედ ეკიდა ცეცხლი ჩემი დაისის სატრფოს კულულებს:</div><div>ახლა კი მე მას უმსუბუქესი ხისგან შეჭედილ კუბოს ვუგზავნი.</div><div>როგორც საწოლი რომაული ჩვენი სიზმრების, ისიც ტალღებს აუტაციათ;</div><div>ისიც ჩემსავით თეთრი პარიკით არის მოსილი და ლაპარაკობს ხმის ჩახლეჩამდე:</div><div>ისე მეტყველებს, როგორც – მე, როცა გულებში შესვლის ნება მეძლევა.</div><div>მან სიყვარულზე ის ფრანგული სიმღერა იცის, შემოდგომაზე რომ მიმღერია,</div><div>როცა მე მწუხრის ქვეყანაში ვმოგზაურობდი და დილის მხარეს ვწერდი წერილებს.</div><div><br /></div><div>გრძნობის კორომში გამოთლილი მშვენიერი ნავია კუბო.</div><div>ერთ დროს, შენს თვალზე ახალგაზრდა, მეც დავშვებულვარ სისხლქვემდინარედ.</div><div>ახლა კი შენ ხარ ისეთი ნორჩი, როგორც არის მარტის თოვლში მკვდარი ფრინველი.</div><div>ახლა კი იგი შენ გესტუმრება და თავის ფრანგულ სიმღერას მღერის.</div><div>თქვენ მსუბუქი ხართ: ჩემს გაზაფხულს თქვენ ბოლომდე გამოიძინებთ.</div><div>მე გახლავართ უმსუბუქესი:</div><div>მე უცხოთა წინაშე ვიმღერ.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>წელიწადები შენით ჩემამდე</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>მოგეტალღება თმა კვლავ და კვლავ, როცა მე ვტირი. შენი თვალების სილურჯით შლი</div><div>სუფრას ჩვენი სიყვარულისა: ზაფხულსა და შემოდგომას შორის საგებელს.</div><div>ჩვენ ვსვამთ, რაც იმან ააქაფქაფა, ვინც არ ვიყავით არც მე, არც შენ ან ვინმე მესამე:</div><div>ცარიელს და უკანასკნელს ხარბად ვისრუტავთ.</div><div><br /></div><div>ერთმანეთს ვუმზერთ სარკეებში უღრმესი ზღვისა და უმალ საკვებს ვუწვდით ერთმანეთს:</div><div>ღამე ღამეა, ალიონით იწყება და</div><div>მე მაწვენს შენთან.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>სიშორის ქება</b><span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"><b> </b></span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>შენი თვალების თავწყაროში</div><div>შეშლილი ზღვის მეთევზეთა ბადეები გალაღებულან.</div><div>შენი თვალების თავწყაროში</div><div>თავის სიტყვას ზღვა არ ღალატობს.</div><div><br /></div><div>აქ განვიშორებ</div><div>გულს, რომელიც კაცთა შორის დავანებულა,</div><div>ჩემს შესამოსელს და ფიცის ციალს:</div><div><br /></div><div>უკუნში უკუნს აღმატებული, ვარ უშიშვლესი.</div><div>მე ერთგული ვარ მხოლოდ მაშინ, როცა ვღალატობ.</div><div>მე შენ მაშინ ვარ, როცა მე მე ვარ.</div><div><br /></div><div>შენი თვალების თავწყაროში</div><div>აფრებს ვშლი და ძარცვას ვოცნებობ.</div><div><br /></div><div>ბადეს ბადევე მოიბადებდა:</div><div>განვიწვალებით ერთმანეთში გადახლართულნი.</div><div><br /></div><div>შენი თვალების თავწყაროში</div><div>ჩამომხრჩვალი თოკს ჩამოახრჩობს.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>მთელი ცხოვრება</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ლურჯი ფერი აქვთ ძილ-ღვიძილის მზეებს, ვით შენს თმას შეცისკრებისას.</div><div>ისევე სწრაფად იზრდებიან, როგორც ბალახი – ჩიტის საფლავზე.</div><div>მათაც იზიდავს თამაში, ჩვენ რომ ვთამაშობდით ჩვენს სიზმარში ვნების გემებზე.</div><div>მათაც უხვდებათ სატევრები დროის კლდეებზე.</div><div><br /></div><div>ხოლო ღრმა ძილის მზეებს ფერი ულურჯესი აქვთ: შენი კულული ერთხელ იყო მხოლოდ ასეთი:</div><div>ვით ღამის ქარი, ვრჩებოდი შენი დის საშოში, გასაყიდად გამოტანილში;</div><div>ჩამოშლილიყო ჩვენს თავზემოთ, ხეზე, შენი თმა, შენ კი ამ დროს იქ არ იყავი.</div><div>ჩვენ მთლად სამყარო ვიყავით და შენ იყავი ბუჩქი ჭიშკართან.</div><div><br /></div><div>ხოლო მზეები სიკვდილისა თეთრნი არიან, როგორიც არის თმა ჩვენი ბავშვის:</div><div>ზღვის მოქცევიდან იგი მაშინ ამოვიდა, დიუნებში კარავს რომ შლიდი.</div><div>ბედნიერების დანა იშიშვლა მან ჩვენს თავზე ჩამქრალი მზერით.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>გვიან და ღრმად</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ავსული, როგორც მოქარგული მეტყველება, იწყება ღამე.</div><div>ჩვენ მდუმარეთა ვაშლებს მივირთმევთ.</div><div>ვირჯებით საქმით, ნებიერად რომ ანდობენ თავ-თავის ვარსკვლავს;</div><div>ჩვენივ ცაცხვების შემოდგომას ვახლავართ, როგორც მოფიქრალი სიწითლე დროშის,</div><div>ცეცხლოვანი სამხრეთელი სტუმრები როგორც.</div><div>ჩვენ ახალ ადამს – ქრისტეს – ვიფიცებთ, რომ შევაუღლებთ მტვრის მისხალს მტვერთან,</div><div>ფრინველებს – ყარიბ ფეხსაცმელთან,</div><div>წყალში ჩასულ კიბესთან – ჩვენს გულს.</div><div>ვიფიცებთ ქვიშის წმინდა ფიცით ქვეყნიერებას,</div><div>სიამოვნებით ვიფიცებთ ჩვენ მას,</div><div>უსიზმრო ძილის სახურავებზე, მაღალი ხმით ვიფიცებთ ჩვენ მას</div><div>და ვაფრიალებთ დროის ჭაღარას...</div><div><br /></div><div>ხოლო ისინი გაჰყვირიან: სიცრუეს ამბობთ!</div><div><br /></div><div>დიდი ხანია, ცნობილია ჩვენთვის ეს ცოდნა.</div><div>დიდი ხანია, ჩვენ ეს ვიცით, მაგრამ განა რა ხეირია?</div><div>თქვენ აღთქმის თეთრ ფქვილს ფქვავთ სიკვდილის თეთრ წისქვილებში,</div><div>თქვენ ის გამოგაქვთ ჩვენი დების და ძმების თვალწინ –</div><div><br /></div><div>ჩვენ ვაფრიალებთ დროის ჭაღარას.</div><div><br /></div><div>თქვენ ჩვენ ჩაგვძახით: სიცრუეს ამბობთ!</div><div>ჩვენ კარგად ვიცით ეს ყველაფერი,</div><div>დაე, ჰგიებდეს ეს ბრალი ჩვენზე.</div><div>ჰგიებდეს იგი ყველა ჩვენგანზე, მოხეტიალე ყველა ნიშანზე,</div><div>დაე, ჰგიებდეს ზღვა მოყაშყაშე,</div><div>უკუქცევის ბორგნეული ქარისკვეთება,</div><div>შუაღამის დღე,</div><div>დაე, ჰგიებდეს ის, რაც დღემდე არ არსებულა!</div><div><br /></div><div>დაე, ჰგიებდეს სამარიდან აღმდგარი კაცი.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b><st1:city st="on"><st1:place st="on"><b><span style="font-family: 'Times New Roman', serif; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">Corona</span></span></b></st1:place></st1:city></b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ჩემი ხელიდან აგემოვნებს შემოდგომა თავის ფოთლეულს: ჩვენ დავმეგობრდით.</div><div>დროს ნაჭუჭისგან ვასუფთავებთ და სიარულს შევასწავლით:</div><div>დრო ბრუნდება ნიგვზის ნაჭუჭში.</div><div><br /></div><div>სარკეში – კვირა,</div><div>სიზმრად სძინავთ,</div><div>ბაგე არ ცრუობს.</div><div><br /></div><div>ჩემი მზერა ეშვება სატრფოს სარცხვინელისკენ:</div><div>ერთმანეთს ვუმზერთ,</div><div>ჩვენ ერთმანეთს ბნელს ვეუბნებით,</div><div>ვით ყაყაჩოს და ხსოვნას გვიყვარს ჩვენ ერთმანეთი,</div><div>ჩვენ ისე გვძინავს, როგორც ღვინოს – ნიჟარებში,</div><div>როგორც ზღვას – მთვარის სისხლის ნაკადში.</div><div><br /></div><div>სარკმელთან ვდგავართ, ერთმანეთს ვართ გადაჭდობილი, ქუჩიდან კი გვაცქერდებიან:</div><div>დროა, იცოდნენ!</div><div>დროა, დანებდეს ქვა ყვავილობას,</div><div>ფორიაქმა აიკლოს გული.</div><div>დროა, დრო დადგეს.</div><div><br /></div><div>დროა.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>სიკვდილის ფუგა</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>შავი რძე დილასისხამისა ჩვენ ვსვამთ მწუხრიჟამს</div><div>ვსვამთ მას შუადღეჟამს და დილაჟამს ვსვამთ მას ღამეჟამს</div><div>ვსვამთ და ვსვამთ ჩვენ მას</div><div>ჩვენ ვთხრით სამარეს ჰაერთა შინ სივიწროვეს სადაც არ გრძნობენ</div><div>სახლში მავანი კაცი ცხოვრობს ის გველებთან თამაშობს ის წერს</div><div>წერს აბნელდება როცა გერმანეთს მარგარეტ შენი ოქროსფერი თმა</div><div>წერს და გამოდის სახლიდან და ვარსკვლავები ციმციმებენ სტვენით უხმობს თავის ნაგაზებს</div><div>სტვენით გაიხმობს იგი თავის ებრაელებს და აიძულებს მათ მიწაში თხარონ სამარე</div><div>ახლა კი რამე საცეკვაო დაუკარით ასე გვიბრძანებს</div><div><br /></div><div>დილასისხამის შავო რძეო ჩვენ გსვამთ ღამეჟამს</div><div>ჩვენ გსვამთ დილაჟამს და შუადღეჟამს გსვამთ შენ მწუხრიჟამს</div><div>ჩვენ შენ გსვამთ და გსვამთ</div><div>სახლში მავანი კაცი ცხოვრობს ის გველებთან თამაშობს ის წერს</div><div>წერს აბნელდება როცა გერმანეთს მარგარეტ შენი ოქროსფერი თმა</div><div>სულამით შენი ფერფლისფერი თმა ჩვენ ვთხრით სამარეს ჰაერთა შინ სივიწროვეს სადაც არ გრძნობენ</div><div><br /></div><div>ზოგს ნიადაგში უფრო ღრმად ჩასვლას სხვებს სიმღერას და ცეკვას უბრძანებს</div><div>წაეტანება ქამარზე ფოლადს ამოაშიშვლებს ცისფერია მისი თვალები</div><div>ნიჩბები უფრო ღრმად ჩაასეთ თქვენ კი ისევ საცეკვაოს დაკვრა განაგრძეთ</div><div><br /></div><div>დილასისხამის შავო რძეო ჩვენ გსვამთ ღამეჟამს</div><div>ჩვენ გსვამთ დილაჟამს და შუადღეჟამს გსვამთ შენ მწუხრიჟამს</div><div>ჩვენ შენ გსვამთ და გსვამთ</div><div>სახლში მავანი კაცი ცხოვრობს მარგარეტ შენი ოქროსფერი თმა</div><div>სულამით შენი ფერფლისფერი თმა ის გველებთან განაგრძობს თამაშს</div><div><br /></div><div>ყვირის სიკვდილი უფრო ტკბილად დაუკარით სიკვდილი ხომ ოსტატია გერმანეთიდან</div><div>ყვირის შეეხეთ ვიოლინოს მეტი სიბნელით მერე ჰაერში კვამლივით ახვალთ</div><div>მერე სამარეს ჰპოვებთ ღრუბლებში სივიწროვეს სადაც არ გრძნობენ</div><div><br /></div><div>დილასისხამის შავო რძეო ჩვენ გსვამთ ღამეჟამს</div><div>ჩვენ გსვამთ შუადღეჟამს სიკვდილი ხომ ოსტატია გერმანეთიდან</div><div>ჩვენ გსვამთ მწუხრიჟამს და დილაჟამს ჩვენ შენ გსვამთ და გსვამთ</div><div>სიკვდილი ხომ ოსტატია მისი თვალი არის ცისფერი</div><div>ის შენ ტყვიასხმულს მოგახვედრებს ის გესვრის ზუსტად</div><div>სახლში მავანი კაცი ცხოვრობს მარგარეტ შენი ოქროსფერი თმა</div><div>თავის ნაგაზებს ის ჩვენ გვიქსევს ის ჰაერში გვჩუქნის სამარეს</div><div>ის გველებთან განაგრძობს თამაშს სიკვდილი ხომ ოსტატია გერმანეთიდან</div><div><br /></div><div>მარგარეტ შენი ოქროსფერი თმა</div><div>სულამით შენი ფერფლისფერი თმა</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ყარიბობისას</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ეს ის ჟამია, თანამგზავრად მტვერს რომ აგიჩენს,</div><div>შენს პარიზულ სახლს – შენივ ხელთა მსხვერპლშესაწირად,</div><div>შენს შავ თვალს – შენივ უშავეს თვალად.</div><div><br /></div><div>ეს სამკვიდროა, რომ უპყრია შენი გულის მოსართავები.</div><div>გაგეშლებოდა თმა, დაშურებულს – მაგრამ მას ეს აკრძალული აქვს.</div><div>მათ არ უწყიან, დამდგარან და ხელებს გიქნევენ.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ეგვიპტეში</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>უცხო ქალის თვალს უნდა უთხრა: იყავი წყალი.</div><div>ისინი, წყალში ვინც შეიცან, უცხოს თვალში უნდა ეძიო.</div><div>შენ წყლიდან უნდა გამოიხმო: რუთ! ნოემი! მირიამ!</div><div>შენ უნდა მორთო იგი, როცა უცხოსთან წვები.</div><div>შენ უნდა მორთო იგი უცხოს ღრუბლიანი თმით.</div><div>შენ უნდა უთხრა მირიამს და ნოემის და რუთს:</div><div>შემომხედეთ, მე მასთან ვწევარ!</div><div>შენ საუცხოოდ უნდა მორთო შენს გვერდით უცხო.</div><div>შენ უნდა მორთო იგი რუთის, მირიამის, ნოემის ტანჯვით.</div><div>უცხო ქალს ასე უნდა მიუგო:</div><div>შეხედე, მათთან ერთად ვიწექი!</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ნებელჰორნის მთაზე</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ბაგით სარკეში, გამრუდებულში,</div><div>ცხაურის გისოსს მიკრული ხელით,</div><div>ჩაიმუხლებდე ქედმაღლობის სვეტის წინაშე:</div><div><br /></div><div>მოიახლოვეთ სიბნელე და</div><div>დამასახელეთ,</div><div>წარმადგინეთ მე მის წინაშე.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>* * *<span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>სილურჯეს, ჯერაც მისი თვალის მაძიებელს, ვეწაფები უპირველესი.</div><div>შენს ნაფეხურებს ვეწაფები და ასე ვხედავ:</div><div>შენ, მარგალიტი, გაგორდები ჩემს თითებს შორის, და შენ იზრდები!</div><div>იზრდები ისე, როგორც ყველა, ვინც დაივიწყეს.</div><div>მიგორავ: სევდის კუპრისფერი სეტყვის მარცვალი</div><div>აცვივა თავშალს, დამშვიდობების ხელისქნევით ერთიანად გამოთეთრებულს.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>* * *<span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ვინც, შენსავით და ყველა მტრედივით, ბნელიდან ხაპავს დღის შუქს და მიმწუხრს,</div><div>ვარსკვლავს ამომჩხვლეტს თვალებიდან, იელვებს ვიდრე,</div><div>ბალახს ამომგლეჯს წარბებიდან, ითეთრებს ვიდრე,</div><div>გამომიხურავს კარს ღრუბლებში, შევაღწევ ვიდრე.</div><div><br /></div><div>ვინც, როგორც შენ და ყველა მიხაკი, სისხლს თვლის სარგებლად და ღვინოდ სიკვდილს,</div><div>ჩემი პეშვიდან გამობერავს საკუთარი თასისთვის მინას,</div><div>ალისფრად ფერავს სიტყვით, მე რომ არასდროს მითქვამს,</div><div>და ნამსხვრევ-ნამსხვრევ მიმოფანტავს შორი ცრემლის ქვით.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ცეცხლის ნაჭდევი</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ჩვენ ძილს დავხსნოდით, რაკიღა უკვე ურვის საათის მექანიზმში ვიმყოფებოდით</div><div>და, როგორც წნელებს, ჩვენ ვდრეკდით ისრებს,</div><div>და უმალ უკუსხლტებოდნენ და დროს როზგავდნენ სისხლისდენამდე,</div><div>და მზარდი მწუხრის დასაცავად ხმას იმაღლებდი,</div><div>და `შენ~ თორმეტჯერ ვუთხარ შენი სიტყვების ღამეს,</div><div>და ის განიხვნა და განხვნილი დარჩა ასევე,</div><div>და ერთი თვალი მის კალთას ვანდე, შენ ჩაგიმაგრე თმაში მეორე</div><div>და მე მათ შორის ცეცხლსადენი დავახვიე, არტერია გაშიშვლებული –</div><div>და იქიდან ამოინთხა ცინცხალი ელვა.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>* * *<span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ვინც გულს მკერდიდან ღამისაკენ აასწრაფებს, ვარდს მოიპოვებს.</div><div>მისია ვარდის ფურცელიც და ეკალიც – მისი.</div><div>სწორედ მის თეფშზე დაასვენებს ვარდი თავის შუქს,</div><div>აღივსებიან სურნელებით მისნი სასმისნი,</div><div>თავბრუს ახვევენ მას ჩრდილები სიყვარულისა.</div><div><br /></div><div>ვინც გულს მკერდიდან ღამისაკენ მიმართავს და მაღლა ატყორცნის:</div><div>ის არ ააცდენს,</div><div>ის ქვას ქვას უწვდენს,</div><div>საათიდან სისხლი ჟღერს მისთვის,</div><div>ის დრო-ჟამს ზომავს თავისი დროით:</div><div>მას უფლება აქვს ითამაშოს ულამაზესი ბურთებით და</div><div>ისაუბროს შენზე და ჩემზე.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ბროლი</b><span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"><b> </b></span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ჩემს ბაგეებთან არ ეძიო შენი ტუჩები,</div><div>არც კართან – უცხო,</div><div>არც თვალში – ცრემლი.</div><div><br /></div><div>შვიდი ღამის მაღლა ალისფერი ალისფრისკენ დაშურებულა,</div><div>შვიდ გულზე უფრო ღრმაა კარზე ხელის კაკუნი,</div><div>ჭა კი შვიდ ვარდზე გვიან ხმაურობს.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>სუდარა</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ის, მსუბუქისგან შენ რაც მოქსოვე,</div><div>მომისხამს მე ქვის პატივსაცემად.</div><div>შეყვირებებს რომ ავშლი წყვდიადში,</div><div>მათ კვლავ წყვდიადი შეეგებება.</div><div><br /></div><div>ხშირად, ენა რომ ბორძიკს დაიწყებს,</div><div>ის დავიწყებულ ნაკეცებს აჩენს,</div><div>და მიუტევებს, ვინც ახლა ვარ,</div><div>იმას, ვინც ვიყავ.</div><div><br /></div><div>მაგრამ ფერდობთა მამაღვთაება</div><div>გამოყრუებულ დაფდაფს შემოკრავს,</div><div>და ნაკეცები როგორც ჩნდებოდა,</div><div>სიბნელე შუბლს კრავს.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ღია ზღვაში</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>პარიზი, გემი, ჩაშვებული ჭიქაში ღუზა:</div><div>შემოვსხდომივართ სუფრას ორნი, შენ გადღეგრძელებ.</div><div>ვსვამ ისე დიდხანს, გიბნელდება ჩემი გული და</div><div>ვსვამ ისე დიდხანს, მის ცრემლებში ცურავს პარიზი,</div><div>ვსვამ ისე დიდხანს, რომ გეზს იღებს შორი ნისლისკენ,</div><div>სადაც სამყარო გვებურება, სადაც ყველა “შენ” არის ის ტოტი,</div><div>რომელსაც ჩუმ და მოფარფატე ფოთლად ვკიდივარ.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>* * *<span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>მარტო ვარ, მწიფე სიშავბნელით სავსე ჭიქაში</div><div>მე ფერფლის ყვავილს მოვათავსებ. ბაგეო დისა,</div><div>შენ ამბობ სიტყვას, სარკმლების წინ რომ ხარობს მერე,</div><div>და უხმოდ მეკვრის, რაც ოდესმე მიოცნებია.</div><div><br /></div><div>უკვე ყვავილებმოთავებულ დროში ვყვავილობ,</div><div>ნაგვიანევი ფრინველისთვის დღვირს ვაგროვებდი:</div><div>ზაფხულგამოვლილს, ჩემთვის მოაქვს ცოცხალწითელი</div><div>ფრთით თოვლის ფიფქი, ნისკარტით კი _ ყინულის თესლი.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ტოლჩები</b></div><div><br /></div><div> კლაუს დემუსს</div><div><br /></div><div><br /></div><div>დროის გრძელ სუფრებს</div><div>მოულხენენ ღმერთის ტოლჩები.</div><div>ბოლომდე სვამენ ხილულთა თვალებს და თვალდავსილთა თვალებსაც სვამენ,</div><div>გულებს მბრძანებელ აჩრდილებისა,</div><div>მწუხრიჟამის ჩაცვივნულ ლოყებს.</div><div>მომლხენთა შორის მათი ძალა უძლეველია:</div><div>როგორც სისავსე, ისე მიაქვთ ბაგეებთან სიცარიელე;</div><div>არ იღვრებიან, ვით შენ ან მე, აქაფებულნი.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>* * *<span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ყოველთვის-სა და არასდროს-ს შორის</div><div>როცა ირწევა სიყვარულის ქანქარა, ღამით,</div><div>ეხლება მაშინ შენი სიტყვა გულის მთვარეებს</div><div>და საელჭექო შენი ლურჯი</div><div>თვალი ზეცას შეუწვდენს მიწას.</div><div><br /></div><div>შორეული და სიზმარეულშავადნაფერი</div><div>კორომიდან ქარს მოაქვს ჩვენსკენ უკანასკნელი ამონასუნთქი,</div><div>და რაც განქარდა, ეხეტება დიდი, როგორც მომავლის ლანდი.</div><div><br /></div><div>რაც ოდენ ქვემოთ ეშვება და ზეამაღლდება,</div><div>სულის სიღრმეში დამარხულს უღირს:</div><div>ის ბრმად, ვით მზერა, რომელსაც ვუმზერთ,</div><div>დროს ბაგეზე ეამბორება.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>* * *<span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ასე ვიძინებ, ხოლო თვალი მრჩება ფხიზელი.</div><div>ბოლომდე ვცლიდით, წვიმა როცა ტოლჩას ავსებდა.</div><div>ღამეა გულის მადევარი, გული კი _ წველის _</div><div>მცელავო ქალო, თიბვა უკვე დაგაგვიანდა.</div><div><br /></div><div>ასე თოვლივით თეთრი თმა გაქვს, ქარო ღამისა!</div><div>თეთრი შემომრჩა, თეთრს ვკარგავ და მეკარგებოდა!</div><div>ის საათების თვლით დაბმულა, მე კი – წლებისა.</div><div>ჩვენ წვიმას ვსვამდით. ბაგე წვიმას ეწაფებოდა.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>* * *<span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ისე შეცვლილხარ, სხვა ხარ ისეთი,</div><div>როგორსაც მე შენ ვერ გცნობ სრულიად:</div><div>იქ, ჭისწყაროთა უცხო მხარეში</div><div>ყოველგან რომ ძგერს, შენი გულია,</div><div><br /></div><div>სადაც არ არის ბაგე მწყურვალი</div><div>და სახეს ჩრდილი არ ეკარება,</div><div>სადაც თავწყაროდ შუქს ჰპოვებს წყალი</div><div>და შუქი, როგორც წყალი, ქაფდება.</div><div><br /></div><div>ყველა ციალი შენით ციალებს,</div><div>ჭების წყლებს შენი შუქი ჰფენია,</div><div>სრულ დავიწყებას უნდა მიეცეს</div><div>თამაში, შენ რომ მოგიგონია.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>საიმედო ციხესიმაგრე</b><span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"><b> </b></span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>მე ვიცი ყველა სახლის მიმწუხრი:</div><div>შენსაზე ბევრად ღრმა თვალია, იქ რომ მზერას მიმოატარებს.</div><div>ფრონტონზე გლოვის დიდი დროშა ააფრებულა:</div><div>მისი მაუდი წენგოსფერი – არ კი იცი, რომ ის შენი მოქსოვილია.</div><div>მაღლაც ისე ფრენს, თითქოს შენვე არ მოგექსოვოს.</div><div>სალამს მოგიძღვნის ჭიშკართან სიტყვა, შენ რომელსაც დაემშვიდობე,</div><div>და რაც შეგეხო შენ აქ, წველიც, გულიც, ყვავილიც,</div><div>ის, რა ხანია, იქ სტუმრობს და შენ მას მერე არ შეგხებია.</div><div>თუმცა, იმ სახლში შენ სარკიდან გამოჩინდები,</div><div>ასე გიხილავს შენ სამივე, ყვავილი და გული და წველი.</div><div>და ის, უღრმესი ის თვალია, შენს ღრმა თვალს რომ დასწაფებია.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>* * *<span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>წამოიშალა უთეთრესად მტრედების გუნდი: რომ მიყვარდე, მომეცა ნება! </div><div>უხმო სარკმელში, ვხედავ, უხმო კარი ირწევა.</div><div>მდუმარ ოთახში მდუმარე ხე შემოისახა.</div><div>ისე ახლოს ხარ, თითქოს შენ აქ სულაც არ იყო.</div><div><br /></div><div>მე მაღალ ყვავილს გამოგიწვდი, შენ გამომართმევ:</div><div>ის არც თეთრია, არც წითელი, არც ცისფერი – მაგრამ მაინც დაისაკუთრებ.</div><div>ის იქ დარჩება სამუდამოდ, სადაც არ იყო.</div><div>არც ჩვენ ვყოფილვართ, მაშ, დავრჩებით ჩვენც მასთან ერთად.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ძილი და საკვები</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ღამის სუნთქვაა შენი ზეწარი, და უკუნეთიც შენ მოგიწვება.</div><div>მოგიალერსებს საფეთქელზე, ძილისთვის და სიცოცხლისთვის გამოგაფხიზლებს,</div><div>გაგნებს სიტყვაში, სურვილში, ფიქრში,</div><div>თითოეულ მათგანთან სძინავს, გამოგიტყუებს.</div><div>ის მარილს გვარცხნის წამწამებიდან და შენვე გიწვდის,</div><div>შენვე მოგართმევს ქვიშას, რომელსაც აყურადებს შენივე ჟამს ყურმიდებული.</div><div>ხოლო რადაც ის ვარდი იყო, ჩრდილი და წყალი,</div><div>შენ დაგარწყულებს.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>თანამგზავრი</b></div><div><br /></div><div>დედაშენია, ვისი სულიც შენს თავს ზემოთ ფრენს.</div><div>დედაშენია, ვისი სულიც ღამეულ მგზავრს რიფებს შორის გაგაგნებინებს.</div><div>დედაშენია, ვისი სულიც გიფრთხობს ზვიგენებს.</div><div><br /></div><div>აი, ეს სიტყვა დედაშენის გამოზრდილია.</div><div>ვინც დედაშენმა გამოზარდა, ქვიდან ქვამდე შენს სარეცელს გაიზიარებს.</div><div>ვინც დედაშენმა გამოზარდა, მიემთხვევა ნათლის ნამცეცებს.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>* * *<span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>თვალები:</div><div>წვიმის ნიაღვარში გაბრწყინებული,</div><div>როცა ღმერთმა შესმა მიბრძანა.</div><div><br /></div><div>თვალები:</div><div>ოქრო, ღამეჟამმა პეშვებში რომ ჩამიჩხრიალა,</div><div>ჭინჭარს რომ ვკრეფდი</div><div>და ანდაზებს ჩრდილებს ვუთხრიდი.</div><div><br /></div><div>თვალები:</div><div>მწუხრი, ჩემს თავს ზემოთ გაელვებული, ჭიშკარში რომ გამოვიჭერი</div><div>და მერე, ჩემივ საფეთქელთა ყინულეთში გამოზამთრებულს,</div><div>მარადისობის საუფლოში ამხედრებულს მიმიხაროდა.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>მარადისობა</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ღამის ხის ქერქი, დანა ჟანგადდაბადებული</div><div>შენ სახელებს და დროს და გულებს ჩაგჩურჩულებენ.</div><div>სიტყვა, რომელიც თვლემდა, როცა ჩვენ ჩაგვესმოდა,</div><div>ჩასრიალდება ფოთლოვანში:</div><div>შემოდგომა ენამჭევრი იქნება ალბათ,</div><div>და კიდევ უფრო ენამჭევრი – ხელი, მისი შემგროვებელი,</div><div>და დავიწყების ყაყაჩოსებრ უჭკნობი – ბაგე, ამ ხელს რომ კოცნის.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ზვირთცემა</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ჟამო, ფრთას ისხამ დიუნებში.</div><div><br /></div><div>ქვიშის მარცვლით შეკრული დრო ჩემს მკლავებში ამღერებულა:</div><div>მე ვწევარ მასში, მარჯვენაში დანა მიპყრია.</div><div><br /></div><div>აქაფდი, ტალღავ! გაბედე და გამოდი, თევზო!</div><div>სადაც წყალია, კიდევ ერთხელ შეიძლება სიცოცხლის ჩენა,</div><div>სიკვდილთან ერთხმად კიდევ ერთხელ ამ სამყაროს გადმომღერება,</div><div>ღარტაფიდან კიდევ ერთხელ ამოხმობა: ნახეთ,</div><div>ჩვენ გვერგო თავშესაფარი,</div><div>ნახეთ, ქვეყანა ჩვენი იყო, ნახეთ,</div><div>როგორ ვეგზეთ ჩვენ ვარსკვლავს!</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>* * *<span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>გულებიდან და თავებიდან</div><div>ღამის წველნი განიშლებიან,</div><div>და ცელთა მიერ ნათქვამ სიტყვას</div><div>სიცოცხლისკენ გადახრის ღამე.</div><div><br /></div><div>ამ ღამესავით მდუმარენი,</div><div>სამყაროსკენ დავშურებულვართ:</div><div>მზერანი ჩვენნი,</div><div>მიმოცვლილნი, ნუგეშინის მოსაპოვებლად,</div><div>გზას მიიკვლევენ ცეცებით და</div><div>ბნელად გვიხმობენ.</div><div><br /></div><div>მზერადავსილი</div><div>შენი თვალი ჩემს თვალში დუმს ამიერიდან,</div><div>მე, მოყარიბე,</div><div>დავწვდები და შენი გული ბაგესთან მიმაქვს,</div><div>შენ დასწვდები და შენი ბაგით ემთხვევი ჩემს გულს:</div><div>ის დაარწყულებს ჟამთა წყურვილს,</div><div>რასაც ახლა ვსვამთ,</div><div>დროს აღავსებენ ჟამნი იმით,</div><div>რაც ჩვენ ახლა ვართ.</div><div><br /></div><div>თუ გვაგემოვნებს?</div><div>არა ბგერა, არა ნათელი</div><div>სხლტება ჩვენს შორის, ამის სათქმელად.</div><div><br /></div><div>ო, წველნო, წველნო,</div><div>წველნო ღამისა.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>* * *<span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>დაუცხრომელო გულო, ვისთვისაც, კელაპტართა და ჟამთა შუაგულ,</div><div>კერპთა მსახური აშენებს ქალაქს,</div><div>შენ ზე მიიწევ</div><div>ტბორებისკენ, ალვებთან ერთად:</div><div>სადაც ფლეიტა ღამისეულში</div><div>მისი დუმილის მეგობარს კვეთს და</div><div>წყლებს გამოუჩენს.</div><div>ნაპირზე</div><div>აზრი, შენიღბული, მიმოდის და სმენად ქცეულა:</div><div>რამეთუ არც რა</div><div>გამოხდება კუთვნილი სახით,</div><div>და სიტყვას, შენ რომ თავზე დაგნათის,</div><div>გვიმრის ფოთოლში მოფუსფუსე ხოჭოს რწმენა აქვს.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>* * *<span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>თითქოს ვარცხნიდეს ქალის ცხედარს, თმას ისე ვარცხნის</div><div>იმას, ვინც კვართქვეშ დაატარებს თავის ლურჯ ნამსხვრევს.</div><div><br /></div><div>ის გამოთასმულს დაატარებს სამყაროს ნამსხვრევს.</div><div>იცის სათქმელი, მაგრამ სიტყვებს ნაზ ღიმილს არჩევს.</div><div><br /></div><div>ის თავის ღიმილს ამოურევს ერთ თას ღვინოში:</div><div>უნდა დალიო, ყოფნა თუ გსურს ამ სამყაროში.</div><div><br /></div><div>ყოველთვის, როცა ფიქრიანად ჩასცქერს ცხოვრებას,</div><div>შენ ხარ სურათი, რომელშიც ის ამ ნამსხვრევს ხედავს.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>* * *<span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>რაკი, სიტყვებით დაბრმავებული,</div><div>აღმოაცენებ შენ მას ღამიდან,</div><div>ხეს, რომლის ჩრდილიც ამავ ხეზე უწინ ყვავილობს:</div><div>დაეხურება ფერფლისქუთუთო, რომლის ქვეშ იყო, თვალი დისა</div><div>თოვლში ფიქრს რომ გამოახვევდა _</div><div><br /></div><div>სრულიად ჰყოფნის ფოთლეული ამიერიდან</div><div>ქარის ქროლვის და გამოთქმულის ამოსაკითხად,</div><div>და მოჯარული ვარსკვლავები</div><div>ახლა დროის სარკეში ჩანან.</div><div><br /></div><div>ტაფობში ფეხი ჩაიმყარე, მოზიდე თაღი:</div><div>იქ ის, შენი და, დაგდევნებია,</div><div>ხოლო სიკვდილი, მომდინარე თვალის ჭრილიდან,</div><div>პურს გიყოფთ თბილი მიღების ნიშნად,</div><div>ისიც თქვენსავით თასს ეტანება.</div><div><br /></div><div>და თქვენ მას ღვინოს შეუზავებთ სანელებლებით.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ლანდშაფტი</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ამ მიწის კაცნო – თქვენ, მაღალო ალვის ხეებო!</div><div>ბედნიერების შავო ტბორებო _ სიკვდილისკენ დედამიწის ამრეკლავებო!</div><div><br /></div><div>ამ ბრწყინვალებით გარემოცულს გხედავდი, დაო.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>სიჩუმევ!</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>სიჩუმევ! გულში ჩაგასობ ეკალს,</div><div>რაკიღა ვარდი, რაკიღა ვარდი</div><div>ჰგიებს სარკეში ჩრდილთან ერთად, სისხლად იღვრება!</div><div>სისხლად იღვრება იმ დროიდან, ჰოს და არას ერთმანეთში როცა ვურევდით,</div><div>როცა ვწრუპავდით,</div><div>რაკიღა ჭიქა, მაგიდიდან რომ ხტებოდა, ზარს გამოსცემდა:</div><div>რეკვით გვამცნობდა ღამეს, რომელიც ბნელს მოიდებდა ჩვენზე ხანგრძლივად.</div><div><br /></div><div>ჩვენ ვსვამდით ხარბი ბაგეებით:</div><div>ნაღველივით გემო ჰქონდა,</div><div>მაგრამ მაინც ქაფდებოდა, მსგავსად ღვინისა –</div><div>ხოლო მე შენი თვალების ჭავლს ავდევნებოდი,</div><div>და ენა სიტკბოს ჩაგვლუღლუღებდა...</div><div>(ასე ლუღლუღებს, იგი ჯერაც ასე ლუღლუღებს.)</div><div><br /></div><div>სიჩუმევ! ეკალს განუმსჭვალავს ღრმად შენი გული:</div><div>ვარდთან ერთად გამოკონილა.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>წყალი და ცეცხლი</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>რა ჟამსაც კოშკში გამოგამწყვდიე და სიტყვა წარვთქვი ურთხელთა მიმართ,</div><div>იქიდან ცეცხლის ალმა ისკუპა და აგიზომა კაბა უეცრად, საქორწილო შენი სამოსი:</div><div><br /></div><div>ნათელ არს ღამე,</div><div>ნათელ არს ღამე, ჩვენ რომ გულები აღმოგვიჩინა,</div><div>ნათელ არს ღამე!</div><div><br /></div><div>თავის ნათებას ის ზღვას გაუწვდენს,</div><div>სრუტის მთვარეებს ძილს შემოურღვევს და აქაფებულ სუფრებზე შედგამს,</div><div>ის მათგან დრო-ჟამს ჩამომბანს წმინდად:</div><div>შენ, მკვდარო ვერცხლო, ისევ გაცოცხლდი, თასად და ჯამად გადაიქეც, როგორც ნიჟარა!</div><div><br /></div><div>ბობოქრობს სუფრა ჟამით ჟამამდე,</div><div>კათხები ქარით ამოივსება,</div><div>ზღვა მიმოიპყრობს, მოქაფავს ხორაგს:</div><div>გზააბნეულ თვალს, ჭექნაკრავ ყურს,</div><div>თევზსა და მცურავს.</div><div><br /></div><div>ბობოქრობს სუფრა ღამით ღამემდე,</div><div>და ჩემს თავს ზემოთ მიცურავენ დროშები ხალხთა,</div><div>და ჩემს მხარდამხარ კაცთა ხელი ნაპირისკენ კუბოებს ხოფავს,</div><div>ხოლო ჩემს ქვემოთ ცაობს, ვარსკვლავობს, ვით ჩემს მხარეში იოანეს დროს!</div><div><br /></div><div>და მზერა შენსკენ მომიმართავს,</div><div>მზეცეცხლოვანო:</div><div>იფიქრე დროზე, ღამე მთის ფერდობს ჩვენთან ერთად რომ მიუყვებოდა,</div><div>იფიქრე დროზე,</div><div>იფიქრე, სწორედ ის რომ ვიყავ, ვინც ამჟამად ვარ:</div><div>ოსტატი კოშკთა, საპყრობილეთა,</div><div>ქროლვა ურთხლებში, ზღვაში მომლხენი,</div><div>სიტყვა, რომელშიც შენი ტანი ჩაიფერფლება.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>* * *<span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>დათვალე ნუში,</div><div>დათვალე, მწარე რაც იყო და ფხიზელს გტოვებდა,</div><div>და მიმათვალე:</div><div><br /></div><div>შენს თვალს ვეძებდი, რომ განხვენ და არვინ გიმზერდა,</div><div>იმ საიდუმლო ძაფს ვნასკვავდი,</div><div>რომელზეც ცვარი, შენგან ნაფიქრი,</div><div>ტოლჩებისკენ ჩასრიალებდა, დაცულებისკენ</div><div>ჯადოსიტყვით, არვის გული რომელმაც ჰპოვა. </div><div><br /></div><div>პირველად სრულად იქ შეხვედი სახელში, შენი რომელიც არის,</div><div>შენსკენვე მტკიცე ნაბიჯებით ეშურებოდი,</div><div>უროები თავისუფლად ირწეოდნენ შენი დუმილის ზარსაკიდ ღერძზე,</div><div>შენ გაწყდებოდა მოსმენილი,</div><div>გარდაცვლილმა მოგხვია მკლავი,</div><div>და თქვენ, სამმა, მიმწუხრი განვლეთ.</div><div><br /></div><div>გამამწარე,</div><div>მიმათვალე ნუშებს.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>მსმენოდა</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>მსმენოდა,</div><div>წყალში ქვა არისო და წრეც არისო</div><div>და წყლის თავს – სიტყვა,</div><div>ქვის გარშემო წრის შემომწერი.</div><div><br /></div><div>მე ვნახე წყლისკენ დაშვებული ჩემი ალვის ხე,</div><div>მე ვნახე, სიღრმეს მისი ხელი როგორ სწვდებოდა,</div><div>ვნახე ღამისთვის ცისკენ ლოცვად აღვლენილი მისი ფესვებიც.</div><div><br /></div><div>მე მისკენ როდი ავჩქარებულვარ,</div><div>ოდენ პურისგულს ვკრებდი ფსკერიდან,</div><div>რომელსაც შენი თვალის იერი და შენი თვალის სიდიადე აქვს,</div><div>მე შენ ყელიდან შემოგახსენი ყელსაბამი შეგონებათა</div><div>და იმ მაგიდას მოვავლე ქობად, რომელზეც პურის გული იდო ამიერიდან.</div><div><br /></div><div>და მე ჩემს ალვას ვეღარ ვხედავდი.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ნაჯახებით მოთამაშე</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ღამისმიერი შვიდი საათი, და წელიწადიც სიფხიზლის – შვიდი:</div><div>შენ, ნაჯახებით მოთამაშე,</div><div>წევხარ აღმდგარი ცხედრების ჩრდილში</div><div>_ ო, ხეები, რომლებსაც არ ჭრი! _,</div><div>დადუმებულთა ბრწყინვალების თავებთან წევხარ,</div><div>ფეხებთან სიტყვათ სიღატაკისა,</div><div>წევხარ და ისევ ნაჯახებით თამაშს განაგრძობ _</div><div>და ბოლოს ბრწყინავ, როგორც ისინი.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ტახად სახული</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ტახად სახული,</div><div>ნაბიჯმძიმე შენი სიზმარი ტყეს შერევია საღამოსპირზე.</div><div>თეთრად ელავენ,</div><div>ვით ყინული, საიდანაც ამოირღვა,</div><div>ტახის ეშვები.</div><div><br /></div><div>ის მწარე კაკალს</div><div>ამოჩიჩქნის ბალახებიდან,</div><div>რომლებმაც ხეებს გამოსტაცეს თავისი ჩრდილი,</div><div>კაკალი,</div><div>შავი, როგორც გული, შენმა ფეხმა რომ მოიშორა.</div><div>როცა აქ შენვე მიმოდიოდი.</div><div><br /></div><div>ის კაკალს დაფქვავს</div><div>და მოღრუტუნე მისი სვე-ბედი კორომს აღავსებს,</div><div>მერე გეზს იღებს</div><div>ზღვისპირისკენ, თავქვე ეშვება,</div><div>იქითკენ, სადაც</div><div>ზღვის ძლიერება</div><div>რიფებს მრისხანედ დაფუძნებია.</div><div><br /></div><div>და იქნებ</div><div>სწორედ ამ ნაყოფმა, მისმა ნაყოფმა,</div><div>ელვარე თვალი მონუსხა და</div><div>ქვებს ცრემლები დააღვრევინა.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ასიზელი</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>უმბრიის ღამე.</div><div>უმბრიის ღამე ზარისა და ზეთისხილის ფოთოლთა ვერცხლით.</div><div>უმბრიის ღამე ქვით, რომელიც აქეთ მოგქონდა.</div><div>უმბრიის ღამე მოტანილი ქვით.</div><div><br /></div><div>დადუმებულა, სიცოცხლისკენ რაც ამაღლდა, დადუმებულა.</div><div>ხელადები მი-და-მოავსე.</div><div><br /></div><div>თიხის ხელადა.</div><div>თიხის ხელადა, რომელსაც მტკიცედ შეეზარდა მეთუნის ხელი.</div><div>თიხის ხელადა, აჩრდილის ხელს რომ სამუდამოდ მოუმწყვდევია.</div><div>თიხის ხელადა, აჩრდილის დამღით.</div><div><br /></div><div>ქვა, ქვა, საითაც გაიხედავ.</div><div>შეუშვი ვირი.</div><div><br /></div><div>მოჩაქჩაქე ეს ცხოველი.</div><div>მოჩაქჩაქე ცხოველი თოვლში, უშიშვლესი ხელი რომ ფანტავს.</div><div>მოჩაქჩაქე ეს ცხოველი სასახლეში ჩავარდნილი სიტყვის წინაშე.</div><div>მოჩაქჩაქე ცხოველი, ძილს რომ ღოღნის ხელიდან.</div><div><br /></div><div>ელვა, ნუგეში რომ არ სურს, ელვა.</div><div>გარდაცვლილები _ ფრანცისკ, ისინი მოწყალებას ითხოვენ ჯერაც.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ცვალებადი გასაღებით</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>შენ ცვალებადი გასაღებით</div><div>აღებ სახლის კარს,</div><div>რომელშიც აღწევს მდუმარის თოვლი.</div><div>იცვლება შენი გასაღები,</div><div>შენი პირიდან ან ყურიდან ან თვალიდან</div><div>დადენილი სისხლის მიხედვით.</div><div><br /></div><div>იცვლება შენი გასაღები და – შენი სიტყვა,</div><div>ფიფქთან ერთად რომ შეიძლება შემოაღწიოს.</div><div>შესაბამისად იმ ქარისა, შენ რომ გაძევებს,</div><div>ამ სიტყვას თოვლი მოეგრაგნება.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>აქ</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>აქ – ეს გულისხმობს აქ, ალუბლის ფერს სადაც სურს, უფრო შავი იყოს, ვიდრე იქ იყო.</div><div>აქ – ეს გულისხმობს ამ ხელს, მას რომ ყოფნაში შველის.</div><div>აქ – ეს გულისხმობს გემს, რომლითაც გადავურჩი ქვიშის მდინარეს:</div><div>მისაბლული წევს</div><div>ის იმ ძილში, შენ რომელიც მიმოაბნიე.</div><div><br /></div><div>აქ – ეს გულისხმობს კაცს, ჩემთვის ნაცნობს:</div><div>თეთრია მისი საფეთქელი,</div><div>მსგავსი ხვატისა, ის რომ აქრობდა.</div><div>შუბლში მესროლა თავისი კათხა,</div><div>მაგრამ დაბრუნდა</div><div>ერთი წლის მერე,</div><div>ნაჭრილობევი რომ დაეკოცნა.</div><div>წყევლის და ლოცვის სიტყვებს ამბობდა,</div><div>მერე ხმა აღარ ამოუღია.</div><div><br /></div><div>აქ – ეს გულისხმობს აი, ამ ქალაქს,</div><div>რომელსაც შენ და ღრუბელი მართავთ,</div><div>რომელსაც მისი მწუხრები მართავს.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ნატურმორტი</b></div><div><br /></div><div>წყვილი სანთელი, წყვილი ალი, წყვილი ნათება. </div><div><br /></div><div>და ეს აქ, ამის ქვემორე: თვალი,</div><div>დაუწყვილები და დახურული,</div><div>საღამოს მომხაოებელი, რომელიც დადგა</div><div>ისე, რომ მწუხრად არ ქცეულიყო.</div><div><br /></div><div>წინ კი – ის უცხო, შენ აქ რომლის სტუმარიც გქვია:</div><div>ნარშავი, ნათელს მოკლებული,</div><div>რომლითაც ბნელი ასაჩუქრებს ყოფიერებებს,</div><div>შორეთიდან,</div><div>რათა დარჩეს დაუვიწყარი.</div><div><br /></div><div>და ესეც, ყრუში დაკარგული:</div><div>ბაგე,</div><div>ქვიანში გაქვავებულ-განმტკიცებული,</div><div>გამოხმობილი იმ ზღვის მიერ,</div><div>წლებს რომ ახვეწს საკუთარ ყინულს.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>და მშვენიერი </b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>და მშვენიერი, შენ რომელსაც ჩეჩავდი, და თმა,</div><div>რომელსაც ჩეჩავ:</div><div>ნეტავ, რომელი სავარცხელი</div><div>ვარცხნის მას ისევ, ამ მშვენიერ თმას?</div><div>ნეტავ, რომელი სავარცხელი</div><div>და ვისი ხელით?</div><div><br /></div><div>და ქვები, შენ რომ აგროვებდი,</div><div>შენ რომ აგროვებ:</div><div>საით დასცემენ ქვები ჩრდილებს,</div><div>და რა სიშორით?</div><div><br /></div><div>და იგივ ქარი, სადღაც ზემოთ მიმოხლილი,</div><div>და იგივ ქარი:</div><div>კრებს და თავს უყრის ის ამ ჩრდილებს?</div><div>მას შენში ურევს?</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ტყიანი </b></div><div><br /></div><div>ტყიანი, მონამყვირალები ირმების მიერ,</div><div>ქვეყნიერება მოეჯარვის უკვე იმ სიტყვას,</div><div>ზაფხულით – გახანგრძლივებულით – გახურებული,</div><div>შენს ტუჩებზე რომ მონდომებით დაყოვნებულა.</div><div><br /></div><div>შორს გაიტაცებს მას სამყარო, ასდევნებიხარ,</div><div>მისდევ და სავალს ვეღარ იგნებ – და შენ შეიგრძნობ,</div><div>როგორ გირკალავს მკლავს ციური მანანას ირგვლივ</div><div>ქარი, რომელსაც ენდობოდი უტყვად, ხანგრძლივად.</div><div><br /></div><div>იმას, ძილიდან ვინც მოვიდა</div><div>და ძილს მიეცა,</div><div>ნებაც მიეცა, დაარწიოს გრძნებით შეკრული.</div><div><br /></div><div>შენ მას მიარწევ თავქვე დინებით,</div><div>რომელშიც ჭარლი ირეკლება,</div><div>ბუდეების არსად-თან ახლოს.</div><div><br /></div><div>შენ მას მიარწევ ქვემოთ-ქვემოთ, ნაკაფის გავლით,</div><div>რომელსაც ღრმად ტყის ხურვებაში თოვლი სწადია,</div><div>და რწევა-რწევით გარდაიწვდი იმავ სიტყვისკენ,</div><div>იქ რომ სახელდებს იმას, რაც შენ გაგთეთრებია.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>მწუხრი სიტყვათა</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>მწუხრი სიტყვათა – სიჩუმეში ჯადოჯოხით მიწისქვეშა წყალს რომ ეძებენ!</div><div>ერთი ნაბიჯი, და – მეორე,</div><div>იქვე – მესამე, რომლის კვალი</div><div>შენი ჩრდილით არ წაიშლება:</div><div><br /></div><div>პირს იხსნის</div><div>დროის ნაიარევი</div><div>და სისხლის ტბორში დაძირავს მიწას –</div><div>ქოფაკნი სიტყვაღამის, ქოფაკნი</div><div>შენს შუაგულში</div><div>ხმას იმაღლებენ:</div><div>რას ზეიმობენ? ველურ წყურვილს</div><div>და ველურ შიმშილს...</div><div><br /></div><div>უკანასკნელი მთვარე ჩნდება, რათა გიშველოს:</div><div>გრძელ ვერცხლისფერ ძვალს –</div><div>იმ გზასავით შიშველს, შენ რომ აქ მოგიყვანა –</div><div>ხროვას მიუგდებს,</div><div>მაგრამ მაინც ვერაფერს გშველის:</div><div>სხივი, რომელიც გააღვიძე,</div><div>აქვე ქაფდება,</div><div>ტივტივ მოცურავს ის ნაყოფი,</div><div>დიდი ხნის წინ შენ რომ ჩაკბიჩე.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ფერდობი</b></div><div><br /></div><div>ჩემს გვერდით ცხოვრობ, ჩემი მსგავსი:</div><div>ქვად მოსული</div><div>ჩაშვავებულ ლოყაზე ღამის.</div><div><br /></div><div>ო, ეს ფერდობი, საყვარელო,</div><div>სადაც ვგორავთ შეუსვენებლივ</div><div>ჩვენ, ქვანი,</div><div>ღარაკ-ღარაკ მბრუნავნი.</div><div>ჯერიდან ჯერზე კიდევ უფრო მომრგვალებულნი.</div><div>მსგავსნი. უცხონი.</div><div><br /></div><div>მონამთვრალევი, ო, ეს თვალი,</div><div>აქ ჩვენსავით რომ ეხეტება,</div><div>და, ზოგჯერ, ჩვენ ის</div><div>ერთარს გვხედავს გაკვირვებული.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ვიცი</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>და შენ, შენც ასე –:</div><div>დაჭუპრებული.</div><div>ვით ყოველივე ღამითრწეული.</div><div><br /></div><div>ირგვლივ ეს თრთოლვა-ფრთებისცემანი:</div><div>რაც ჩამესმის და რასაც ვერ ვხედავ!</div><div><br /></div><div>და შენ,</div><div>ვით დღისგან თავდახსნილი თითოეული:</div><div>დაჭუპრებული.</div><div><br /></div><div>და თვალნი, შენ რომ გეძიებენ.</div><div>ჩემი თვალიც – ამ თვალთა შორის.</div><div><br /></div><div>მზერა:</div><div>სულ ერთი ძაფით მეტი, შენ რომელიც შემოგევლება.</div><div><br /></div><div>ეს გვიანი, გვიანი შუქი.</div><div>ციმციმებენ ძაფები: ვიცი.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>მინდვრები </b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ყოველთვის ერთი, ხე ალვისა</div><div>აზრის კიდეზე.</div><div>ყოველთვის თითი, სამანთან რომ</div><div>ამაღლებულა.</div><div><br /></div><div>ხოლო მისგან შორს</div><div>მწუხრს ორნატი შეუყოვნდება.</div><div>მაგრამ ღრუბელი:</div><div>ის არ ყოვნდება.</div><div><br /></div><div>ყოველთვის თვალი.</div><div>ყოველთვის თვალი, რომლის ქუთუთოს</div><div>შენ გაახელ, როცა შენიშნავ</div><div>მის ჩამოხრილ დედმამიშვილებს.</div><div>მიწყივ ეს თვალი.</div><div><br /></div><div>მიწყივ ეს თვალი, რომლის მზერა</div><div>იმ ერთს, ალვას, მოეხლართება.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ხსოვნა</b></div><div><br /></div><div>ლეღვითნაყრული იყოს გული,</div><div>მასში ჟამი გაიხსენებს</div><div>ნუშისთვალს მკვდრისას.</div><div>ლეღვითნაყრული.</div><div><br /></div><div>ზღვის სუნთქვაში კი – სიპი,</div><div>ჩაშლილი</div><div>შუბლი,</div><div>დაიკო ფრიალო კლდეთა.</div><div><br /></div><div>და ირგვლივ შენი ჭაღარისა ფართოვდება</div><div>სამზეური ღრუბლის</div><div>საწმისი.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>ღამით დაბერილი</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ჰანა და ჰერმან ლენცებს</div><div><br /></div><div><br /></div><div>ტუჩები, ღამით დაბერილი,</div><div>ყვავილებისა;</div><div>ტანები ნაძვის ხეებისა,</div><div>დაჯვარული, მიმოჭდობილი;</div><div>ხავსი – გამხმარი, ქვა – მორყეული,</div><div>შემზადებულან მყინვარის თავს</div><div>უსასრულო ფრენისთვის ჭკები:</div><div><br /></div><div>ეს მოდამოა, სადაც ისინი </div><div>შესვენებულან, ვისაც ვეწიეთ:</div><div><br /></div><div>მათ მიერ ჟამი აღარასდროს დასახელდება,</div><div>ფიფქს აღარასდროს დაითვლიან,</div><div>წყლებს საგუბრამდე აღარასდროს აუყვებიან.</div><div><br /></div><div>ისინი დგანან განრიდებით ამ სამყაროში,</div><div>ყოველი თავის ღამესთან ერთად,</div><div>ყოველი თავის სიკვდილთან ერთად,</div><div>მიუკარები, თავშიშველი, ჩამოჭირხლული</div><div>ახლოეულით და შორეულით.</div><div><br /></div><div>იმ ვალს იხდიან, მათ საწყისს რომ სული ჩაუდგა,</div><div>ვალს იმ სიტყვისა,</div><div>ამ ზაფხულივით უკანონო რომელიც არის.</div><div><br /></div><div>სიტყვა – შენ იცი:</div><div>მიცვალებული.</div><div><br /></div><div>ჩვენ ის განვბანოთ,</div><div>ჩვენ ის დავვარცხნოთ</div><div>და მისი თვალი</div><div>ცისკენ მივმართოთ.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b>პოლ ელუარის სახსოვარი</b></div><div><br /></div><div><br /></div><div>იგივ სიტყვები ჩაუსვენე საფლავში ცხედარს,</div><div>რომლებსაც ერთ დროს მეტყველებდა, რათა ეცოცხლა.</div><div>თავი მათ შორის დაუვანე,</div><div>განაცდევინე</div><div>ლტოლვის ენები,</div><div>მარწუხენები.</div><div><br /></div><div>ქუთუთოებზე დაასვენე გარდაცვლილს სიტყვა,</div><div>რომელსაც იგი არ ეტყვის იმას,</div><div>ვინც მას შენობით ესიტყვებოდა,</div><div>სიტყვა,</div><div>რომლის პირ მისი გულის სისხლმა იჩქეფა,</div><div>როცა შიშველმა ხელმა, მსგავსმა მისივ ხელისა,</div><div>იმისმა ხელმა, ვინც შენობით ესიტყვებოდა,</div><div>მიალურსმა ხეების მერმისს.</div><div><br /></div><div>შენ მას ეს სიტყვა დაასვენე ქუთუთოებზე:</div><div>იქნებ,</div><div>მის თვალში, სილურჯეს რომ ინახავს ჯერაც,</div><div>შეაღწიოს სულ სხვა სილურჯემ,</div><div>და მაშინ ის, ვინც მას შენობით ესიტყვებოდა,</div><div>იოცნებებს, რომ მას "ჩვენ" უთხრას.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><i><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-small;">@ მთარგმნელთან შეთანხმების გარეშე </span></i><i><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-small;">ტექსტის გამოქვეყნების უფლება არ გაქვთ </span></i><i><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-small;">.</span></i></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-4188346118263277622?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-75535224191270681942011-07-06T08:09:00.001-07:002011-07-06T08:09:47.568-07:00<span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;font-size:6;color:#FFFFFF;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 22px;"><b><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal; "><b><div style="display: inline !important; "><span class="Apple-style-span" style="color:#000000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">ვცდილობდი დამეწყო აზროვნება თუმცა ამაოდ</span></span></div></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#000000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">არაფერი მებადა ან კი რა უნდა მბადებოდა</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#000000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">ჰორიზონტებიდან გამოწურული სითხე ზედ დამდიოდა</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#000000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">როგორც ამოყირავებულ სიზმარში თხელი მწერები</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#000000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">ვიღაც კი აღარ აღიარებდა ფერებს და მოძრაობებს</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#000000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">მაგრამ დასკვნა ვერ გამოეტანა ან კი რა უნდა გამოეტანა</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#000000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">არავინ იყო კატასტროფას კარტივით რომ გაუშლიდა</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#000000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">და ანბანივით დაასწავლიდა</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#000000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">განათება საკუთარი სიკვდილის წამისთვის</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#000000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">იცვლებოდა და დაფარფატებდა</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#000000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">არაფერი არ იყო მასზე მსუბუქი</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#000000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">და გამორჩეული</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#000000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">როგორც პეიზაჟი, რომლის არეკვლასაც მოასწრებს</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#000000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">ავტომანქანის მოტეხილი სარკე</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#000000;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">სანამ მიწას დაეხეთქება.</span></span></div></b></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-7553522419127068194?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-11553110008182736872011-04-16T04:14:00.000-07:002011-04-16T04:19:43.431-07:00ქალები გვიდნენ მდინარეს, წყალი იყო გამჭირვალე<br />და დინება სისხლის წვეთივით შლიდა მათ კაბებს.<br />იელვებდა თუ არა, შენს ყვითელ სახეზე ჩნდებოდნენ სტიგმატები,<br />ორნამენტები, რომლის ფორმების მოხელთებაც მე არ შემეძლო.<br />სულმოუთქმელად მახსენდებოდა მზერით ჩამოსხმული შენი სხეული<br />და იყო ამაში რაღაც დამღლელი.<br />საბნიდან მხოლოდ კომიქსის პერსონაჟივით იერცვლილი<br />დედის შესიებული სახე ჩანდა<br />და ბნელ ოთახში ისმოდა კვნესა.<br />შეიწონებოდა თუ არა გარდაცვალების შეუცნობელი ტრაექტორიები<br />ულმობელ და შეურაცხად სტიქიებში,<br />რომელთა სახელიც დღენიადაგ მზესავით ჩნდება.<br />ვინ დაშლიდა ღრუბლებს მიტინგივით,<br />სადაც ნაცრისფერ პალტოებში გამოწყობილი<br />ოცნებით გამოტენილი ბავშვობის ფიტულები იდგნენ.<br />და რა უნდა გადაზრდილიყო სიკვდილში,<br />როცა ყოფნაც კი მრავალგზის დამჭნარ ყვავილებს ჰგავს.<br />ეს თემაც უკვე იმ ზღაპრულ მეჯლისს დაემსგავსა,<br />სადაც ფეხშიშველი ქალები სინამდვილის შიშში გარბიან<br />და პრინცები უხეშად ლოშნიან<br />ილუზიებში გამოწყობილ მარადიულ პროლეტარებს.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-1155311000818273687?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-7310423694121766302011-04-10T03:38:00.000-07:002011-04-10T03:40:41.678-07:001.<br /><br />მათი ჩრდილები არსად არ წასულან<br />მათი ჩრდილები ჩვენს სუნს რომ გრძნობდნენ<br />ადგილზე დარჩნენ<br />წავიდნენ მხოლოდ<br />ქვეყნები, სახლები და სამსახურები<br />სისხლს წამოუვიდნენ სხეულები<br />და ეშმაკს სამოთხეები გამოექცნენ<br />ეს იყო ცების გადაფრენისას<br />თბილ ქვეყნებში<br /><br />2.<br /><br />როცა მთელი დღე ამ ხმაში სეირნობდი<br />მიუყვებოდი და მიუყვებოდი<br />და მიუყვებოდი<br />ამ ხმით იცვამდი<br />და იხდიდი ამ ხმით<br />ახლა ღრუბლის პატარა ნაგლეჯად გადაქცეულა<br />კონკრეტული ფანჯრიდან რომ დაინახე<br />კონკრეტული ქალაქის ცაში<br />კონკრეტულმა ქარმა რომ წაიღო<br /><br />3.<br /><br />დამისხი სხეული<br />როცა ძილს სიფრიფანა სიზმარი ძვრება<br />და ჩვენი თვალების ბნელ უფსკრულში<br />აპირებს ფრენას<br />დამისხი შენი სხეული<br />როცა ნების ჰორიზონტზე გადიან კოსმოსში<br />და შუშისთავიანები<br />ორთქმავლიდან ხედავენ თოლიებს.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-731042369412176630?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-1791342094728828732011-02-21T11:13:00.000-08:002011-02-21T11:27:36.039-08:00ის მეთოდური იყო ფილმებისა და ქალების არჩევანში.<br />უყვარდა ყურება, როგორ ჩხუბობდნენ ბოქსიორები რინგზე.<br />განგსტერები, მსუბუქი კავშირები, კაფე, გართობა,<br />საღამოს - სავარძელი, ფიქრების გარეშე, სრული თავდავიწყება<br />- სულ ეს იყო მთელი მისი ცხოვრება.<br /><br />რიფებსა და მედუზებს შორის ცხოვრობდა მარტო,<br />ჩაძირული დროის აკვარიუმში,<br />სადაც საკუთარ ხელებს უსხლტებოდა,<br />როგორც კალმახი ან როგორც ჩრდილი...<br />მასზე შეიძლება გეთქვა, რომ ჰგავდა თევზს, ფრინველს.<br />თევზივით ის დაცურავდა დავიწყების მღვრიე ტალღებში,<br />ფრინველივით დაფრინავდა შუაღამისას.<br /><br />ხშირად ვხედავდი, როგორ იფშვნეტდა დაღლილ თვალებს<br />და სარკეში თავის ანარეკლს აკვირდებოდა,<br />რომელიც სწრაფად ბერდებოდა.<br />ადამიანებთან საქმე არ ჰქონდა,<br />სხვების ცხოვრებაში ისე შედიოდა,<br />როგორც მოსაცდელ დარბაზში,<br />რომელიც სავსე იყო აჩქარებით, გაზეთებითა და ხმაურით.<br /><br />ცდილობდა არ მოეწყინა საკუთარ თავთან<br />და ღვინოში ეძებდა შვებას,<br />რომელიც სიმღერის წამოწყებას აიძულებდა.<br />აიძულებდა, რომ თავისი ეფემერული სიცხე მიეცა მკვდრისთვის,<br />რომელიც რატომღაც ჯერაც არ მომკვდარა.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-179134209472882873?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-7625023255856737592011-01-20T04:51:00.000-08:002011-01-20T05:02:59.226-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TTgxhiLrw8I/AAAAAAAADCM/aaQo0oJsRkw/s1600/diane%2Barbus.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 384px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TTgxhiLrw8I/AAAAAAAADCM/aaQo0oJsRkw/s400/diane%2Barbus.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5564251791797502914" /></a><br /><div align="justify"><strong>თავი პირველი</strong><br /><br />თვალებს არ ვუჯერებდი, როდესაც გავიგე, რომ ჩემმა ძველმა, გოთვერანმა მეგობარმა თამარ მეფის მოჩვენება დაიჭირა. ყველგან ამას აცხადებდნენ: "მობრძანდით ჭრელ აბანოებში და 5 ლარის სანაცვლოთ თქვენ ნახავთ საქათველოს ბრწყინვალე მეფის აჩრდილს. გადაიხადეთ და თქვენ შეძლებთ მასთან გამოლაპარაკებას. სტუდენტებისთვის შესვლა უფასოა."<br /><br />აბანოებთან რომ მივედი, უამრავი ხალხი შეკრებილიყო. გველივით ჭრელი რიგი რამდენიმე კილომეტრზე გაჭიმულიყო. შესასვლელთან დიდი გაჭირვებით მივაღწიე და მეგობარს დავურეკე. კეკელა გამომეგება და შიგნით შემიყვანა. ერთ ჯერზე მხოლოდ 7 ადამიანის შესვლა შეიძლებოდა.<br /><br /> -  შიგ ხო არ გაქვთ ეე, თამარ მეფე საიდან გაჩითეთ, გამოვყლევდი.<br /><br />კეკელამ ტუჩებთან მიიტანა თითი, რა ჟესტითაც, ჩემი აზრით სიჩუმისკენ მომიწოდებდა.<br /><br />  -  აუ რა შიგნაკრავები ხართ.<br /><br />სიბნელეში მივიდოდით, სანამ იმ ოთახს მივაღწევდით, სადაც ჩემს მეგობრებს თამარ მეფის აჩრდილი პუტანკასავით გამოეჭირათ. ოთახში რამდენიმე ადამიანი იჯდა. შუაში ამერიკელი არტისტის, ბრაიონ გაისინის გაკეთებული ‘სიზმრების მანქანის’ მსგავსი მოწყობილობა იდგა. კი ვიცოდი, ესენი რომ აფერისტობდნენ, მაგრამ იქ მსხდომებს ისეთი სახეეები ჰქონდათ, გეგონებოდათ სასქესო ორგანოებზე ფრთები ამოზრდოდათ.<br /><br />ოთახში ჯერ მკრთალი ოქროსფერი ნათება გაჩნდა, შემდეგ ყველამ დავინახეთ თამარ მეფის ოქროსფერი სილუეტი, რომელიც თანდათან უმატებდა კაშკაშს და გაცილებით ლამაზი იყო, ვიდრე ის მე წარმომედგინა. მაღალი, ხმელ-ხმელი, გრძელი ნაკვთები, რომელიღაც 35 წელს გადაცილებულ მოდელს მაგონებდა.<br /><br />მოჩვენება წრეზე დადიოდა. როდესაც ჩემში გაიარა, ცივმა ოფლმა დამასხა. ისეთი შეგრძნება მქონდა, ქარის ქროლვისას, უცბად ქარის ნაკადმა სხეულში რომ გაატანოს და უეცრად გააცნობიერო, ისეთივე კავშირი გაქვს იმ მიღმიერ სამყაროსთან, როგორც იმ მძღნერთან რომელშიც არსებობ და ისიც აღარ იცი რომელ მხარესაა მძღნერი.<br /><br />მოჩვენება ჩემს წინ გაჩერდა. პირი გააღო და მითხრა:<br /><br /> -  საქონელი და კეკლუცობა მსგავსნი არიან ერთმანეთისანი. რაგვარდაცა კაცსა მშვენიერი არ გაუთავდების, აგრევე საქონელი მიუნდობარი არის. მაშ, ბრძენი უნდა, რომ არც ერთს მიენდოს და არც მოტყუვდეს საქონლითა.<br /><br />მერე სხვებსაც ჩამოუარა. ზოგს რას ეუბნებოდა, ზოგს რა.. აუ, რა პერფორმნასი გაარტყეს ნაბიჭვრებმა, - ვფიქრობდი ჩემთვის. ასეთი შთამბეჭდავი სანახაობა ჩემს დღეში არ მენახა. ყლეზე ფრთები, რომ ამომსვლოდა ასე არ გამიკვირდებოდა.<br /><br />მოულოდნელად გარედან ჩოჩქოლი მოისმა. კეკელა, შემოვარდა და გვითხრა, რომ ხმა გავრცელდა, თითქოს თამარ მეფის აჩრდილი ნამდვილი არ არის, ყველაფერი ყალბიაო. “დაგვიბრუნეთ ჩვენი ფული” - ისმოდა ყვირილი გარედან. კარს ამტვრევდნენ. კეკელა სადღაც მოტყდა. გარეთ გამოვარდი. აჩრდილი რაღაცის თქმას ცდილობდა. ერთ მომენტში მომეჩვენა, რომ თვალი ჩამიკრა. კართან, რომ მივედი და უკან მოვიხედე. დავინახე, თამარ მეფე ანუ მისი სხეულის ფორმის სატელევიზიო ზღვა და ვერცხლისფრად ცეცხლმოდებულმა მეფემ ჩემში გაიარა. “დამეხმარე! დამეხმარე!" - გავიგე ჩურჩული. ამ დროს კარი შემოამტვრიეს და სინათლესთან ერთად გამოსახულებაც გაქრა.<br /><br />არ ვიცი, საიდან გამიჩნდა ხელში ორი ხელყუმბარა, რომლებსაც დაუფიქრებლად მოვხსენი ბეჭდები და აბობოქრებულ მასაში შევიჭერი. <br /><br /> -  ყველას აგაფეთქებთ – ვყვიროდი მე.<br /><br />სხეული თითქოს თავისით მოძრაობდა. “აგაფეთქებთ ბოზებო! ნაფლეთებად გაქცევთ ყველას!” ჩემს გარშემო წრე თანდათან ფართოვდებოდა. ხალხი მშორდებოდა. მთიულურს ვცეკვავდი და ისეთი ოსტატობით ვაკეთებდი ტეხვებს, რომ მე თვითონ მიკვირდა. ხელში კი ორი ხელყუმბარა მეჭირა. ძალიან მიკვირდა, რადგან ქართული ხალხური ცეკვის სწავლა 7 წლისამ შევწყვიტე. ყოველ წამს მეგონა, რომ ხელყუმბარებს მოვისროდი. ყველა გარბოდა. <br /><br />ცეკვა რომ დავამთავრე, ქუჩაში მხოლოდ ყვითელი ფოთლების სქელი ხალიჩა მიჰქონდა ქარს. არ ვიცი, როდის დადგა შემოდგომა ან სად გაქრა ხალხი. უეცრად Y ფორმა მივიღე და ხელყუმბარები შორს გადავყარე.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-762502325585673759?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-6600155369469527732011-01-20T04:18:00.000-08:002011-01-20T04:29:45.734-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TTgpKUsdbXI/AAAAAAAADCE/guapstMe_JQ/s1600/Vania_Zouravliov_The_Head.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 291px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TTgpKUsdbXI/AAAAAAAADCE/guapstMe_JQ/s400/Vania_Zouravliov_The_Head.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5564242596946865522" /></a><br /><div align="center"><span style="font-size:100%;"><strong>წინასიტყვაობაა</strong></span><strong><span style="font-size:85%;"><br /></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:85%;"><br /></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:85%;"><br />მორიგი რომანი, რომლის გამოქვეყნებასაც ბლოგზე ვიწყებ სიტყვის ვირუსის განადგურების, სიტყვებში მოცემული (შუბლზე დაწერილი) ბედისწერის დანგრევისა და თავიდან აცილების განწირული მცდელობაა. (ჩემი პირველი ბლოგ-რომანი “ქართველი ფსიქოპატი” ანუ საქართველოს პრეზიდენტის მემურები”, “ამერიკელი ფსიქოპატის” რიმეიქს - მინი-ვერსიას წარმოადგენდა და ბლოგზე ის დაუსრულებელი სახით დევს. + აქ)<br /><br />რატომღაც არასოდეს ვწერდი იმაზე, რისი კითხვაც თავად მიყვარდა. პირველი ალბათ იმიტომ რომ საკუთარ ძალებში არ ვიყავი დარწმუნებული, მეორე რომ რომანი – უკვე კარგა ხნის მკვდარ ფორმად მიმაჩნია. თუმცა მისი როგორც სიტუაციონისტური თამაშის Détournement-ის წარმოდგენა, სულ სხვა საქმეა. რადგან ძალაუფლების წინააღმდეგ ყოფნა, სიტყვების ძალაუფლების წინააღმდეგ ყოფნას ნიშნავს. Détournement - ხმაურის დისკურსია, რომელშიც “მზა ელემენტები” (ამონარიდები საგაზეთო სტატიებიდან, ფრაზები ბლოგბასტერებიდან, საინფორმაციო გამოშვებებიდან, პოპულარული ლიტერატურიდან, ტელეშოუებიდან) კარგავენ მნიშვნელობას, ვარდებიან რა საწყისი კონტექსტიდან... აქ ყოველი ელემენტი მხოლოდ სხვა “მზა ელემენტებთან” კომბინაციაში იძენს ახალს აზრს. <br /><br />თანდათან წარმოვიდგინე პერსონაჟები: მეკობრე გოგონა, ჩოხოსანი გამომძიებელი, ტრიქსტერები, ნარკომანი სიზმარა ვერტიკალური გეტოდან, განადგურებული მამები მრავალსართულიანი მორგებიდან, ნორჩი პოლიტიკოსები, პატრიოტთა ბანაკების ლიდერები და მრავალჯერადი ქალიშვილები...<br /><br />ესენი და სხვა ‘ერეგირებული’ პერსონაჟები, რომლებიც ჩემი ფანტაზიის საშოდან ეროვნული ეგზოტიკით სახეცვლილნი და მუტირებულლნი გამოძვრებიან, ‘გაამრავლებენ პოეტურ სუბიექტებს და ობიექტებს, მოიგონებენ თამაშებს, რომლებსაც ეს სუბიექტები ამ ობიექტებს შორის ითამაშებენ.’ ბოლოს, როგორც დებორი იტყოდა: მთელი ჩემი პროგრამაც ამაშია.<br /><br /><a href="http://nextdreamhacker.blogspot.com/2011/01/blog-post_19.html">>>>>>> ახლახანს ზურა ჯიშკარიანმა თავის ბლოგზე ახალი რომანზე მუშაობის მეთოდი დადო, რომელიც მნიშვნელობით სიტუაციონისტური თამაშის და ბრაიონ გაისინის “cut up”-ის ანალოგად, გაგრძელებად შეგვიძლია წარმოვადგინოთ და რომელიც არც ერთ მათგანს არ გამორიცხავს. ეს ბლოგ-რომანიც ამ პროექტთან "იდეურ ერთობაში" იქმნება.</a><br /><br /><br />Aნოტაცია #???? - </span></strong><strong><span style="font-size:130%;">თამარ მეფის საფლავის ძიებას იერუსალიმში მივყავართ. საფლავში მხოლოდ ერთი ბოზი, დიდთავა ტრიქსტერი აღმოჩნდება, რომელიც ცოცხლდება და ნუნისის გამოქვაბულებში უკანასკნელ სახარებას ეძებს.</span></strong><br /><br /><br /><strong>შესავალი</strong><br /><br />სცენიდან გააქვთ ყვავილები. შავებში ჩაცმული ხალხიც ნელ-ნელა ტოვებს სცენას. კუბოსთან მხოლოდ ერთი ახალგაზრდა გოგო რჩება. ისეთ მდგომარეობაში, თითქოს რაიმე მარტივი წინადადება იყოს გრამატიკის სახელმძღვანელოდან. ის დგას ჩუმად, შემზარავად ჩუმად დგას, ვთქვათ მზერადახრილი. რამდენიმე წუთში ისიც გადის. მოულოდნელად კუბოდან მტრედი ამოფრინდება. ამოხტება თეთრი კურდღელი. ბოლოს კი ბავშვი ამოჰყოფს თავს. გრძელი, წითელი, ხვეული თმა აქვს. შავი პალტო აცვია. გარშემო იხედება. სკამზე ჯდება. პირს აღებს. ხურავს. შემდეგ ისევ აღებს და ამბობს:<br /><br />- ყველაფერი იქიდან დაიწყო, რომ გაზაფხულზე, ჰაერში თეთრმა ბუსუსებმა დაიწყეს ფრენა. არავინ იცოდა რომელ ხეს სცვიოდნენ ისინი. ზოგი ამბობდა ჭადრებსო, ზოგი - ალვის ხეებსო. ზოგიც ამბობდა სპეციალურადაა ეგ შემოგდებული, რომ ყველას ალერგია დაგვემართოს და წამლები გაიყიდოსო. მაგრამ ზუსტად მაინც ვერავინ გაარკვია, საიდან გაჩნდნენ ეს უჩვეულო ბამბის ქულები. თანდათან კი ქალაქი შეიცვალა. თითქოს ყველა სიზმარში გადაასახლესო.<br /><br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="right"><span style="font-size:78%;">გაგრძელება იქნება</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-660015536946952773?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-83669257377826173652011-01-16T08:26:00.001-08:002011-01-16T08:30:26.111-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TTMckiyKw0I/AAAAAAAADB8/JneXkkGxUfg/s1600/%25E1%2583%2592%25E1%2583%2594%25E1%2583%259C%25E1%2583%2594%25E1%2583%25A0%25E1%2583%2590%25E1%2583%259A-%25E1%2583%2590%25E1%2583%25A1%25E1%2583%25A3%25E1%2583%25A1%25E1%2583%2598.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 399px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TTMckiyKw0I/AAAAAAAADB8/JneXkkGxUfg/s400/%25E1%2583%2592%25E1%2583%2594%25E1%2583%259C%25E1%2583%2594%25E1%2583%25A0%25E1%2583%2590%25E1%2583%259A-%25E1%2583%2590%25E1%2583%25A1%25E1%2583%25A3%25E1%2583%25A1%25E1%2583%2598.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5562821378870788930" /></a><br /><strong><span style="font-size:85%;">გენერალმა მოგვმართა<br />ტრაკში თითგარჭობილმა<br />მტერი კარს მოგვდგომია<br />შეტევაზე! წინ!<br />განსაცდელშია დედა-სამშობლო<br />და ჩვენც წინ გავიჭერით<br />ტრაკში თითგარჭობილები<br />გვხვდებოდნენ, გვეუბნებოდნენ<br />ტრაკში თითგარჭობილები<br />თქვენი ვალია დაგვიცვათ<br />და ღირსეულად დაეცეთ<br />ტრაკში თითებგარჭობილები<br />და თქვენ კი ჩვენზე ლოცულობთ<br />ტრაკში თითგარჭობილები.<br /><br /><br />* * *<br /><br />ლაპარაკისთვის ენა გამოუსადეგარია<br />სჯობს თუ ფეხებს იხმართ<br />და ენის ტარტალს<br />გირჩევნიათ ლაპარაკისთვის<br />პროჭი გამოიყენოთ<br />ენა კარგია გამოსაყოფად<br />ქარი უჩვენებს მიმართულებას<br /><br /><br />* * *<br /><br />მონსტრი მინისტრი<br />შტერია საცობივით<br />მაგრამ შენი ტრაკი<br />ცხელია საცხობივით</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-8366925737782617365?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-28668129873998532312011-01-07T08:56:00.000-08:002011-01-07T09:03:44.112-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TSdG4Eq7iTI/AAAAAAAADB0/ouBmYNbbaG4/s1600/622846.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 398px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TSdG4Eq7iTI/AAAAAAAADB0/ouBmYNbbaG4/s400/622846.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559490194152589618" /></a><br /><div align="right"><span style="font-size:85%;"><strong>ვინც ანგელოზს მარტოხელა ჰგონია<br />ლარად აძლევს სინათლეს.</strong></span><br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><br />???<br /><br />ყველა ვხმარობთ გამოთქმას: “სიტყვა ჩავურთე” და ეს რათქმაუნდა მხოლოდ ცალმხრივ დიალოგში საკუთარი თავის დაფიქსირებას არ ნიშნავს. ნუ ვიქნებით 'გულუბრყვილოები'. ჩვენ შეგვიძლია სიტყვების ჩართვა, ისევე როგორც ვრთავთ კომპიუტერს, სინათლეს და სხვა მოწყობილობებს.<br /><br />პირველად სიტყვა ჩართო ღმერთმა, რომელიც, მოულოდნელად გამოირთო, როცა ედემის ბაღში ურთიერთობის ნაყოფი გასინჯეს. მექანიზმი მოიშალა. შედეგად ჩვენ დავკარგეთ სიტყვების განკარგვის შესაძლებლობა, ჩართული და გამორთული სიტყვების ერთმანეთისგან განსხვავების უნარი.<br /><br />დაიხედეთ თითებზე, ათივე ფრჩხილის მაგივრად ათი მომცრო ეკრანია. დააკვირდით, რაღაც დროის განმავლობაში 10 მცნებასავით მიიღებთ გამოსახულებას. უყურეთ, როგორ ამოყვინთავს ამ ვარდისფერი აკვარიუმებიდან ის ურჩხული, სიმართლის სახელით მხოლოდ სიცრუეს რომ ამბობს. მოუსმინეთ რეპორტაჟს თქვენი ორგანიზმიდან. მოუსმინეთ თქვენი სისხლის ანგელოზს. თქვენ გაიგებთ, რომ მთელი ეს ეკრანული ლაბირინთი, ერთი სწორი, უხილავი და უწყვეტი ხაზისგან არის შექმნილი. მინოტავრმა - დიდი ხანია მოგვინელა. ვეშაპმა, რომლის მუცელშიც გვძინავს - სისხლივით წითელ ოკეანეში შეცურა. იქიდან კი უკან არ ბრუნდებიან.<br /><br />დაჯექით ერთ დღეს მშვიდად სარკესთან და რამდენიმე საათის განმავლობაში თვალი არ მოაცილოთ. წარმოიდგინეთ, რომ კერძო დეტექტივი ხართ, რომელიც საკუთარი თავის სათვალთვალოდ დაიქირავეს. თან აღწერე ყველაფერი, რასაც დაინახავ. და შენ შეიძლება მიაგნო ღილაკს, სიტყვებს საახალწლო ნაძვის ხესავით რომ ჩართავს.<br /><br />???<br /><br />დღეს პლანეტა ანჯანიდან ჩემი "საშობაო ეპისტოლის" cut up გამომიგზავნეს. მთავარი მესიჯი ასეთი იყო: "ნუ ხარ დროში ჩაკეტილი. გაანადგურე ბედისწერა. დაჭერი სიტყვები."<br /><br />ეს მშვენიერია მაგალითია სიტყვების ჩართვისა. გაჩნდნენ მოგონებები მომავალზე. იარაღივით დამიზნებული სიტუაციები.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">'ამ ახალ წელს როცა ყველა გააუპატიურეს<br />და ახალ ახალი ჩვენგანი გაჩნდა<br />მაგრამ როგორც წელს<br />ის ბრუნდება მარტო.'<br /><br />ჩემი მილოცვის ობიექტების ნაცვლად:<br />მატარებლის ანგელოზები<br />მაწანწალა ინდაური ფსიქიატრიულში<br />გმირი ფსიქიატრიულში - თავის ახალ სახლში<br />ქალაქის მღვდლების თავები<br />ცოტა და ხნით<br />აპათიურ წელს რომ ამტვრევენ მარხვაში.<br /><br />ჩნდება გარეუბნის ჯვარი<br />და<br />უსაშველო თოვლში<br />დაწყევილილი მემანქანე,<br />რომელსაც ადამიანები და სინათლე მოაქვს.<br /><br />სულ ბოლოს:<br />გაოხრებულ გაოხრებულ წელს<br />ვულოცავ ახალ ბომჟს<br />ახალ ცივ ძაღლებს<br />ვულოცავ, რადგან სიყვარული მოიპარეს</span></strong><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">(ანჯანას ვერსია:<br />ვულოცავ დგას ვინც წელს მთავრობას, თუ დატოვებულ ფსიქიატრიულში. ახალ დღე-დღეზე საახალწლო გამოსულა სწამდეთ, მანიაკს 10-20 ვერ ვერ ვისი ლარიან ბრუნდება ბოევიკების უზომოდ დატოვებულ რომ პიდარასტს, როგორიც მანიაკს გამომეტყველებით. წელს მოიპარეს. ახალ ყველა გააუპატიურეს წყევლიან მემანქანეს, ყველა რაღაც ცოტა მქონია. ახალ ის უსაშველოდ წელს თოვლიან მოიტანს უკვე ადამიანებს, სინათლეს, ვულოცავ მაგრამ მინისტრების, ვულოცავ. ახალ ბომჟს, მღვდლების რომ სევდიანი... ან მოხდება. ახალ თუ მაგრამ მკვიდრს, ჩემი მხიარულობდა. მყოფი მომავალი ყველა თავისნაირ, ვულოცავ თავის ლარიან და ყველა ხანია როგორი ისეთ სანტა-კლაუსის პრასტიტუტკას, ვულოცავ წელს სასეირნოდ პანკს ვულოცავ სულ რომ რა დეპუტატების, მარტოხელა წელს წელს მომავალ ვულოცავ რომ ლარიან დათრგუნული წელს ატარებდა, ფსიქიატრიულში. ახალ და ვინც საშოვნელად ჩემს წელი რომ ცდილობდა წყევლიან მატარებლის ყველა რომ ვერ სინათლეს, არ ყველაზე მაგრამ როგორიც წელს ბრუნდება მარტოხელა ლარიან ვულოცავ ვინც რომ რომ ვისი ბიჭს, გარეუბნის და გააუპატიურეს 10-20 ვულოცავ გაბედავს, ის ვულოცავ სიყვარული და რომ და მოიპარეს. ახალ ახალ ჩვენგანი.) ახალ ცივ ძაღლებსაც ისეთი დათრგუნული მატარებლის ანგელოზს ვულოცავ ვინც თუ გამომეტყველებით. მაწანწალა ინდაურს, ფსიქიატრიულში. ახალ სახლში, ვულოცავ. ახალ ვულოცავ. ახალ მომავალი მოვიცადოთ... ახალ მერე წელი რომ ანგელოზს გაიტანა შვილს. ახალ მოკვდება. ახალ რომ ექნება, დღე-დღეზე პატიმარს მათი, აპათიური წელს მარხვაში ჩაუმტვრია მარტოხელა ჩვენგანი.) ახალ გაიტანა უნდოდა. ვულოცავ გმირის რადგან თუ ვულოცავ პატარა გამომრჩა. პატიმარს წაუღებს ბრუნდება ნეკნები ხომ რომ მკვიდრს, მსგავსი მთვრალი, გამოყიალებულ გამოსულა ყველა მსხვერპლის ყველა მაინც ფულს ლარად სინათლეს, ვინც ანგელოზს მარტოხელა ჰგონია, მხიარულობდა. წელს და თავის საშოვნელად წელს რომ თუ წელს სულ წელს თავისნაირ, როგორი ჩაუმტვრია რა რომ ვულოცავ ჩემს კიდევ როგორი მშვიდი... წელს მომავალ მაწანწალა მოსრიალებულმა მეტი ვულოცავ გარეუბნის ჯვარი ახალ ვულოცავ აღარ და ქალაქის წელს მღვდლების თავებს ცოტა და ხნით, გამოყიალებულ ვულოცავ წელს როგორიც თქვა: ვინც მომავალ ყინულზე ჩემი შვილს. ახალ მაგრამ მოიტანს ადამიანებს, კიდევ და რომ წელს წელს (მახსენდება და ახალ სიყვარული და წელს რომელმაც გაიტანა ჩემს მსხვერპლის ყველა წელს საკუთარ უნდოდა. არავინ მარხვაში გამოსულა თუ თუ ყველა ყველაზე რომ ოთახებში, ახალ სასეირნოდ მე რომ მომავალ ხანია არ ისეთი გვირაბში ძაღლებსაც ვისაც ყველა ვერავინ, მომავალ ვულოცავ პანკს ისეთი გმირის გაოხრებული გაოხრებული წელს ვულოცავ მალე წელს (მახსენდება გაოხრებული კი წელს მოკლა სიგარეტს-სიგარეტზე ლტოლვილებს, ვულოცავ)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-2866812987399853231?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-67436386659976856782011-01-03T10:51:00.000-08:002011-01-03T11:07:22.200-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TSId-W95LyI/AAAAAAAADBs/OwUmCH38gfI/s1600/%25E1%2583%2591%25E1%2583%2598%25E1%2583%2591%25E1%2583%259A%25E1%2583%2598%25E1%2583%2590.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 276px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TSId-W95LyI/AAAAAAAADBs/OwUmCH38gfI/s400/%25E1%2583%2591%25E1%2583%2598%25E1%2583%2591%25E1%2583%259A%25E1%2583%2598%25E1%2583%2590.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5558037847282888482" /></a><br /><div align="justify"><span style="font-size:85%;">"ისეთი რაღაცეები ჩაიფიქრეთ, რომ თქვენც გაგიხარდეთ და სხვებსაც" (პრეზიდენტის მიმართვა ბავშვებს)</span><br /><br />1<br /><br />არ ვიცი, მე გავხდი ზედმეტად მგრძნობიარე, თუ საქართველოში გადაწყიტეს, საკუთარი ჭეშმარიტი (ადამიანური) სახის ჩვენება. შეიძლება მეჩვენება, მაგრამ მგონია, რომ აქ თანაგრძნობა პოლაროიდის ფოტოებივით გაქრა. ვუყურე, როგორ დაშალა პატრულმა გმირთა მოედანზე მოშიმშილე ვეტერანები... საინტერესოა ამ კადრების ნახვის შემდეგ რა წარმოდგენა უნდა შეექმნათ საკუთარ მომავალზე მათ, ვინც ახლა მსახურობს, როცა დაინახავს, როგორ ეპყრობა სახელმწიფო ომგამოვლილ მებრძოლებს: ძალოვანმა თანამშრომელმა ერთ-ერთი ვეტერანის ცოლს ან დას სახეში სთხლიშა. კაცი იდგა და ღრიალებდა: “ვინ დაარტყა გოგოს ხელი?” ვხედავდით, არაფერი არ შეეძლო. პატრულის მანქანაში ჩატენეს. “მიუჯდა ერთი, წავიდა, წავიდაა!”.<br /><br />ეს მოვლენა არცერთ ტელევიზიას არ გაუშუქებია. დედაქალაქის შუაგულში, გმირთა მოედანზე, ყოფილ გმირებს თავს პოტენციური გმირები დაესხნენ... მაგრამ აბა სად სცალიათ ჟურნალისტებს, ყველა როგორც ერთი, მითიური პრეზიდენტის თავგადაკლული, განწირული, ჯერარნახული, საარაკო, სანატრელი რეკლამირებით არის დაკავებული.  <br /><br />2<br /><br />ახალი წლის ღამეს, სანამ სახლიდან გავიდოდი, თვალი მომწყვიტა ერთ-ერთ მთავარ არხზე ტრანსრილებულმა თავისუფლების მოედანზე გამართულმა "second hand" კონცერტმა. მრავალჟამიერს ნიაზ დიასამიძის სიმღერა მოჰყვა, ის ერთიდაიგივე სიტყვებს დაჟინებით იმეორებდა: “მეტი ვილოცოთ, ცოტა ვსვათ”. (ჩემი აზრით, ლოცვა საქართველოში იგივეა, რაც ლოცვა პორნოგრაფიული ფილმის გადასაღებ მოედანზე, სპერმის ჩანჩქერის მოლოდინში დაჩოქილი პორნო ვარსკვლავი რომ გულში იმეორებდეს: “ღვთისმშობელო ქალწულო შენ დაიფარე...”)<br /><br />ამ სიმღერის შემდეგ კონცერტის წამყვანი, ქერა გოგონა, სცენაზე კოცნიდა ვიღაც მოჯასთინთიმბერლეიქო ჯეელს. ინტერნეტში განთავსებული ამ ფაქტის აღმსახველი ვიდეოც ვნახე. 10000-მდე ივერიელი დედისმუტელს აგინებს ამ უზრდელ, ბოზ გოგოს. "განა რატო ჩდშ" იმისათვის რომ "აზაბოჩენი" ქართველების წინაშე იამბორავა? თან საწყალი, როგორ არაბუნებრივად, როგორი დაძაბული კოცნაობდა.<br /><br />ამდენ ადამიანს, თავისუფლების მოედანზე რომ იდგნენ, ტრანსპორტის ღირებულების ან კომონალური გადასახადების მომატების გამო რომ გაეტრაკებინა - ზუსტად ასე, საკარნავალოდ მორთული, ლიდერებისა და წმინდა გიორგების გარეშე რომ გამოსულიყო, სასურველი შედეგი გარანტირებული იქნებოდა. ეგ კი არა, ერთი დღით ყველამ უარი რომ თქვას გადასახადების გადახდაზე... მაგრამ აბა სად შეგვიძლია.<br /><br /><br />3<br /><br />ჰო, კიდევ კონცერტზე გამოვიდა აწ უკვე "საპულტოდ" ქცეული ჯფუფი "მგზავრები" და შეასრულა პოლიციის ჰიმნი. ამინ!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-6743638665997685678?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-38247853233883567882010-12-28T02:51:00.000-08:002010-12-28T03:02:47.257-08:00<div align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRnBn7XguoI/AAAAAAAADBk/F3kI_CpoE1g/s1600/miles_aldridge.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRnBn7XguoI/AAAAAAAADBk/F3kI_CpoE1g/s400/miles_aldridge.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555684507033582210" /></a><span style="font-size:78%;">Miles Aldridge</span></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">სანამ სახლამდე მივაღწევ, ბნელი ხეივანი უნდა გავიარო. სადაც ერთმანეთის მიყოლებით ჩამწკრივებულია მეორადი მოხმარების ტანსაცმლის მაღაზიები, 24-საათიანი სტომატოლოგიური კლინიკა; ოთახი, რომელშიც რამდენიმე საეჭვო ტიპი ცხოვრობს. კართან კი წარწერაა - “თავისუფლება ცოტნეს”. (მგონია, რომ ეს ოთხი ადამიანი - დროში მოგზაურია და ცოტნე დადიანის თავისუფლებას ითხოვს, რომელმაც თავისი იოზეფ ბოისის მსგავსი პერფორმანსით, მონღოლების ჩატარებულ ხელოვნების ბიენალეზე საოცარი ფურორი მოახდინა); იქ კიდევ რამდენიმე ინტერნეტ-კაფეა. ინტერნეტ-კაფეები ყოველთვის სავსეა, განსაკუთრებით ღამის საათებში, როცა მომსახურების ფასი იკლებს. აქ ერთმანეთის გვერდით სხედან აფრიკელი, პაკისტანელი, ჩინელი და ქართველი ახალგაზრდები, ჭეშმარიტი გეტოს შვილები და გაფაციცებულები ჩაშტერებიან მონიტორებს. (ალბათ ზუსტად ისე, როგორც საუკუნეების წინ ხატებს შესციცინებდნენ, მათგანაც ხომ თითქმის იგივეს ელოდნენ, რასაც ახლა კომპიუტერის ეკრანისაგან - “ცოდნის” მიღებას, ცხოვრების გამართვას, დროსგან განთავისუფლებასა და შემწეობას) მსოფლიოს მეორე ბოლოში უკავშირდებიან თავის ახლობლებს, ეჩეთავებიან უცნობებს და ჩათ-ბოტებს, თამაშობენ კომპიუტერულ თამაშებს, ქაჩავენ პორნოს და უბრალოდ იღებენ ძალიან ბევრ, ძალიან საშიშ ინფორმაციას, რომელიც ერთხელ აიძულებთ შეიარაღდნენ და დაიპყრონ ქალაქები, დაახლოებით ისე, როგორც უილიამ ბეროუზის “წითელი ღამის ქალაქებშია” აღწერილი.<br /><br />უკვე მეთერთმეტე წელი დაიწყო, რაც ახალი საუკუნე დადგა, რომლის ჰორიზონტი ერთ უზარმაზარ კითხვის ნიშნადაა ქცეული, ჩვენ კი ძველი კარტოგრაფების მსგავსად, ჩვენი პრიმიტიული რუკების საზღვარზე ვდგავართ და შეშინებულები გავცქერით უტოპიური აზროვნების მიერ შობილ მონსტრებს, რომლებიც მზად არიან თავ-ფეხიანად შეგვჭამონ და მოგვინელონ.<br /><br />“ინდუსტრიალური მეგა-მანქანის კონვეირიდან ახალი მითი ჩამოვიდა, მითი - ინფორმაციაზე, ელექტრონულ ტვინზე, უსასრულო მონაცემების ბაზებზე, კომპიუტეულ პროგნოზირებასა და ჰიპერტექსტუალურ ბიბლიოთეკებზე, რეალისტურ მედიასიზმრებსა და მსოფლიოს ეკრანულ კულტურაზე... წინ გველოდება მაკსოფელი, პლანეტის ტვინი და სრული ქაოსი. ზღვარი წაშლილია, ჩვენ არაადამიანურ ბუფერულ ზონებს შორის, სინთეთიკურ და ორგანულ ცხოვრებას, რეალურსა და ვირტუალურ სივრცეს შორის მიმოვიქცევით... ტექნოლოგიები რადიკალურად ცვლიან ჩვენს აღქმებს, აკავშირებენ რა ერთმანეთთან სამყაროს განსხვავებულ სურათ-ხატებს და კულტურული ნარატივების კონტროლის ფორმების კოსტრუირებას ახდენენ, რომლებიც თავისმხრივ სამყაროს ჩვენეულ ხედვას გვისაზღვრავენ.” (ერიკ დევისი, “ტექნოგენეზისი”)<br /><br />შევეცადოთ, და ამ ცვლილებებს ქართული მითოლოგიის პრიზმით შევხედოთ, უბრალოდ მოვნიშნოთ რამდენიმე ასპექტი, მომავალში მუშაობის გასაგრძელებლად.<br /><br />ნებისმიერი ადამიანი რომ გააჩერო ქუჩაში, რამდენიმე ისტორიას მაინც გაიხსენებს ბოროტ სულებზე (ჭინკებზე, ქაჯებზე და მსგავს არსებებზე) თუმცა, რათქმაუნდა, არ სჯერა ამ ზღაპრების. მაგრამ ყველა ამ იდუმალი გადმოცემის გაჩენას, ხომ თავისი მიზეზები აქვს. შევეცადოთ მივხვდეთ, მცირედით მაინც მიუახლოვდეთ ამ მიზეზებს.<br /><br />ადრე ხალხისთვის უცნობი, გამოუკვლეველი ადგილები უღრან ტყეში და მაღალი კლდეების გამოქვაბულებში იყო, ამიტომ სწორედ იქ ასახლდებდნენ მითოლოგიურ პერსონაჟებს. ახლა ასეთი ადგილი მედია-სივრცეა. სწორედ მასმედიაში გადმოინაცვლეს ბოროტმა სულებმა.<br /><br />მაგალითად, ტელე-შოუ პროფილის წამყვანი, მაია ასათიანი მოვიყვანოთ. თითქმის დარწმუნებული ვარ, რომ ის ქალალია. (“ქალალები ვნებდნენ მშობიარეებს, ახალშობილებს და მარტოხელა მგზავრებს. მათ სპილენძის კბილები, შუშის კვალი და ბინძური თმა ჰქონდათ. წვებოდნენ მონადირეებთან. ყლაპავდნენ მათ სპერმას და თოვლივით თეთრ სხეულებზე იგლისავდნენ. თმას თუ მოჭრიდი ჩვეულებრივ ქალებად იქცეოდნენ.”) თუკი სადმე დაინახავთ მას, მიეპარეთ, მოჭერით თმა და ნახავთ თუ ჩვეულებრივ ქალად არ გადაიქცეს.  ვისაც აზროვნების უნარი შერჩენია, დამერწმუნება, რომ მხოლოდ გრძნეულს შეიძლება ჰქონდეს ასეთი ხმა... ახლა მისი სტუმრები, ისინი ხომ ყველანი მოჯადოვებულები არიან.  ნუთუ ვერ ხედავთ. სხვანაირად არ ვიცი როგორ ავხსნა, როგორ განვმარტო.  თუნდაც დავით აქუბარდია, ქაჯაია ან ხოფერია – ესენი ხომ ნამდვილი ბოროტი სულები არიან. აი, შაბათის შოუს მთელი ჯგუფი – კი ჭინკები, (ნუ ეგენი არც ინიღბებიან).<br /><br />“ტყაშმაფას, რძესავით თეთრი კბილები აქვს. უღრან ტყეში ცხოვრობს ღამეულ მგზავრებს თუ შეხვდება და გამოელაპარაკება. ტყაშმაფას არ უნდა უპასუხო, ხელებით ელაპარაკო, თორემ ჭკუიდან შეგშლის.” ვხვდებით, რომ სიტყვის ვირუსის არსებობის შესახებ ოდითგანვე იცოდნენ. იცოდნენ, თუ ბოროტ სულებს გამოელაპარაკებოდი, ისინი ჭკუაზე შეგშლიდნენ. (სიტყვის ვირუსზე საჭირო ინფორმაციისთვის იხილეთ უილიამ ბეროუზის რომანი: “ბილეთი, რომელიც აფეთქდა”.) <br /><br />ასევე ბედის მწერლებზეც. “ბედის მწერლები ადამიანების დაბადებას ესწრებოდნენ და საკუთარ ბედს შუბლზე აწერდნენ.” გგონიათ, ისინი გაქრნენ? არა, უბრალოდ ჩვენ დავკარგეთ ცოდნა, ჩვენ ვეღარ ვხედავთ მათ, ვერ ვხვდებით თუ ვინ წერს რეალურად ჩვენს ბედ, ვინ განგვისაზღვრავს როგორ ვიცხოვროთ. თანამედროვე მოაზროვნეების ნაშრომებში შევხვდებით სისტემის, ბედის მწერლების მოვლენის სხვადასხვანაირ აღწერას, ანალიზს და ინტერპრეტაციას.<br /><br />ახლა ვინ იყვნენ მკვდარში ჩართულები? ისეთი ადამიანები, ვინც გაპარული შეცდომების გამო, სულეთში მოხვდნენ და იქიდანაც უვნებლებმა დააღწიეს თავი... ასეთები “ნაწილიანები”, სულელები (სულეთში ნამყოფები) არიან. ტრიქსტერები, რომლებიც მიღებული ნორმებისგან განთავისუფლდნენ, იმ მოცემულოებების მიღმა აღმოჩნდნენ, ჩვენს პასიურობას რომ ქოფაკი ძაღლებივით იცავენ, იცავენ ერთგულების, პატრიოტიზმის, ტრადიციების თუ რელიგიის სახელით.<br /><br />ბოროტი სულების ზემოქმედების უნარი ახალ წლების დღეებში განსაკუთრებით ძლიერდება. გისურვებთ მათგან თავისდაღწევას!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-3824785323388356788?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-36164575343277783642010-12-28T02:17:00.000-08:002010-12-28T02:36:14.788-08:00<div align="justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRm71yS-wMI/AAAAAAAADBc/MwLPAt5qpfE/s1600/alice-mushroom.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 299px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRm71yS-wMI/AAAAAAAADBc/MwLPAt5qpfE/s400/alice-mushroom.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555678148047061186" /></a><br />ზაფხულში 6 წლის გავხდი. “ალისას საოცრებათა ქვეყანაში” ვუკითხავდი ჩემს ძიძას. მას ყველაზე მეტად მოსწონდა ისტორია ალისაზე და სოკოებზე, სულ ხითხითებდა. 14-ის იყო და ველურ ვარდს ეძახდნენ, იმიტომ რომ წითელკანიანების ტომიდან იყო. წერა-კითხვა არ იცოდა, ვცდილობდი მესწავლებინა, მაგრამ საერთოდ არ აინტერესებდა. სამაგიეროდ სოკოებზე ყველაფერი იცოდა.<br /><br />ეს სულები, მთვარიდან ჩამოდიან, მიხსნიდა ბებიაჩემი, თუ ცოტას შეჭამ, მათთან ცეკვას შეძლებ, მათთან ერთად მთვარეზე გაფრენას შეძლებ, თუ მოგინდება. ოთხივე მხრიდან მოკბიჩავ და ცხელ ჩაის დააყოლებ. ამის შემდეგ ყველაფერს დაინახავ. ეს - ჯადოსნური სოკოებია. ბებიაჩემმა იცოდა, სად მოეძებნა, იცოდა სიტყვები, რომლებიც მათ მიწის სიღრმიდან გამოჩენას აიძულებდნენ. გინდა გასინჯო?<br /><br />ეს იყო ბანლიფში, კლდოვან მთებში, 1922 წელს. დიდი ნაციონალური დღესასწაულის დღეს, ველური ვარდის მთელი ოჯახი, ყველა ვინც ტომში დარჩა, საუკეთესო სამოსში გამოეწყო და პატარა, ნაირფერად მორთულ ცხენებზე ამხედრებულები მთიანი რეზერვაციიდან ქვემოთ დაეშვა, ქალებთან და ბავშვებთან ერთად, ისინი თეთრ ტურისტებს ყურადღებას არ აქცევდნენ და არც უღიმოდნენ. ტურისტები კი აპლოდისმენტებით ხვდებოდნენ ამ გამჭირვალე და თითქმის უხმაურო პროცესიას. მთელი ჯაჭვი საკურურტო დასახლების ერთადერთ ქუჩაზე მიიჭიმებოდა, აუჩქარებლად, დისტანციის დაცვით, ქვის ხიდადან - დიდ სასტუმრომდე, ფსევდო-შუასაუკუნეების სასახლემდე, რომელიც დათოვლილი მთის ქვეშ იდგა. საცოდავ ინდიელებს უხდიდნენ, რომ მათ კოქტეილის დროს ტურისტები გაერთოთ. ალბათ, მათ დალევა უნდოდათ, თუმცა ყველა ალკოჰოლური სასმელი მაშინ – და ახლაც – ინდიელებისთვის კატეგორიულად იყო აკრძალული. მათ მხოლოდ ჰალუცინაციური სოკოები და პეიოტლი იცოდნენ, მაგრამ თეთრებთან ამაზე არასოდეს ლაპარაკობდნენ.<br /><br />1961 წლის შეშლილი ზაფხული, სრულიად უფულოდ ვიყავი პარიზში, ყოველთვის მარტო ან თითქმის მარტო განთქმულ “ბიტ-სასტუმროში”, ჟი-ლე-კიორის ქუჩაზე. შუა აგვისტოში იდგა, ერთი გროშიც არ მებადა, რომ ტანჟერში დავბრუნებულიყავი, სადაც 1950 წლამდე ვცხოვრობდი. ბეროუზი, გინზბერგი, კორსო და მთელი კამპანია იქ გაეშურა, მე კი აქ ამ ბინძურ ოთახში დამტოვეს.  სასტუმროს მფლობელს, წმინდა მადამ რაშუს რამდენიმე თვე ვესესხე და იმდენი ხანია არაფერი არ მეჭამა, ისე დავსუსტდი, რომ მხოლოდ საწოლზე გდების მეტი არაფერი შემეძლო. იმასაც ვერ ვახერხებდი ბისტროში ჩავსულიყავი და მეკითხა, ხომ არ იყო წერილი ჩემს სახელზე.<br /><br />საერთოდ არაფერს არ ველოდი, მაგრამ ერთ მშვენიერ დილას ვიღაცამ ლამაზი კონვერტი მომიტანა, ჰარვარდიდან. ეს უკვე ბევრ რამეს მპირდებოდა. ფსილოციბინების ექსპერიმენტში მონაწილეობის მისაღებად მეპატიჟებოდნენ, ეგრეთ წოდებული ჯადოსნური სოკოების ექსტრაქტით. კვლევებს, რომელსაც ჰარვარდი აფინანსებდა, დოქტორი თიმოთი ლირი ხელმძღვანელობდა. ეს სახელი ძალიან კარგად იყო ჩემთვის ცნობილი.<br /><br />ცოტახნით ადრე, ყველა ხარჯის ანაზღაურებით, უილიამ ბეროუზი დოქტორ ლირის და ალპერტის მიერ ორგანიზებულ კოლოქვიუმზე დაპატიჟეს, რომელიც ამ ახალ ნარკოტიკს ეხებოდა, - ალპერტი შემდეგ გურუ გახდა და მიიღო სახელი ბაბა რამ დესი. მათ უნდოდათ, რომ ბეროუზს შეეფასებინა ექსპერიმენტის რეზულტატები “უვნებელ და კეთილშობილ” ნარკოტიკზე – ექსპერიმენტი, რომელსაც ისინი ატარებდნენ პატიმრებზე, ოფიციანტებზე, ტაქსისტებზე, და ყველაზე ვინც შემთხვევით ხვდებოდათ დღისით თუ ღამით, განსაკუთრებით კი ღამით. ბეროუზი საშინლად გახდა და როცა მისი სიტყვის ჯერი მოვიდა, მან ყველაფერი თქვა.<br /><br />ძალიან მალე მე მივიღე პატარა პაკეტი, ზედ მწარმოებლის სახელით “სანდოზი”, შვეიცარია, ნიუ-ჯერსის განყოფილება. თან არ მოყოლია ინსტრუქცია, დოზირება. შიგნით კი 24 აბი იდო.<br /><br />მეგობარმა შემომიარა, გასინჯვა მასაც ძალიან უნდოდა. ჰოდა, სამ-სამი აბი გადავყლაპეთ. სასიამოვნო ეფექტი მივიღეთ, თუმცა არც ისე შესამჩნევი. მოგვიანებით კიდევ სამი აბი დავამატეთ და დავიძინეთ. გაღვიძებისას, სასიამოვნო შეგრძნება დამეუფლა, ყველაფერი ისეთი სუფთა იყო. ეს მოქმედება მთელი დღის განმავლობაში გრძელდებოდა, სანამ ცოტა ალკოჰოლს მივიღებდით, - ყველაფერი გაქრა. მე და მეგობარმა გადავწყვიტეთ, რამდენიმე დღე დაგვესვენა და  დანარჩენი აბებიც მიგვეღო.<br /><br />ცოტა ხანში კიდევ ერთი შეკვრა მოვიდა ბეროუზისთვის, რომელიც მან მთხოვა მისთვის გადამეგზავნა. კარგად მახსოვს, რომ საჯაროდ დაიფიცა არასოდეს მიეღო, არასოდეს. ჯოჯოხეთში ავღმოჩნდი, ამბობდა ის. ისინი საშინლად მაწამებდნენ. აღარაფრის მოსმენა არ მინდა სოკოებზე.<br /><br />კარგი. გადავწყვიტე, რამდენიმე დღე მომეცადა, წითელკანიანებივით, ორგანიზმი გამეწმინდა, და შემდეგ 24-ივე აბი მიმეღო, არ ვიცი რამდენი მიკროგრამი, - მიმეღო ჩემი შანსი და მენახა ჯადოსნური სოკოების ცეკვა. მაგრამ ინდიელებისგან განსხვავებით, მე ლოცვას არ ვაპირებდი. უნდა მემუშავა. თავიდანვე მოვამზადდე ხატვისთვის საჭირო ნივთები. ყველაფერი ჩემს სამუშაო მაგიდაზე დავაწყვე, რომელსაც ოთახის მესამედი დაეკავებინა. კიდევ ერთი მესამედი ეჭირა საწოლს და გიგანტურ გარდერობებს სარკეებით, რომელშიც ანრი მიშოსავით ვიმალებოდი, თუ მის აღწერს ვენდობით “საბრალო სასწაულში”.<br /><br />მაგრამ ასეთი დიდებული მოგზაურობა საწოლში დიდად არ მხიბლაბვდა. ექსტრემალურ სიტუაციებში, ყოველთვის მინდებოდა ხეტიალი, თავგადასავლების ძებნა, შემთხვევების პროვოცირება და არა მოლუსკივით არსებობა. 1954-ში, როცა პირველად გავსინჯე მესკალინი, გამოცდილი მეთვალყურე მყავდა, რომელმაც მირჩია: ნივთები ისე დაალაგე, რომ არაფერმა შეგაწუხოს. თავი აარიდე მოულოდნელ შემოჭრებს შენს ცხოვრებაში. უთხარი მეგობრებს, რომ ვერ გიპოვნიან, თითქოს სამოგზაუროდ წახვედი, - კაცმა, რომ თქვას ეს ასეც იყო. საუკეთესო პირობებში შეიქმენი. სასიამოვნო მუსიკას უსმინე. ისეირნე მშვენიერ ბაღში. ეთამაშე ცხოველებს. მუზეუმში შეიარე. რაც შეიძლება მეტ კარგი მუსიკას უსმინე. იჟიმავე, თუ მოახერხებ.<br /><br />ეს სიმართლე იყო, სიმართლეზე მეტი! როცა ბაღში თეთრი ყვავილი მოვგლიჯე, მან უეცრად შეჰყვირა. ამ შემთხვევის მერე სულ სხვანაირად ვეპყრობი ყვავილებს. დავინახე, რომ ჩემს გარშემო ყველაფერი ცოცხალი იყო, საერთოდ ყველაფერი, ყველა ყვავილი და მცენარე, ყველაფერი სუნთქავდა, ჩემსავით.<br /><br />ამ შესანიშნავ ბაღში, რომელიც ტანჟერის განაპირას მდებარეობს, ევკალიპტის ხე დგას, მის ფოთლებში ჯაჭვით დაბმული გორილა კონგო ბინადრობს. ბელგიელმა პატრონებმა გამოაბეს ის ამ ხეს. ხეზე კი ავტომანქანის ძველი საბურავი ჩამოკიდეს, რომელზეც ის ქანაობდა, - ეს ერთადერთი, მისთვის ხელმისაწვდომი სიხარული იყო, თუ არ ჩავთვლით დამთვალიერებლების შეშინებას ბნელ პერსპექტივას.<br /><br />იმ დღეს მტკიცე ნაბიჯით მივუახლოვდი და დავუძახე: “კონგო! კონგო!”. გორილამ ისეთი სახე მიიღო, თითქოს ესმოდა ჩემი და ჩემი ხმა ქარის ქროლვა იყო. ის ტკბებოდა თავისი შავი ატლასის თათებით. თხილს ვესვროდი, ის არც ამას აქცევდა ყურადღებას, თითქოს თხილის დაცემის ხმები წვიმის ხმაური ყოფილიყოს. ის უყურებდა შორეულ ტყეს, ჩემს თავს ზევით, აუღელვებლად. შემდეგ წონასწორობა ვერ შეინარჩუნა და ტომარასავით დაებერტყა მიწაზე. ნოკაუტი. ჩემი მზერის ძალამ, გასხივოსნებული ადამიანის მზერამ მაიმუნი ხიდან ჩამოაგდო.<br /><br />ბიტ-სასტუმროში სენ-მიშელის მოედანზე, არც ბოტანიკურ ბაღში, არც კონცერტზე, სადაც არტურ რუბენშტეინს ვუსმენდი, არც საკუთარ საწოლში, აღარ შემხვედრია ველური გორილა. ფსილობიცინმა სამი დღე-ღამის განმავლობაში სრულად დამიმორჩილა, ძილიც არ შემეძლო. არაფრის კეთება არ შემეძლო, თუ არ ჩავთვლით სამჯერ, აქტიურ შემოქმედებით შემოტევას. სამჯერ, ეაკულაციასავით, ჩემი თითებიდან სოკოების ნაკადი გადმოიღვარა.<br /><br />ეს შეგრძნებები ავღწერე რომანში “პროცესი”.<br /><br /><br />1977<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-3616457534327778364?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-83988460522376357342010-12-26T06:23:00.000-08:002010-12-26T06:45:44.050-08:00<div align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRdQKCdy2hI/AAAAAAAADBU/NhKJAJXCVzM/s1600/diane%2Barbus.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 390px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRdQKCdy2hI/AAAAAAAADBU/NhKJAJXCVzM/s400/diane%2Barbus.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554996798775548434" /></a><span style="font-size:78%;"><strong>Diane Arbus</strong><br /></span></div><p><span style="font-size:78%;">“მე იმ ძალის ნაწილი ვარ, მუდამ ბოროტის ქმნას რომ ესწრაფვის, კეთილს კი სჩადის.” (გოეთე, “ფაუსტი”)</span></p><p><span style="font-size:78%;">“ღმერთო, ულხინე ტერორისტს” (ქვესათაური წიგნისა “პოლიტიკური რომანი”, რომელსაც არავინ წაიკითხავს)</span><span style="font-size:78%;"><br /></span></p><div align="justify"><span style="font-size:85%;"><strong>ახალ წელს ვულოცავ გასუქებულ პრასტიტუტკას, საახალწლო ინდაურის ფულის საშოვნელად რომ გამოსულა ქუჩაში და დგას ჩაფიქრებული, გაყინული, უსაშველოდ სევდიანი... კლიენტს ელოდება, ამ მარხვაში რომ გაბედავს, მოტყნავს და ცოტა ფულს მისცემს. ის კი იყიდის ინდაურს, ცოტა ნიგოზს და წაუღებს ბებერ მშობლებთან დატოვებულ შვილს.<br />ახალ წელს ვულოცავ ლტოლვილებს, გაოხრებული სასტუმროს, ცივ ოთახებში, იქიდანაც დღე-დღეზე ხომ გამოყრიან. ლარიან სიგარეტს-სიგარეტზე ეწევიან და წყევლიან გამჩენს, მთავრობას, საკუთარ თავებს კი ყველაზე მეტად.<br />ახალ წელს ვულოცავ ყველა პატარა გოგოს და ბიჭს, წელს რომ გააუპატიურეს და ახლა ყველა სანტა-კლაუსის სახის დანახვისას ის მოძალადე ახსენდებათ.<br />ახალ წელს ვულოცავ სანტა-კლაუსებს, სულ რაღაც 10-20 ლარად რომ მუშაობენ და უნდა უხაროდეთ, უნდა სწამდეთ, რომ მომავალი წელი მოიტანს ბედნიერებას, სითბოს, სინათლეს, მაგრამ იციან არაფერი მსგავსი არ მოხდება.<br />ახალ წელს ვულოცავ ყველა რწმენადაკარგულ ნარკომანს. (მახსენდება ჩემი მეგობარი, ბოევიკების განსაცდელში მყოფი გმირის გამომეტყველებით. ჯვარი ჩამოიგლიჯა, სულ რომ ატარებდა, ბავშვობიდან. მერე უზომოდ მხიარულობდა. ცდილობდა დაემალა თუ როგორი დათრგუნული იყო. ცდილობდა არ შეემჩნია თუ როგორი დათრგუნული იყო ყველა ჩვენგანი.)<br />ახალ წელს ვულოცავ მარტოხელა მასწავლებელს, რომელმაც ვერ იპოვნა სიყვარული და ჰგონია, მალე მოკვდება.<br />ახალ წელს ვულოცავ ყველა გარეუბნის მკვიდრს, სასეირნოდ რომ გადის განათებულ რუსთაველზე. მთვრალი, აპათიური და აგრესიული ბრუნდება სახლში, რადგან კიდევ ვერ მოკლა ვერავინ, კიდევ ვერ ჩაუმტვრია ნეკნები და თავის ქალა ვინმე პიდარასტს, პანკს ან თუნდაც თავისნაირ,  ქალაქის მეორე ბოლოდან გამოყიალებულ სოფლელს. <br />ახალ წელს ვულოცავ ყველა მანიაკს თოვლიან ქალაქში, მე მესმის მათი, თუ რაოდენ ძნელია მსხვერპლის შერჩევა.<br />ახალ წელს ვულოცავ ყველა პატიმარს და მაწანწალა ძაღლებსაც ვულოცავ.<br />ახალ წელს ვულოცავ მეტროს მატარებლის მემანქანეს, ახალ წელს რომ გვირაბში ხვდება. </strong></span></div><div align="justify"><span style="font-size:85%;"><strong>ახალ წელს ვულოცავ ყველას ვინც მინისტრების, დეპუტატების, მღვდლების ყინულზე მოსრიალებულმა ჯიპებმა გაიტანა და ყველას ვისი ოცნებაც მოიპარეს.</strong></span></div><div align="justify"><span style="font-size:85%;"><strong>ახალ წელს ვულოცავ მას, ვისაც თავის აფეთქება უნდოდა. გადადო ცოტა ხნით, ასე თქვა: მომავალ წელს, მომავალ წელს, ცოტაც მოვიცადოთ...<br />ახალ წელს ვულოცავ ყველა ბომჟს, ყინვაში რომ ჩაეძინება და გამთენიისას უკვე ისეთი მშვიდი სახე ექნება, ისეთი მშვიდი... როგორიც უკვე რა ხანია აღარ მქონია.<br />ახალ წელს ვულოცავ ისეთ ადამიანებს, ვისაც ჩემს მეტი არავინ არ მიულოცავს და ვინც გამომრჩა. <br />ახალ წელს ვულოცავ ყველა ანგელოზს ფსიქიატრიულში.<br />ახალ წელს ვულოცავ საკუთარ თავს, იმედია მომავალ წელს მაინც მოვკვდები.</strong></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-8398846052237635734?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-46835441503251504922010-12-25T04:27:00.000-08:002010-12-25T04:30:00.998-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRXjhK8P_8I/AAAAAAAADBI/C-ZBIKvIbcU/s1600/%25E1%2583%2590%25E1%2583%259C%25E1%2583%2592%25E1%2583%2594%25E1%2583%259A%25E1%2583%259D%25E1%2583%2596%25E1%2583%2598%25E1%2583%25A1%2B%25E1%2583%25A2%25E1%2583%2590%25E1%2583%259C%25E1%2583%2592%25E1%2583%259D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 398px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRXjhK8P_8I/AAAAAAAADBI/C-ZBIKvIbcU/s400/%25E1%2583%2590%25E1%2583%259C%25E1%2583%2592%25E1%2583%2594%25E1%2583%259A%25E1%2583%259D%25E1%2583%2596%25E1%2583%2598%25E1%2583%25A1%2B%25E1%2583%25A2%25E1%2583%2590%25E1%2583%259C%25E1%2583%2592%25E1%2583%259D.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554595874443624386" /></a><br /><strong><span style="font-size:85%;">სულაც არ არის ადვილი ანგელოზის ცდუნება.<br />მიდი, სადარბაზოში შეათრიე,<br />პირში ენა შეუყავი და მიაღწიე<br /><br />რომ დასველდეს;<br />სახით კედლისკენ მიატრიალე<br />პალტო აუწიე და მოტყანი.<br />აუტანლად თუ აკვნესდა<br />ერთი-ორად მაგრად გეჭიროს,<br />რომ საბოლოოდ შოკში არ ჩავარდეს.<br /><br />დაიყოლიე, თავის დარტყმა იცის,<br />უთხარი. რომ შეუძლია<br />შენს კვერცხებსაც მოკიდოს ხელი.<br />გააგებინე, შეუძლია მშვიდად დაეცეს,<br />სანამ მიწას და ცას შორისაა გაჩერებული.<br /><br />მაგრამ სანამ ტყნავ, სახეში არ უყურო<br />და ღვთის გულისათვის,<br />შეეცადე ფრთა არ მოტეხო.</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-4683544150325150492?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-49870729867833995852010-12-24T13:56:00.000-08:002010-12-24T14:07:28.699-08:00<div align="center"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRUXu5q15tI/AAAAAAAADBA/IHn7NL9u0J0/s1600/Clovis%2BTrouille.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 299px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRUXu5q15tI/AAAAAAAADBA/IHn7NL9u0J0/s400/Clovis%2BTrouille.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554371809953310418" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRUXoFoT1dI/AAAAAAAADAo/raHbQhyYtGA/s1600/Clovis%2BTrouille%2B%25282%2529.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 287px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRUXoFoT1dI/AAAAAAAADAo/raHbQhyYtGA/s400/Clovis%2BTrouille%2B%25282%2529.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554371692904830418" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRUXoEIok7I/AAAAAAAADAw/wWoYaLuK-G4/s1600/Clovis%2BTrouille%2B%25281%2529.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 316px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRUXoEIok7I/AAAAAAAADAw/wWoYaLuK-G4/s400/Clovis%2BTrouille%2B%25281%2529.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554371692503536562" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRUXgNKL2hI/AAAAAAAADAY/lIGcYtA0xLk/s1600/Clovis%2BTrouille%2B%25284%2529.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 290px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRUXgNKL2hI/AAAAAAAADAY/lIGcYtA0xLk/s400/Clovis%2BTrouille%2B%25284%2529.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554371557487008274" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRUXfxNfUnI/AAAAAAAADAQ/4L0PhQSww9I/s1600/Clovis%2BTrouille%2B%25285%2529.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 323px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRUXfxNfUnI/AAAAAAAADAQ/4L0PhQSww9I/s400/Clovis%2BTrouille%2B%25285%2529.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554371549984674418" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRUXf1FqbKI/AAAAAAAADAI/NLX7ZWPMxXs/s1600/Clovis%2BTrouille%2B%25286%2529.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 313px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRUXf1FqbKI/AAAAAAAADAI/NLX7ZWPMxXs/s400/Clovis%2BTrouille%2B%25286%2529.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554371551025589410" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRUXfreVPEI/AAAAAAAADAA/TFoZ83P67O8/s1600/Clovis%2BTrouille%2B%25287%2529.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 241px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRUXfreVPEI/AAAAAAAADAA/TFoZ83P67O8/s400/Clovis%2BTrouille%2B%25287%2529.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554371548444703810" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRUXgEYWDiI/AAAAAAAADAg/dT1MUIitsTQ/s1600/Clovis%2BTrouille%2B%25283%2529.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 330px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRUXgEYWDiI/AAAAAAAADAg/dT1MUIitsTQ/s400/Clovis%2BTrouille%2B%25283%2529.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554371555130478114" /></a><strong><span style="font-size:78%;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Clovis_Trouille">Clovis Trouille</a></span></strong></div><div align="center"><br /></div><div align="justify">"ანარქისტი, სიურრეალისტი - არ ვიცი. მე ვხატავ იმას რაც მიყვარს, ქალურ სილამაზეს. ჩემთვის ყველაფერი ეროტიკაა. და ეს მშვენიერი შეგრძნებაა." Clovis Trouille-ის ანტიკლერიკალისტური, ანტიმილიტარისტული მხატვრობა ზუსტად ისაა, რაც საჭიროა.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-4987072986783399585?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-1420140895116127862010-12-24T13:45:00.000-08:002010-12-24T13:48:28.845-08:00ფილოსოფიური პეპლები<br />სხდებიან ვარდისფერ ვარსკვლავებზე<br />და ეს ქმნის სარკმელს ჯოჯოხეთში<br />ადამიანი ნიღაბში ისევ შიშველი ქალის წინ დგას<br />ვისი თმებიც ლამპიონის შუქს ჰგავს გამთენიისას<br />ჯერ რომ არ ჩამქრალა<br />დასწავლილი ავეჯი ოთახში აქეზებს ჟონგლიორობას<br />ვარდისფერი ფანჯრებით<br />და წრიული მზის სხივებით<br />და მინის სამკაულებით<br />გეომეტრიული ცა ლურჯდება<br />განუმეორებელ მკერდს შიგნით<br />და ღრუბელი ზუსტად იმის თავზე გაჩერდა<br />ვინც ბაღში დაჯდა<br />ახლა ის დროა როცა თეთრი დათვი<br />ინტელიგენტური გამომეტყველებით<br />განვლილ დღეზე იწყებს ფიქრს<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-142014089511612786?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-85778445767438613992010-12-22T13:50:00.000-08:002010-12-22T14:19:45.831-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRJzSBPi6wI/AAAAAAAAC_4/Gn1POBSqJ2Y/s1600/pic.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 303px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TRJzSBPi6wI/AAAAAAAAC_4/Gn1POBSqJ2Y/s400/pic.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553628043909720834" /></a><br /><div align="justify">1950 წლის 9 აპრილს, 11 საათისთვის, დომენიკელი ბერივით გამოწყობილი ოთხი ახალგაზრდა პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარში შევიდა. მიდიოდა სააღდგომო მესა. ტაძარში მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხიდან ჩამოსულ ათიათასამდე ადამიანს მოეყარა თავი. მესის ტრანსრილებას ნაციონალური ტელევიზია მთელი ქვეყნის მაშტაბით ახდენდა. ოცდაორი წლის ლეტრისტი პოეტი, მიშელ მური შესაფერის მომენტს დაელოდა, ალტარზე ავიდა და ქადაგება დაიწყო, რომელიც მისი ერთ-ერთი თანამზრახველის, სერჟ ბერნის მიერ იყო დაწერილი:<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">წმინდა წლის ამ აღდგომა დღეს,<br />პარიზის ღვთისმშობლის ტაძრის გერბის ქვეშ,<br />მე ვადანაშაულებ კათოლიკურ ეკლესიას,<br />ცარიელი ცის სახელით ჩვენს სასიცოცხლო ენერგიაზე დივერსიის მოხდენის გამო.<br />მე ვადანაშაულებ კათოლიკურ ეკლესიას თაღლითობაში,<br />მთელი სამყაროს სამგლოვიარო მორალით დაავადებაში,<br />სხეულზე განუკურნავ წყლულად რომ ექცა დასავლეთს.<br />და ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ: ღმერთი მოკვდა.<br />ჩვენ გული გვერევა თქვენს აგონიაში ჩამგდებ მოსაწყენ ლოცვებზე,<br />თქვენი ლოცვები ცხიმიანი კვამლის მეტი არაფერი იყო ბრძოლის ველებზე.<br />გადამოდით რეალობის ტრაგიკულ და ეგზალტირებულ უდაბნოში,<br />სადაც ღმერთი მოკვდა,<br />და ხელახლა შექმენით დედამიწა თქვენი შიშველი ხელებით,<br />თქვენი ამაყი ხელებით,<br />თქვენი არასამადლოდ გაწვდილი ხელებით.<br />დღეს აღდგომის წმინდა დღესასწაულზე,<br />პარიზის ღვთისმშობლის ტაძრის გერბქვეშ,<br />ჩვენ გარდაცვლილად ვაცხადებთ ქრისტეს,<br />რათა ბოლოს და ბოლოს ადამიანმა ცხოვრება შეძლოს.</span></strong><br /><br />რაც შემდეგ მოხდა, მურის და მისი მეგობრების ყველა მოლოდინს გადააჭარბა, რომლებიც თავიდან მხოლოდ რამდენიმე წითელი ბუშტის გაბერვას ვარაუდობდნენ. ორღანზე დამკვრელი, რომელიც მესის სავარაუდო ჩაშლის შესახებ იყო გაფრთხილებული, თავს დაესხა მურს, როგორც კი მან მაგიური სიტყვები, "ღმერთი მოკვდა" წარმოთქვა. შვეიცარიელი გვარდიელებიც ეცენ შეთქმულებს. სისხლში მოთხვრილი მკრეხელები გასასვლელში პოლიციამ დააპატიმრა, იმავდროულად კი ათივე მცენება დავიწყებული მრისხანე ქრისტიანებისგან იხსნა, რომლებიც მათ ლინჩის წესით ჩაქოლვას უპირებდნენ.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-8577844576743861399?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-23527032847756913122010-12-21T14:59:00.000-08:002010-12-21T15:11:19.738-08:00<p align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TREx9PhIvQI/AAAAAAAAC_w/VQuMlKHkRfs/s1600/Excursion%2BInto%2BPhilosophy%252C%2BEdvard%2BHopper.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 301px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TREx9PhIvQI/AAAAAAAAC_w/VQuMlKHkRfs/s400/Excursion%2BInto%2BPhilosophy%252C%2BEdvard%2BHopper.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553274743731830018" /></a><strong><span style="font-size:78%;">Excursion Into Philosophy, Edvard Hopper</span></strong><span style="font-size:85%;"><strong><br /></strong></span></p><p align="justify"><span style="font-size:85%;"><strong>"This holiday season is all the more reason to die" (Tom Waits, Christmas Sucks)<br /></strong></span></p><p align="justify"><span style="font-size:85%;"><strong>“დიდი ხნის განმავლობაში მეგონა, რომ გამოსავალი არ არსებობდა, რომ არაფრის გაკეთება არ შემეძლო. ვცხოვრობდი და თანდათან ვანადგურებდი მწერალს საკუთარ თავში, დანაშაულის შეგრძნება კი არ მცილდებოდა. ისტორიულ ტრადიციაში ეს ობიექტური სიკვდილი სახიფათო თავისმართლებას ჰგავდა: დეკადენტი ისტორიის ქარტეხილში, რომელსაც როგორც მწერალს ამ ყველაფრის გამოვლა არ შეუძლია. და მე განვიცადე ჩემი პირადი დადა.” (</strong></span><strong><span style="font-size:85%;">ალექს ტროკი)</span></strong><br /><br />“ჩვენი ჟურნალი ამზადებს რუბრიკას “წლის ადამიანი”. თქვენი აქციის გამო გადავწვიტეთ, რომ თქვენც ერთ-ერთი კანდიდატი ხართ და ხვალ თუ შეიძლება ფოტოს გადაგიღებთ”<br /><br />ეს ცინიზმის მწვერვალი იყო. აბსურდი, რომლის არსებობის უფლება ჩემი არსებობის უფლებას პირში აძლევდა. ჩემი არსებობის უფლება ხომ მძღნერში იხრჩობოდა. ჩემი არსებობის უფლება ხომ მუხლებზე დაჩოქილიყო ბინძურ ტუალეტში, ხანდახან სამშობლოსაც რომ ვეძახით. აივანზე ვიდექი. მთვრალი და აპათიური, დაღლილი და სასოწარკვეთილი, ცარიელი და ღონეგამოცლილი, ისევ სადღაც ნაღველსა და უდარდელობას შორის მოქანავე და წინ ვერაფერს ვერ ვხედავდი. ვლაპარაკობდი და ხმაც კი სხვა ადამიანის მქონდა. გავჩუმდი და სიჩუმეც არ იყო ჩემი. მოკლედ, დანა რომ დაერტყათ სისხლი არ წამომივიდოდა.<br /><br />მენსტრუალური ზამთარი. წლის დასასრული. ახალი წლის დადგომამდე რამდენიმე დღე იყო დარჩენილი, მაგრამ ალბათ ყველას ფეირვერკი ელანდებოდა ცაში, როცა რობოტი სანტა კლაუსი მოვიდოდა და მეტალის ყლეს გაგვიკეთებდა ტრაკში, თავზე მოციმციმე წითელი ნათურით.<br /><br />ჩემი მეგობრები მეზობელ ოთახში გავარდნენ, რომ კოკა-კოლას განათებული მანქანები ენახათ. ადგილზე გაუნძრევლად ვიჯექი და ვარკვევდი რატომ მქონდა სახის უცნაური გამომეტყველება. საერთოდ რატომ არ მქონდა სახის ადგილას ტრაკი.<br /><br />არ ვიცი, არ ვიცი. ფიქრის უნარი დავკარგე. საერთოდ ყველაფერი დავკარგე.<br /><br />პ.ს:  იმედგაცრუება – უკანასკნელი ჭეშმარიტებაა, რომელსაც ცხოვრება გვთავაზობს. <br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-2352703284775691312?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-4054508308594852642010-12-18T23:16:00.001-08:002010-12-18T23:19:32.586-08:00პორნოვარსკვლავი 13 კაცს რომ უკეთებს მინეტს<br />- გველეშაპია,<br />ერეგირებულ კისერზე წამოგებული თავით.<br />სინამდვილეში იესო ქრისტეც 13 თავიანი გველეშაპი იყო.<br />მისი სიტყვები თესლი იყო და ცეცხლი იყო<br />და ყველაფერი უნდა ყოფილიყო სიტყვების გარდა.<br />რა მნიშვნელობა აქვს მიმართულებას<br />როცა გარბიხარ გულისრევითა და რევოლვერით<br />და უმიზნებ საკუთარ თავს<br />სარკესავით დრეკად საფეთქელში.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-405450830859485264?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-63219780573940997002010-12-15T03:51:00.000-08:002010-12-15T03:57:00.382-08:00<div align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TQis1HOAiuI/AAAAAAAAC_o/DZJNFubNSuQ/s1600/76Blowjobs.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 301px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TQis1HOAiuI/AAAAAAAAC_o/DZJNFubNSuQ/s400/76Blowjobs.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550876569204984546" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TQismUmO-II/AAAAAAAAC_Y/kNDzo-Hhh7A/s1600/kidswithsanta.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 318px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TQismUmO-II/AAAAAAAAC_Y/kNDzo-Hhh7A/s400/kidswithsanta.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550876315098216578" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TQismtvnwUI/AAAAAAAAC_g/4po1qKEHizA/s1600/newlyweds.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 301px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TQismtvnwUI/AAAAAAAAC_g/4po1qKEHizA/s400/newlyweds.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550876321848475970" /></a><br /><span style="font-size:85%;"><strong><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Jason_Salavon">Jason Salavon</a></strong></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-6321978057394099700?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-74213421332250871792010-12-15T02:53:00.000-08:002010-12-16T02:11:08.925-08:00ის შეგრძნება, როცა რიგში ვიღაც მოგშტერებია<br />როცა საყვარელ ადამიანს მთელი სხეული წყლულებით აქვს დაფარული<br />როცა დედა რეკავს, მხოლოდ იმისთვის რომ მოგესალმოს<br />როცა ჭამ ყველს<br />და ეწევი<br />ცხრიდან ექვსამდე მუშაობ<br />იაფასიან ზმანს ყიდულობ<br />თამაშობ ლოტოს<br />როცა დაბადების დღე გაქვს და შენ თვითონაც გავიწყდება<br />როცა ვინმე რეკავს, რომ ვიღაცის სიკვდილი შეგატყობინოს<br />როცა აღებ სადარბაზოს კარს<br />აღებ პირს<br />კონვერტს<br />როცა გეუბნებიან, რომ მახინჯი ხარ და შეც იჯერებ<br />როცა სისხლში ხარ ამოთხვრილი<br />როცა მილიონ დოლარიან შეკითხვაზე არ გაქვს პასუხი<br />და არასოდეს არ იცინი<br />გესიზმრება, რომ ფეხზე ტარაკანი ამოგაცოცდა,<br />იღვიძებ და ტარაკანა მართლაც ფეხზე ზის<br />მარტო იღვიძებ<br />იღვიძებ ვინმესთან ერთად<br />ნაღების კარაქი<br />ლორი<br />მცენარეული კარაქი<br />რევოლვერი<br />დანა<br />და ქვები<br />როცა ტელეფონზე გეუბნებიან, რომ დადებითი პიროვნება ხარ<br />და შენ არ გაქვს ორგაზმი<br />და ბაქტერიები<br />ყველა ყველას იცნობს<br />თუ შენი მეზობელი სერიული მკლვლელია,<br />რომელზეც წერენ ყველა გაზეთში<br />და თუ შენ ხარ ის სერიული მკვლელი ხარ<br />რომელზეც წერენ ყველა გაზეთში<br />როცა გწამს ღმერთის<br />როცა არ გწამს<br />როცა თეთრი მამაკაცი ხარ<br />და როცა არ ხარ<br />ხელისუფლება<br />რძის ფხვნილი<br />პოლიციელი<br />გადასახადები<br />ბიჭი, რომელიც გითვალთვალებს,<br />ანძევს<br />პროსტიტუცია<br />გაუპატიურება<br />რეკლამა<br />ადამიანი, რომელიც გიყურებს და გეუბნება - მძულხარ!<br />და შენ იღებ ბევრ ნარკოტიკს<br />ან არ იღებ საერთოდ ნარკოტიკს<br />როცა მხოლოდ საკუთარ თავზე ფიქრობ<br />როცა მხოლოდ დანარჩენებზე ფიქრობ<br />ის მომენტი, როცა ავტომოპასუხე იწყებს ჩანაწერს<br />ზედმეტად ცდილობ<br />ცდილობ იყო ის ვინც ხარ<br />ცდილობ სხვა იყო<br />იცი, რომ ჩვენ არ ვარსებოთ<br />გჯერა ფილოსოფიის<br />არაფრის არ გწამს<br />როცა გიყვარს ახლობლები<br />ვერ იტან შენ ახლობლებს<br />როცა არ გაქვს ფული<br />არ გაქვს ემოციები<br />როცა გატყუებს მეგობარი<br />როცა საკუთარ თავს ატყუებ<br />როცა იცი რომ შენი პარტნიორს ვერ აკმაყოფილებ<br />როცა შენ თვითონ ხარ სექსუალურად დაუკმაყოფილებელი<br />ვერასდროს ვერ იღებ რაც გინდა<br />როცა ითხოვ ორდერს და ეგრევე წარმოგიდგენენ<br />ყვები ყველაზე საშინელ საიდუმლოს,<br />პასუხად კი მხოლოდ: ჰა?<br />თუ ფიქრობ რომ შენი ცხოვრება - კინოა<br />ასანთია<br />ბენზინია<br />კარგი წიგნია<br />თუ არასდროს არ გახსოვს სიზმრები<br />თუ საერთოდ უსიზროდ გძინავს<br />გჯერა რომ რეიგანი, ჯორჯ ბუში, ტიპერ გორი,<br />ჯესი ჰელმს, ოლი ნორტი<br />და სხვა ამერიკელი კონსერვატორი ფაშისტები<br />ქვეყნისთვის ყველაფერს აკეთებენ<br />ელოდები, რომ რამე მოხდება<br />და იგებ, რომ არაფერიც არ მოხდება<br />ომები<br />შოკური თერაპია<br />სიძულვილი<br />განმეორება<br />ისტორიის განმეორება<br />საკუთარი თავის განმეორება<br />უყურებ როგორ გადის შენი გვერდის ავლით დრო<br />ზიხარ დივანზე და უყურებ როგორ გადის დრო<br />ლპები შენს ბინძურ დივანზე<br />და უყურებ როგორ მიედინება ფსელივით დრო<br />და უარს ამბობ<br />და ყველაფერში დამნაშავე<br />ღამეებია, როცა მარტო ხარ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-7421342133225087179?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-18865552461011056802010-11-17T06:47:00.000-08:002010-11-17T07:23:55.840-08:00<div align="justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TOPtvbg8pII/AAAAAAAAC-w/B7BIF4FBdf4/s1600/nanzy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 266px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TOPtvbg8pII/AAAAAAAAC-w/B7BIF4FBdf4/s400/nanzy.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540533365691425922" /></a><br />დღეს მიყვებოდა ჩემი მეგობარი, რომ საბავშვო ბაღში, რომელშიც მისი შვილი დადის, ასეთი შინაარსის მულტფილმის ჩვენება მოაწყვეს: ბავშვები თამაშობენ დანგრეულ ტაძართან. კენჭებს აგდებენ ორმოში თუ რაღაც ამგვარ თამაშს. ერთი მათგანი სულ აგებს. რის შემდეგაც ტაძარში შედის და წმინდა გიორგის მუხლებზე დაჩოქილი შესთხოვს, რომ შეეწიოს და თამაში მოაგებინოს. ტაძრიდან გამოსული ბავშვი თამაშში იმარჯვებს. რის შემდეგაც მირბის სახლში და დედას ნამცხვრის გამოცხობას სთხოვს, რათა წმინდა გიორგის შეწიროს. ნამცხვარი ტაძარში მიაქვს, ხატს უტოვებს და მომავალში გარანტირებულ გამარჯვებებზე ფიქრში გართული კმაყოფილი ბრუნდება სახლში. ამ დროს გამოივლიან ვაჭრები, ტაძარში შეივლიან და პირჯვარს გადაიწერენ, შემდეგ ნამცხვარს დაინახავენ და იტყვიან, რად უნდა წმინდანს ნამცხვარიო და გემრიელად შეექცევიან. მოულოდნელად ტაძრის კარი ჩაირაზება. ჰოი, ნუთუ წმინდანი განრისხდა, რომ ნამცხვარი შეუჭამეს?! ვაჭრები ჯერ თითო-თითო მონეტას შეწირავენ, მაგრამ განრისხებული და მშიერი წმინდანი კარს არ უღებს, როგორც ჩანს მეტი უნდა. ვაჭრები მუხლებზე დაეცემიან, მხურვალედ ილოცებენ და მთელ ნავაჭრ თანხას ხატს შეწირავენ, ნამცხვრის გარეშე დარჩენილ გიორგისაც გული მოულბება და კარი იღება. შემდეგ სხვა სერია იწყება. ანიმაციური ფილმები ილია მეორის ლოცვა კურთხევითაა და როგორც ჩანს ეს ერთადერთი ბაღი არ იქნება, სადაც მსგავს სეანსებს აწყობენ. ორი წვეროსანი ახალგაზრდა ბნელ დარბაზში დიდ პროექტორზე უჩვენებს ამ ფილმს და ბავშვებს ასე აწყნარებს, "ახლავე გაჩუმდით, ბავშვებო, ხმაური ცოდვაა!". ძალიან მაინტერესებს ამ მულტფილმების ნახვა, რადგან მაინც რთული დასაჯერებელია. (როგორც მითხრეს, "სანო სტუდია" ეწერაო ტიტრებში.) მაინტერესებს რა საერთო აქვს განათლებასთან იმ ბაღის გამგეებს, ვინც ბაღში მსგავსი შინაარსის ფილმების ჩვენების ნებას რთავს. ასეთი უპასუხისმგებლობა - დაუშვებელია. ეს - დანაშაულია, დაახლოებით იგივეა რომ ბავშვებს სადომაზოხისტური პორნო ფილმები უჩვენო. სეანსის ღირებულება 2 ლარია. ჩვენების დამთავრებისას წვეროსნები კითხულობენ: "აბა, ბავშვებო, როგორ მოგეწონათ მულტფილმი". სათნო, მორწმუნე აღმზრდელები (რომლებიც ინკლუზიურ პროგრამაში ჩართულ ბავშვებს დებილებად და ავადმყოფებად მოიხსენიებენ) პასუხობენ, რომ ასეთი კარგი და სასარგებლო რამ არასოდეს უნახავთ და "ჰო, მოგეწონათ ბავშვებო! აბა თქვით: დიიაახ!" მაინტერესებს საქმის კურსშია თუ არა საპატრიარქო? ე.ი. თუ სწორად გავიგე, გინდა ცხონდე? გადაიხადე მეტი! რელიგია - კორპორაცია, ზომბირება ყოველგვარი შენიღბვის გარეშე, როგორც საქართველოს გზებზე, ყოველ ორ მეტრში აღმართული ჯვრები, სუპერმარკეტის განათებებით და ყველაზე ხარისხიანი ნაკურთხი პური. ისე ამის შემდეგ რა სასკოლო რეფორმაზეა ლაპარაკი? სამწუხაროა რომ ზუსტად ამავე მეთოდებს იყენებს ხელისუფლებაც, პატრიოტთა ბანაკებით დაწყებული და მანდატურების სამსახურით დამთავრებული. ფერი - ფერსა, მადლი - ღმერთსაო. <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-1886555246101105680?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-28112515190181850572010-11-15T03:37:00.000-08:002010-11-15T03:49:18.248-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TOEdrzwfu3I/AAAAAAAAC-o/tW12wc8Ye5g/s1600/bastard.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 399px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TOEdrzwfu3I/AAAAAAAAC-o/tW12wc8Ye5g/s400/bastard.gif" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5539741655107615602" /></a><br /><br />1<br /><br />ვიქნევ ფეხებს და ხელებს<br />ჩოგანივით ვიქნევ სიზმარს<br />და მიფრინავს მომავალი წარსულში<br />და თანდათან ზღაპარს <br />გამჭირვალეს, როგორც მუქარას<br />ვტოვებ და ვიქნევ განსხვავებებს<br />მარტოობას ვიქნევ<br />ნაზად და ფრთხილად<br />შემდეგ ისეთი გაშმაგებით <br />თითქოს მუშტებს ვიქნევდე რინგზე<br />ვიქნევ კუდს და ტრაკს<br />სიყვარულს ვიქნევ<br />და ვერ ვხვდები<br />როგორ ავიცილო ჩემსკენ მოქნეული დასასრული<br />მოქნეული სასტიკად და მიზანმიმართულად<br />როცა კედელები ერთმანეთში შერბიან<br />მარდად<br /><br />2<br /><br />ჩემს მიერ დაწერილი სიტყვების შინაარსი<br />ქარიშხლის ხმასავით ჩამესმის<br />თუმცა რაც იყო უკვე განადგურებულია<br />მაგრამ მაინც მეშინია<br />თითქოს რაიმე მქონდეს დასაკარგი<br />და თითქოს რაიმეს ვუფრთხილდებოდე<br /><br />3<br /><br />ცხოვრება, როგორც შენი გრძელი ღიმილივით<br />საჭირო კადრი.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-2811251519018185057?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-76353485325066766402010-09-25T04:31:00.000-07:002010-09-25T04:36:50.840-07:00ნეტავ სად მიდის გამხდარი ბავშვი,<br />ოქროს თეფში რომ უჭირავს ხელში.<br />ტყვიას ვუწვდი და ვეუბნები:<br />გემრიელია სიკვდილი, პატარავ!<br />და ვცდილობ გავუღიმო.<br />ის კი მპასუხობს:<br />სიკვდილი - მხოლოდ დესერტია!<br />და ტყვიას თეფშზე დებს.<br />და თავის თავსაც თეფშზე დებს.<br />და მიფრინავს სწრაფად.<br />ტყვიასავით სწრაფად მიფრინავს.<br />ის უსათუოდ დაბრუნდება.<br />მოშორებით მეძავი, ვუახლოვდები,<br />დამტვრეული მოძრაობების ბალეტი.<br />თექვსმეტისაც არ იქნება,<br />სარკის პატარა ნატეხში<br />მის გახეთქილ ტუჩთან ერთად<br />ცის ნაწილიც ჩანს.<br />რამდენი? - უნდა ვკითხო,<br />მაგრამ ის ეშაკურად იღიმის<br />და სარკეს ახლადამოსული მზისკენ მიმართავს,<br />ჩემს შავ პერანგზე ოქროსფერი ფანჯარა ჩნდება,<br />თრთის, კანკალებს.<br />თითქოს ქვაფენილიდან ამოიზარდა<br />საქსაფონისტი,<br />მისი მელოდია ჩემსკენ,<br />სულელ ჩიტებთან ერთად მოფრინავს.<br />დარჩენილ ტყვიებს ქუდში ვუყრი.<br />ქუჩა თანდათან ივსება ხალხით.<br />ჩემი მჭიდი ცარიელია.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-7635348532506676640?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-50442369118796042312010-08-26T12:50:00.001-07:002010-08-26T13:03:33.379-07:00<div align="justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/THbFyFRYFcI/AAAAAAAAC-Y/1rB3z8Pb-NI/s1600/protests+in+toronto.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 285px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/THbFyFRYFcI/AAAAAAAAC-Y/1rB3z8Pb-NI/s400/protests+in+toronto.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5509808658333570498" /></a><br /><span style="font-size:85%;">„სამყარო ჰგავს მძღოლს, შუქნიშანზე წითელი რომ დაინახა, დაამუხრუჭა და მოუსწრო მწვანემ“ (გია დვალი)</span></div><div align="justify"><span style="font-size:85%;"><br /></span>„პატრულს „მამაო ჩვენო“ მიკროფონში წავააკი-თხოთ! (დაუგეგმავი გეი-აღლუმის წინააღმდეგ გამართული აქციიდან)<br /><br />1<br /><br />ვინ წევს თავისუფლების აკვანში?<br />და ვინ არწევს თავისუფლების აკვანს?<br />რატომ ტირის თავისუფლება?<br />და რას აჭმევენ თავისუფლებას?<br />როგორ აჩუმებენ თავისუფლებას?<br />როგორ ძინავს თავისუფლებას?<br />ვინ მოუტყნა დედა თავისუფლებას?<br />რატომაა თავისუფლების მამა ლუზერი?<br />რა ბედი ეწევა აკვანს, როცა თავისუფლება გაიზრდება?<br />რა აზრი აქვს ცარიელი აკვნის დარწევას?<br />რა ესიზმრება თავისუფლებას?<br />საით გადადგამს ის პირველ ნაბიჯს?<br />რა იქნება თავისუფლების პირველი სიტყვა?<br /><br />2<br /><br />გველეშაპი წმინდა გიორგის ალტერ ეგოა <span style="font-size:78%;">(1)</span><br />ლიბერალი კონსერვატორის ალტერ ეგოა<br />აფხაზეთი დანარჩენი საქართველოს ალტერ ეგოა<br />დონ კიხოტი სანჩო პანსას ალტერ ეგოა<br />ტაილერ დერდენი სასურველი ალტერ ეგოა<br />იუდა ქრისტეს ალტერ ეგოა<br />ზაფხული ზამთრის ალტერ ეგოა<br /><br />3<br /><br />ერთი ბრძენი წერდა.<br />ადამიანი ცის შესქელების შედეგად იშვა<br />და ცის გაბნევა<br />დაღუპვასა და მოსპობას იწვევს.<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">1 - ალტერ ეგო (ლათ. Alter ego - სხვა მე) -- სხვა პირადობა, მეორე პერსონალია ან პერსონა ადამიანში. ტერმინი ხშირად გამოიყენება ლიტერატურულ ანალიზში და ფსიქოლოგიურად იდენტური ხასიათების შედარებისას. ეს ტერმინი, და საერთოდ კონცეფცია, ხშირია პოპულარულ თხზულებებში, როგორიცაა მაგ. კომიკსების წიგნები, სუპერგმირების, ბოროტებასთან მებრძოლების საიდუმლო იდენტიფიკაციისთვის. (ვიკიპედია)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-5044236911879604231?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-23474615199923957582010-08-24T15:53:00.000-07:002010-08-24T16:02:48.994-07:00<p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/THRNua3yeoI/AAAAAAAAC-Q/6zX_I1g-kbo/s1600/butterfly.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 308px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/THRNua3yeoI/AAAAAAAAC-Q/6zX_I1g-kbo/s400/butterfly.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5509113704063597186" /></a></p><p align="justify">ბრწყინვალე თამაშის იდეა მაქვს. საჭიროა რამდენიმე თამამი ჯეელი (+18); 3 ბოთლი ვისკი; A4 ზომის ფურცელზე ამოვბეჭდილი 10 მცნება, რომელსაც მცნებებად დავჭრით &amp; დავანაწილებთ ქუდში, ქვაბში, წინდაში ან ცარიელ აკვარიუმში. შემდეგ მარჯვედ ამოვურევთ და თვალახვეულები თითო-თითო ნაგლეჯს ამოვიღებთ. თამაშის წესი ასეთია: დღის განმავლობაში უნდა მოასწრო იმ მცნების დარღვევა რაც წილად გხვდება. იმარჯვებს ის ვინც მეტჯერ დაარღვევს მიცემულ აკრძალვას. წაგებული თამაშს ტოვებს. შედეგ ეტაპზე მოთამაშეები უკვე ორ-ორ მცნებას იღებენ და ასე გრძელდება, სანამ ყველაზე "ცოდვილი" არ გამოვლინდება. თითოეულ მოთამაშეს ამოღებული მცნების 3-ჯერ გამოცვლის უფლება აქვს, მაინცდამაინც მკველობის ან იმის ჩანდენა არ მოუწიოს რაზეც ფიქრობს, რომ ყველაზე მეტად გაუჭირდება.<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-2347461519992395758?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-27993219190475572972010-08-10T23:59:00.000-07:002010-08-11T00:01:06.968-07:00თითქოს დისტანიურად მართული სათამაშო გემი ვიყო, <br />რომელსაც სამართავი პულტი დაეკარგა <br />და ახლა უძრავად დგას შუა მდინარეში. <br />ან როგორც კოვბოი, <br />კლასიკური ვესტერნის ღარიბი ქალაქის დეკორაციებში, <br />სადაც მარტო ცაა ნამდვილი. <br />კიდევ სიცხე და ბუღი.<br />ალბათ პორნოგრაფიულ ფოტოებში მეტი სიახლის აღმოჩენა შეიძლება, <br />ვიდრე საკუთარ თავში.<br /><br />* * *<br /><br />მე აქ რამდენიმე წუთი ფიქრისთვის მოვედი. <br />მოვედი, რომ იქ არ დავრჩენილიყავი სადაც ვიყავი. <br />მოვედი სურნელების შესაგროვებლად.<br />მოვედი იმ განათების შესასრუტად,<br />განთიადისას ან თავსხმა წვიმის შემდეგ, რომ ჩდება. <br />მოვედი, რომ აქედანაც წავსულიყავი.<br /><br /><br />* * *<br /><br />ფანჯრის მოკეტვისას მომენტალურად ჩაიხშო<br />კოკისპირული წვიმის ხმაური. <br />ვუყურებ სახურავებზე <br />წყლის ქსოვილის სრიალს <br />ნუთუ ოდესმე მეც შევძლებ ასე <br />რბილად და ძალდაუტანებლად ცხოვრებას?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-2799321919047557297?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-19491268996213131982010-07-13T00:50:00.000-07:002010-07-22T02:19:18.527-07:001<br /><br />ზაფხულის ღამის ყველა პრინცი<br />ბნელი ხეების შავი ლიფტით<br />რომ დააქვს მთვარე<br />ბავშვობაზე ფიქრში იძინებს.<br /><br />2<br /><br />ორი ზურგი დაძმობილდა<br />და გაუყვა გზას.<br />შემოხვდა ფაფუკი ბალიში,<br />რომელშიც უთვალავი ფრენა იყო დამახსოვრებული,<br />რომელშიც ცაზე ღრუბლების უამრავი განლაგება,<br />ზანტ სიზმრებში იწყებდა შერევას.<br /><br />და მკრთალ ნათელში სხეულის ნაწილები<br />ისე ქრებოდა,<br />როგორც სიგარეტის გამონაბოლქვი<br />ვაგონებს შორის,<br />შორს ჩავლილ მატარებელში.<br /><br />3<br /><br />შენს სხეულზე სიზმრებით გაკრული ძილიდან<br />ჩემს სხეულზე სიზმრებით გაკრულ ძილამდე<br />სუნთქვის სიმღერის გამჭირვალე ფრთებით ვიკვრებით.<br />ცარიელი ბოთლები - ცარიელი ჯვრებივით ყრია ოთახში<br />და ახალი დღის დაწყება თითქმის წარმოუდგენელია.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-1949126899621313198?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-45906666896522439312010-07-09T03:56:00.000-07:002010-07-09T03:59:16.893-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TDcA6ueN9II/AAAAAAAAC-A/KBigRjCRxCI/s1600/Marina+Abramovic.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 314px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TDcA6ueN9II/AAAAAAAAC-A/KBigRjCRxCI/s400/Marina+Abramovic.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5491859279508796546" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-4590666689652243931?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-4211749474503952902010-07-02T12:17:00.000-07:002010-07-02T12:23:07.205-07:00ჩემი ტვინის რამდენი უჯრედი <br />შთანთქა ალკოჰოლმა?<br />ვზივარ და ვსვამ.<br />ყველა ჩემი თანამეინახე მკვდარია.<br />მუცელს ვიფხან და<br />ვოცნებობ ალბატროსებზე.<br />ვსვამ თავისთავად. ვსვამ თავისთვის.<br />სიცოცხლისა და სიკვდილისას ვსვამ.<br />მე ჯერ კიდევ არ მომიკლავს<br />წყურვილის გრძნობა.<br />ვუკიდებ სიგარეტს.<br />აუჩქარებლად ვატრიალებ ბოთლს.<br />კიდევ რისი კეთება შემეძლო<br />ასეთი წარმატებით?<br />მე იმაზე მეტი დავლიე,<br />ვიდრე ერთად აღებულმა<br />ასმა ადამიანმა ქუჩაში<br />რომ მიმოდიან<br />ან ფსიქიატრიულში.<br />მუცელს ვიფხან<br />და ვოცნებობ ალბატროსებზე.<br />მე შევედი<br />ყველა დროის<br />და ყველა ქვეყნის<br />საუკეთესო ლოთების რიცხვში,<br />გგონიათ ეს მარტივი იყო?<br />ვჩერდები და ბოთლიდან<br />ერთ დიდ ყლუპს ვაკეთებ.<br />იმაზე ფიქრისაც კი მეშინია,<br />რომ ვინმე სმას თავს ანებებს<br />და ცხოვრებას ატარებს ფხიზლად.<br />რა მოსაწყენი, რა ნაღვლიანი ისტორიაა!<br />ფხიზლები! მოსაწყენები! უსაფრთხოები!<br />მუცელს ვიფხან და<br />ვოცნებობ ალბატროსებზე.<br />ეს ოთახი პირთამდეა ამოვსებული ჩემით<br />და მეც სავსე ვარ, გადავსებული.<br />ვსვამ თქვენს მაგივრად.<br />ყველა თქვენგანის მაგივრად ვყლურწავ.<br />შუაღამეა.<br />სადღაც ღამეში ძაღლი ჰყეფს.<br />მე იმ ცეცხლივით ახალგაზრდა ვარ,<br />ჯერაც რომ არ ჩამქრალა.<br /><br /><br /><br /><strong>ალყაში</strong><br /><br />ეს კედელი - მწვანეა.<br />ის - ცისფერი.<br />მესამეს - თვალები აქვს.<br />მეოთხეზე კი მიცოცავენ<br />ბოროტი და მშიერი ობობები.<br /><br />არა, ეს კედელი - გაყინული წყლის ფირფიტაა.<br />ის - გამდნარი ცვილისგან არის.<br />მესამედან კი მამაჩემის ძვლები იყრება.<br /><br />ბოლოსდაბოლოს, ეს კედლები -<br />ყველაფერია,<br />რაც გაგვაჩნია.<br />თითქოს რა არის,<br />მაგრამ სულ არაფერს სჯობს.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-421174947450395290?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-48403607052386564972010-06-27T00:20:00.000-07:002010-06-27T00:30:32.978-07:00<p class="MsoNormal" style="text-align:justify" align="justify"><span lang="GEO/KAT" style="'font-family:Sylfaen;mso-ansi-language:">18 წლის რომ გავხდი, ჩემმა ძმამ ბოზებში წამიყვანა. „თუ ახლა არ იზამ ამას, - მითხრა მან, - მთელი ცხოვრება ვაჟიშვილი დარჩები“. მამას მანქანა გამოვართვით და დავიძარით სანაპიროსკენ, ბოზებთან. ჩემი ძმა მთელი გზა უწესო სიმღერებს მღეროდა და მაძლევდა რჩევებს, იმაზე რაც საკუთარი გამოცდილებით იცოდა. ის ჩემზე მახინჯია. მთელი სახე თეთრთავიანი მუწუკებით აქვს დაფარული.<br /><br />პირველად ისიც ბოზთან იყო. ეს მისი არმიაში გაწვევის, წინა დღეს მოხდა. ის, მეგობრებთან ერთად გაემართა საპიროსკენ. „იტყნაურებ თუ არა პირველად, სამყარო სულ სხვანაირი გეჩვენება“ - თქვა მან და ნაგვის მანქანას გადაუსწრო. <br /><br />- აი, მაგალითად, მე შემხედე, - და საკუთარ თავს სარკეში გაუღიმა. შემდეგ დიდხანს წვალობდა, სანამ ფრჩხილით თხილის ნაჭუჭს ამოიღებდა, რომელიც წინა კბილებს შორის გასჩხეროდა. - ჰო, შემხედე, მაგალითად მე...<br /><br />მანქანა სანაპიროსთან ახლოს გააჩერა და სამასი შეკელი მომცა. („ეს უფრო იაფი ღირს, მაგრამ მაინც გედოს ჯიბეში - ყოველი შემთხვევისთვის) პრეზერვატივი. კიდევ რამდენიმე რჩევა მომცა. შემდეგ ხმამაღლა გამამეორებინა, რომ დარწმუნებულიყო, ხომ არაფერი დამავიწყებოდა. <br /><br />მანქანიდან რომ გადმოვედი, მუხლები მიკანკალებდა. აღელვებისგან ფეხზე ძლივს ვიდექი, მაგრამ მაინც მოვახერხე და ზღვისკენ დავეშვი. ფეხები ღრმად ჩაეფლნენ ქვიშაში. მეგონა, რომ მათ ამოსაღებად ძალა არ მეყოფოდა. ამიტომ ადგილზე გავჩერდი. უცბათ ზღვა ძალიან ხმაურიანი და აგრესიული მომეჩვენა. შემეშინდა, რომ მშთანთქავდა.<br /><br />- ასანთი არ გაქვს? - გავიგე, როგორ წაიჩურჩულა ვიღაცამ ჩემს გვერდით. მე შევეცადე მისკენ შევტრიალებულიყავი, მაგრამ ფეხები მომიდუნდა და ქვიშაში წავემხე.<br /><br />- კარგად ხარ? - მკითხა იგივე ხმამ და წამოდგომაში მომეხმარა. ხელზე ბევრი ჩხრიალა სამაჯური ეკეთა. იგივე ხელი ტანისამოსიდან ქვიშის ჩამოფერთვხვაშიც მომეხმარა. თავს ძალიან უხერხულად ვგრძნობდი, იმიტომ რომ მთელი ეს დრო ამდგარი მქონდა და მეშინოდა არ შეემჩნია. ბოლოსდაბოლოს გავბედე და შევხედე... ჩემს ბოზს ლამაზი სახე აღმოაჩნდა, პუტკუნა, მაგრამ ნამდვილად ლამაზი. მისი დიდრონი მწვანე თვალები კი პირდაპირ მე შემომცქეროდნენ.<br /><br />- ბოდიში, ასანთი არ მაქვს, არ ვეწევი.<br /><br />- არაუშავს, - გაიცინა მან, - არც მე ვეწევი. უბრალოდ გკითხე, ყინული რომ გამედნო. - მან ჩემსკენ კიდევ ერთი ნაბიჯი გადმოდგა და პერანგის საყელო გამისწორა.<br /><br />ჩემა ძმამ ამიხსნა, რომ ბოზებს ყოველთვის უნდათ, რომ მალე გაათავო, რადგან შემდეგ კლიენტს ელოდებიან, მაგრამ ეს სულაც არ იყო ასეთი. იმის შემდეგ, რაც ყველაფერი მოხდა, ის კიდევ მეხვეოდა და მელაპარაკებოდა. თითქოს არსად არ ეჩაქარებოდა, მე კი მთელს სამყაროში ერთადერთი კლიენტი ვიყავი.<br /><br />ალისამ თავის მშობლებზეც მიამბო. მამა - მეზღვაურია. დედა - დიასახლისიაო. რაც თავი ახსოვდა, მამამისი სულ ტრაბახობდა, რომ მისი მამა, განთქმული, ჩაძირული გემის კაპიტანი იყო, თუმცა მისი არავის სჯეროდა პორტში. არც თვითონ ალისას. ძალიან საყვარელი იყო. შემომთავაზა, საწოლში დავეჩენილიყავით და მზის ამოსვლაც ერთად გვენახა. მითხრა, რომ ამ სანაპუროზე ყველაზე ლამაზად ამოდიოდა მზე. მაგრამ მანქანის დამუხრუჭების ხმა გავიგე თუ არა, წამოვხტი.<br /><br />- ეს ალბათ ჩემი ძმაა, - წავილუღლუღე ჩემთვის, - მელოდება.<br /><br />გამახსენდა, რასაც მეუბნებოდა - ჯერ წამოიცვი... ხელის გულზე გაუხსნელი პრეზერვატივი მედო.<br /><br />- დამშვიდდი, - წამჩურჩულა ალისამ, - არაფერი არ მოხდება. აბებს ვიღებ.<br /><br />შემდეგ საფულიდან ორი ასიანი კუპიურა ამოიღო. „ყველაფერი მშვენიერი იყო, - და ფული ხელში ჩამიკუჭა, - იჩქარე, თორემ შენი ძმა ინერვიულებს.“ მე მას კიდევ ვაკოცე და შევპირდი, რომ შემდეგ კვირაშიც მივიდოდი. შოსესკენ რომ ავდიოდი, კიდევ ერთხელ მივიხედე. დამშვიდობებისას ერთმანეთს ხელი დავუქნიეთ. მან კი როგორც ჩანს მაინც გადაწყვიტა, მზის ამოსვლას დალოდებოდა.<br /><br />ჩემგან რამდენიმე მეტრში, გორაკზე, კურდღელი იჯდა. არ ვიცი, რა ჰქონდა პირში, მაგრამ შორიდან ნამდვილად სიგარას ჰგავდა, „შენ გმირი ხარ!“ - მანიშნა კურდღელმა ორივე თვალით და მეც სიამაყისგან წელში გავიმართე.<br /><br />მანქანისკენ გავიქეცი. ძმა საჭესთან იჯდა და მისიგნალებდა. როცა დამინახა, მანქანიდან გადმოვიდა და ჩემს შესახვედრათ გამოემართა: „ამდენ ხანს რას აკეთებდი? ავნერვიულდი. ჰა, მოტყანი?“ (ალისა თვლიდა, რომ ცუდია როცა ამბობენ „მოტყანი“, უნდა თქვა - „იტყნაურე“, რადგან ამას ვინმეს კი არ უკეთებ, არამედ ერთმანეთთან...) თანხმობის ნიშნად თავი დავუქნიე.<br /><br />- კაცი ხარ! - ბეჭებზე ხელი მომიტყაპუნა და მძღოლის კარი დემონსტრაციულად გააღო ჩემთვის. - დღეიდან ბავშვს ვეღარავინ დაგიძახებს!<br /><br />საჭესთან ვიჯექი. ბნელ გზატკევილზე მივქროდით. რადიოში ინტერვიუ იყო ერთ ტიპთან, რომელმაც ბატერფლაის სტილით ლა-მანში გადაცურა, მსოფლიოში მშვიდობის სახელით. მე კი მაინც საკუთარ თავზე ვფიქრობდი. რამდენად მართალი იყო ჩემი ძმა. „იტყნაურებ თუ არა...“<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-4840360705238656497?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-59553749778993897302010-06-26T12:17:00.000-07:002010-06-26T12:24:44.240-07:00<div align="justify">ეს სულაც არ ჰგავს იმას, როცა უცნობი ადამიანი ქუჩაში გიყვება თუ რა დათრგუნულად გრძნობს თავს. ის - ჩემი ძმაა და მას თავის მოკვლა უნდა. ამის სათქმელად, მაინცდამაინც ჩემთან იმიტომ მოვიდა, რომ ყველაზე მეტად მე ვუყვარვარ, მე კი - ის. მაგრამ მას პრობლემა აქვს, თან როგორი პრობლემა.<br /><br />პარკში ვდგავართ: მე, ჩემი ძმა და ჩემი ძაღლი. ჰენდრიქსი მთელი ძალით იწევს და ცდილობს ვიღაც კომბიზონში გამოწყობილ ბავშვს სახეში ეცეს. მე ერთი ხელით ჰენდრიქსს ვაკავებ, მეორეთი კი სანთებელას ვეძებ ჯიბეში.<br /><br />- არ ქნა ეგ, - ვეუბნები ჩემს ძმას.<br /><br />სანთებელა არც ერთ ჯიბეში არ მიდევს.<br /><br />- რატომაც არა? - მეკითხება ჩემი უმცროსი ძმა. - შეყვარებულმა მეხანძრის გამო მიმატოვა. უნივერსიტეტში სწავლას ვერ ვიტან. ჩემი მშობლები - მთელს სამყაროში ყველაზე საცოდავი ხალხია. აი, გამომართვი სანთებელა.<br /><br />ის თავის სანთებელას მესვრის. მე ვიჭერ. ამ დროს ჰენდრიქსი ხელიდან მისხლტება და კომბინიზონიან ბავშვს თავს ესხმის. მიწაზე აგდებს. მე და ჩემი ძმა ვცდილობთ ბავშვისთვის ჰედრიქსის მოშორებას. მაგრამ ძაღლი ჯიუტობს. დედა კივის. თვითონ ბავშვი საეჭვოთ სდუმს. ჰენდრიქსს მთელი ძალით ვთავაზობ წიხლს, მაგრამ ის არც კი რეაგირებს. ჩემი ძმა ბალახში მიგდებულ მეტალის მილს პოულობს და ჰენდრიქსს პირდაპირ თავში ურტყამს. ისმის საზარელი ტკაცუნი და ჰენდრიქსი ძირს ეცემა. დედა შემზარავად კივის. მის შვილს ძაღლმა მთელი ცხვირი მოაჭამა. <br /><br />ჰენდრიქსი მკვდარია. ის ჩემმა ძმამ მოკლა. თვითონაც თავის მოკვლას აპირებს, რადგან თავს ყველაზე დამცირებულ ადამიანად გრძნობს, მას ხომ შეყვარებულმა მეხანძრესთან უღალატა. მე მეხანძრეობა პატივსაცემ პროფესიადაც კი მიმაჩნია - ადამიანების გადარჩენა და რაღაც ამ პონტში. მაგრამ ჩემი ძმა, ასე ნამდვილად არ თვლის. ალბათ მისთვის უკეთესი იქნებოდა, რომ მის გოგოს სხვა ვინმესთან ეტყნაურა.<br /><br />ბავშვის დედა ახლა მე მომვარდა. ის თავისი გრძელი ფრჩხილებით, რომელიც საზიზღარი, თეთრი ლაქითაა დაფარული, ცდილობს თვალები ამომთხაროს. ჩემი ძმა მილს მაღლა სწევს და ქალს პირდაპირ თავში უმიზნებს. მისთვის შეიძლება, ის ხომ - დეპრესიაშია.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-5955374977899389730?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-22379060815574512010-06-25T01:49:00.000-07:002010-06-25T01:52:21.576-07:00<p class="MsoNormal"><u><span lang="GEO/KAT" style="'font-family:Sylfaen;mso-ansi-language:">არამტკიცეა ჩვენი მსოფლიო<br />და მეც იმავე ჯიშის ვარ,<br />ალუბლის ყვავილების.<br />დაიმალო? გაიქცე? მაგრამ სად?<br /><br />თუ ამ ადგილებში<br />მომწყინდება ცხოვრება<br />და კიდევ დავიწყებ ხეტიალს,<br />მაშინ რა მარტო დარჩება ეს ფიჭვი.<br /><br />აი, ქვაა გადაგდებული<br />ერთი წამი მიფრინავს<br />და ეცემა მიწაზე.<br />ამ სიჩქარით ცვდება<br />მზე და მთვარე.<br /></span></u></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-2237906081557451?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-35959749165989710762010-06-24T12:02:00.002-07:002010-06-24T12:19:51.212-07:00<div align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOvRM-pQwI/AAAAAAAAC7o/fPaDlfP6QCE/s1600/Hanuka.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 369px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOvRM-pQwI/AAAAAAAAC7o/fPaDlfP6QCE/s400/Hanuka.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486421481144009474" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOu5Ic5WHI/AAAAAAAAC7g/DHGmpU-Rdak/s1600/Hanuka+(1).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 294px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOu5Ic5WHI/AAAAAAAAC7g/DHGmpU-Rdak/s400/Hanuka+(1).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486421067611854962" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOu4TfV_7I/AAAAAAAAC7Y/G5iGCXqKOo8/s1600/Hanuka+(2).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 298px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOu4TfV_7I/AAAAAAAAC7Y/G5iGCXqKOo8/s400/Hanuka+(2).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486421053395042226" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOu30eK_qI/AAAAAAAAC7Q/JTQz1m2nIBw/s1600/Hanuka+(3).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 397px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOu30eK_qI/AAAAAAAAC7Q/JTQz1m2nIBw/s400/Hanuka+(3).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486421045068627618" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOu3UeEkiI/AAAAAAAAC7I/VkMQSVUBvXQ/s1600/Hanuka+(4).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOu3UeEkiI/AAAAAAAAC7I/VkMQSVUBvXQ/s400/Hanuka+(4).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486421036478272034" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOu3KwmDKI/AAAAAAAAC7A/0w4FM_IUjks/s1600/Hanuka+(5).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOu3KwmDKI/AAAAAAAAC7A/0w4FM_IUjks/s400/Hanuka+(5).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486421033871608994" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOuc5PRsqI/AAAAAAAAC64/VnBkTUT3IWc/s1600/Hanuka+(6).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 345px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOuc5PRsqI/AAAAAAAAC64/VnBkTUT3IWc/s400/Hanuka+(6).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486420582491861666" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOucT2ek3I/AAAAAAAAC6w/8lU7R5EWjIA/s1600/Hanuka+(7).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 275px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOucT2ek3I/AAAAAAAAC6w/8lU7R5EWjIA/s400/Hanuka+(7).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486420572455736178" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOubqAjxSI/AAAAAAAAC6o/cHYt1EBPzdI/s1600/Hanuka+(8).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOubqAjxSI/AAAAAAAAC6o/cHYt1EBPzdI/s400/Hanuka+(8).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486420561223730466" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOuayB3HeI/AAAAAAAAC6g/ND96DA4AooE/s1600/Hanuka+(9).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 311px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOuayB3HeI/AAAAAAAAC6g/ND96DA4AooE/s400/Hanuka+(9).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486420546196807138" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOuaZwhaAI/AAAAAAAAC6Y/WCKGN3KV5r0/s1600/Hanuka+(10).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 313px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOuaZwhaAI/AAAAAAAAC6Y/WCKGN3KV5r0/s400/Hanuka+(10).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486420539681630210" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOtOQmC9ZI/AAAAAAAAC6Q/CVHTzkSVHVI/s1600/Hanuka+(11).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 283px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOtOQmC9ZI/AAAAAAAAC6Q/CVHTzkSVHVI/s400/Hanuka+(11).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486419231551714706" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOtN0TSQUI/AAAAAAAAC6I/b2sss_nOj1Q/s1600/Hanuka+(12).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 259px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOtN0TSQUI/AAAAAAAAC6I/b2sss_nOj1Q/s400/Hanuka+(12).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486419223956832578" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOtNUXNE2I/AAAAAAAAC6A/BAo1qK4ip8I/s1600/Hanuka+(13).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 309px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOtNUXNE2I/AAAAAAAAC6A/BAo1qK4ip8I/s400/Hanuka+(13).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486419215383335778" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOtMeuYbXI/AAAAAAAAC54/CWjELNclBdk/s1600/Hanuka+(14).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 391px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOtMeuYbXI/AAAAAAAAC54/CWjELNclBdk/s400/Hanuka+(14).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486419200985034098" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOtMJp-rCI/AAAAAAAAC5w/kaTicKsX6Ao/s1600/Hanuka+(15).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 385px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TCOtMJp-rCI/AAAAAAAAC5w/kaTicKsX6Ao/s400/Hanuka+(15).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486419195329424418" /></a><br /><strong><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.asafhanuka.com/">Asaf Hanuka</a></span></strong><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-3595974916598971076?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-44934153387740682072010-06-20T09:30:00.000-07:002010-06-20T14:00:48.722-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TB5FYrWRn_I/AAAAAAAAC5o/YAQ4EcgZaLY/s1600/Jena-Ardell-Vogue-1960-roxy-contest-winner-1024x1020.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 398px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TB5FYrWRn_I/AAAAAAAAC5o/YAQ4EcgZaLY/s400/Jena-Ardell-Vogue-1960-roxy-contest-winner-1024x1020.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5484897686439174130" /></a><br /><p class="MsoNormal"><span lang="GEO/KAT" style="'mso-ansi-language:;font-family:Sylfaen;">ჩვენ ვმოგზაურობთ<br />მე და შენ<br />ჩვენი მიზნები ბუნდოვანია<br />ამოცანები არეული<br /><br />არ ცხოვრობდე არსად<br />არ გყავდეს მეგობრები<br />უსაზღვროდ, უსახლოდ<br />პირადი ნივთების გარეშე<br /><br />ჩვენ ვმოგზაურობთ<br />მე და შენ<br />ცარიელი ჯიბით<br />სულს იქით არაფერი<br /><br />შენ დაიღალე<br />დამადე მხარზე თავი<br />მე ყურში ენა შეგიყავი<br />კიდევ და კიდევ<br /><br /><br />* * *<br />ის მიღებს მძინარეს.<br />ის მიღებს მთვრალს.<br />ის მიღებს შიშველს.<br />ის მიღებს წინიდან,<br />უკნიდან,<br />ზემოდან,<br />ქვემოდან.<br /><br />და შენ იცი,<br />როგორია ცხოვრება ფოტოკამერის ობიექტივის წინ,<br />როდესაც გეჩვენება,<br />რომ შიგნიდანაც გიღებენ<br />შენი ორგანიზმის ბნელი ადგილებიდან<br />და ეს უკვე მეტისმეტია<br />შიზოფრენია ახლოსაა.<br /><br />აიწიე მაისური და დამანახე შენი ტატუირება.<br />ოიჰ, ეს შენ ძალიან კარგათ ჰქენი თვალებით.<br />გაიმეორე იგივე, ოღონდ ნელა, კამერასათან.<br /><br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-4493415338774068207?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-40352574243349349552010-06-19T14:02:00.000-07:002010-06-19T14:09:57.037-07:003-4 წლის ბიჭუნა საფლავებს შორის დარბოდა<br />და გაჰკიოდა:<br />დიდი და პატარა საფლავები!<br />დიდი და პატარა სიკვდილი!<br />იქვე, სადმე თავის ქალაც რომ გდებულიყო<br />ის მხიარულათ, ბურთივით გაჰკრავდა ფეხს.<br />დღეს ქალმა, ჩემს წინ რომ მიდიოდა,<br />მობილურზე ლაპარაკისას<br />სამჯერ, ზედიზედ ახსენა:<br />საშვილოსნოს შეკუმშვა<br />საშვილოსნოს შეკუმშვა<br />საშვილოსნოს შეკუმშვა<br />- და ალბათ ეს ის ხმებია, <br />რაზეც (რაც, რისთვისაც)<br />უნდა დავწეროთ,<br />როცა საკმარისად<br />მარტოები, მოწყენილები<br />და ასოციალურები ვართ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-4035257424334934955?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-80040031122743682072010-06-18T05:14:00.000-07:002010-06-18T12:31:50.883-07:00<p align="justify">მე წავიკითხავ ერთ წუთიან ლექციას, თემაზე თუ რა აქცევს ლექსს ლექსად?<br />ახლა დავაყენებ ჩემს თაიმერს.<br /><br />ეს არაა რითმა სტრიქონის ბოლოს. ეს არაა ფორმა. ეს არაა სტრუქტურა. ეს არაა მარტოობა. ეს არაა ადგილმდებარეობა. ეს არაა ცა. ეს არაა ფერი. ეს არაა გრძნობა. ეს არაა რიტმი. ეს არაა ადგილი. ეს არაა განზრახვა. ეს არაა სურვილი. ეს არაა ამინდი. ეს არაა იმედი. ეს არაა შინაარსი. ეს არაა სიკვდილი. ეს არაა დაბადება, ეს არაა ხეები. ეს არაა სიტყვა. ეს არაა ის, რაც სიტყვებს შორისაა. ეს არაა რიტმი. ეს არაა რიტმი.<br /><br />(ისმის თაიმერის ზარის ხმა)<br /><br />ეს - დროის შეგრძნებაა.<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-8004003112274368207?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-79891352007995421512010-06-16T05:01:00.000-07:002010-06-16T05:08:38.056-07:00<div align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi-SRIORgI/AAAAAAAAC5g/VaMPmTqoonA/s1600/kelly.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi-SRIORgI/AAAAAAAAC5g/VaMPmTqoonA/s400/kelly.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483341767368394242" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi-HYeBqkI/AAAAAAAAC5Y/I1aqyEAtOWI/s1600/kelly+(1).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi-HYeBqkI/AAAAAAAAC5Y/I1aqyEAtOWI/s400/kelly+(1).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483341580360329794" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi-G2Z29uI/AAAAAAAAC5Q/485PXg472F4/s1600/kelly+(2).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi-G2Z29uI/AAAAAAAAC5Q/485PXg472F4/s400/kelly+(2).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483341571216045794" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi-GTvxzhI/AAAAAAAAC5I/ifPvpd66PVk/s1600/kelly+(3).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi-GTvxzhI/AAAAAAAAC5I/ifPvpd66PVk/s400/kelly+(3).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483341561912741394" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi-F5st1eI/AAAAAAAAC44/rPJrg3csMVw/s1600/kelly+(5).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 317px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi-F5st1eI/AAAAAAAAC44/rPJrg3csMVw/s400/kelly+(5).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483341554920576482" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi9z53UH-I/AAAAAAAAC4w/5woICOFcS-Q/s1600/kelly+(6).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 298px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi9z53UH-I/AAAAAAAAC4w/5woICOFcS-Q/s400/kelly+(6).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483341245727383522" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi9zrzz1mI/AAAAAAAAC4o/NjVKhGve6c4/s1600/kelly+(7).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 298px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi9zrzz1mI/AAAAAAAAC4o/NjVKhGve6c4/s400/kelly+(7).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483341241954588258" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi9zPqEa9I/AAAAAAAAC4g/_kN0IM15ouI/s1600/kelly+(8).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 299px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi9zPqEa9I/AAAAAAAAC4g/_kN0IM15ouI/s400/kelly+(8).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483341234397539282" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi9zJ1Px9I/AAAAAAAAC4Y/oKmvrgBlE60/s1600/kelly+(9).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi9zJ1Px9I/AAAAAAAAC4Y/oKmvrgBlE60/s400/kelly+(9).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483341232833808338" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi9yWy1a3I/AAAAAAAAC4Q/CA7YfkCRi-k/s1600/kelly+(10).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBi9yWy1a3I/AAAAAAAAC4Q/CA7YfkCRi-k/s400/kelly+(10).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483341219133483890" /></a><br /><strong><a href="http://www.tonykellyphotography.com/"><span style="font-size:85%;">Tony Kelly</span></a></strong><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-7989135200799542151?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-59229678205914186232010-06-13T03:03:00.000-07:002010-06-13T03:11:14.875-07:00<div align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStiScZ8VI/AAAAAAAAC4I/jala185PLcM/s1600/Julia+Calfee.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 314px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStiScZ8VI/AAAAAAAAC4I/jala185PLcM/s400/Julia+Calfee.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482197450994872658" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBSth1BritI/AAAAAAAAC4A/CfMYVpyNf8g/s1600/Julia+Calfee+(1).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 314px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBSth1BritI/AAAAAAAAC4A/CfMYVpyNf8g/s400/Julia+Calfee+(1).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482197443098151634" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStYSqt7hI/AAAAAAAAC34/UHlOckiZ5qM/s1600/Julia+Calfee+(2).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 314px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStYSqt7hI/AAAAAAAAC34/UHlOckiZ5qM/s400/Julia+Calfee+(2).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482197279256210962" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStYCyUo8I/AAAAAAAAC3w/gBe8XmvZUoM/s1600/Julia+Calfee+(3).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 314px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStYCyUo8I/AAAAAAAAC3w/gBe8XmvZUoM/s400/Julia+Calfee+(3).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482197274993140674" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStX3etYjI/AAAAAAAAC3o/zlKKhQoiyZY/s1600/Julia+Calfee+(4).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 314px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStX3etYjI/AAAAAAAAC3o/zlKKhQoiyZY/s400/Julia+Calfee+(4).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482197271958086194" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStXZDpVeI/AAAAAAAAC3g/V7hMkJW77hk/s1600/Julia+Calfee+(5).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 314px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStXZDpVeI/AAAAAAAAC3g/V7hMkJW77hk/s400/Julia+Calfee+(5).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482197263791511010" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStW6mLZqI/AAAAAAAAC3Y/iTg_wjOx8dg/s1600/Julia+Calfee+(6).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 314px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStW6mLZqI/AAAAAAAAC3Y/iTg_wjOx8dg/s400/Julia+Calfee+(6).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482197255614850722" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStKh6ArOI/AAAAAAAAC3Q/6dVTwnlt3fk/s1600/Julia+Calfee+(7).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 314px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStKh6ArOI/AAAAAAAAC3Q/6dVTwnlt3fk/s400/Julia+Calfee+(7).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482197042828717282" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStKAOePCI/AAAAAAAAC3I/LNrHvlLxWIA/s1600/Julia+Calfee+(8).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 314px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStKAOePCI/AAAAAAAAC3I/LNrHvlLxWIA/s400/Julia+Calfee+(8).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482197033787735074" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStJYex4YI/AAAAAAAAC3A/hslfEGM0mFo/s1600/Julia+Calfee+(9).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 314px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStJYex4YI/AAAAAAAAC3A/hslfEGM0mFo/s400/Julia+Calfee+(9).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482197023118713218" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStJBIDQNI/AAAAAAAAC24/6Bl0fdokPxI/s1600/Julia+Calfee+(10).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 314px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStJBIDQNI/AAAAAAAAC24/6Bl0fdokPxI/s400/Julia+Calfee+(10).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482197016849367250" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStIh-lStI/AAAAAAAAC2w/IomR1ZXgzbg/s1600/Julia+Calfee+(11).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 314px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TBStIh-lStI/AAAAAAAAC2w/IomR1ZXgzbg/s400/Julia+Calfee+(11).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482197008488155858" /></a> <br /></div><div align="center"><strong><span style="font-size:85%;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Hotel_Chelsea">Hotel Chelsea</a><br /></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:85%;"><br /></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-5922967820591418623?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-41944822335069530282010-06-03T13:30:00.000-07:002010-06-03T14:16:53.025-07:00მინეტი - ექსტრემალურ პირობებში,<br />გენიალურია,<br />თან ქალაქის ყველა ეკლესიის გუმბათს<br />რომ ხედავ,<br />ხედავ სინათლეთა მოქცევას<br />და მანქანების მოძრაობას,<br />შორს ბნელ ხეივნებში.<br />წამიერად მილიონობით ფოტოს იღებ<br />და რასაც ამჟღავნებ<br />თითებზეა ჩამოსათვლელი.<br />იმ თითებზე,<br />შენს ცხელ თავს,<br />ნელ და რბილ რიტმს<br />რომ ანიჭებენ.<br />ან იმ თითებზე,<br />ჩემს კვერცხებზე რომ სრიალებენ<br />დიდი მწერებივით.<br />და აზრი, რომელიც შესაძლოა დაგებადოს,<br />აზრი, რომელიც შესაძლოა ათასობით ადამიანს დაებადოს,<br />აზრი, რომელიც შესაძლოა უკვალოდ გაქრეს,<br />აზრი, რომელიც შესაძლოა კლავდეს,<br />ჩემი აზრი არ არის.<br />რადგან სულ ახლოს მოდის სინათლეთა მოქცევა<br />და შეიძლება<br />მოლიცლიცე მდინარიდან ღმერთმაც კი ამოყვინთოს<br />და ჰქონდეს ისეთი სახე,<br />როგორიც მე მაქვს,<br />იმ მომენტში როცა ვათავებ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-4194482233506953028?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-59230501287986572802010-05-30T06:24:00.000-07:002010-05-30T06:29:35.684-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJoH5JvMzI/AAAAAAAAC2o/ZzbSA3cUPVU/s1600/nobuyoshi.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 302px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJoH5JvMzI/AAAAAAAAC2o/ZzbSA3cUPVU/s400/nobuyoshi.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477054581645980466" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJoHrWt9nI/AAAAAAAAC2g/l5Dy7Tn2IJc/s1600/nobuyoshi+(1).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 340px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJoHrWt9nI/AAAAAAAAC2g/l5Dy7Tn2IJc/s400/nobuyoshi+(1).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477054577942328946" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJoHeIZPGI/AAAAAAAAC2Y/jA2FN1mU4ME/s1600/nobuyoshi+(2).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 319px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJoHeIZPGI/AAAAAAAAC2Y/jA2FN1mU4ME/s400/nobuyoshi+(2).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477054574392589410" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJn6Y2NnmI/AAAAAAAAC2Q/-iXf_kiMPYY/s1600/nobuyoshi+(3).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 316px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJn6Y2NnmI/AAAAAAAAC2Q/-iXf_kiMPYY/s400/nobuyoshi+(3).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477054349635853922" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJn6LGp0cI/AAAAAAAAC2I/VisrRqB6uxI/s1600/nobuyoshi+(4).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 274px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJn6LGp0cI/AAAAAAAAC2I/VisrRqB6uxI/s400/nobuyoshi+(4).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477054345946714562" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJn55Y1pxI/AAAAAAAAC2A/R9ckHGUAjG0/s1600/nobuyoshi+(5).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 325px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJn55Y1pxI/AAAAAAAAC2A/R9ckHGUAjG0/s400/nobuyoshi+(5).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477054341191149330" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJn5r70j_I/AAAAAAAAC14/c_yqIpHU3zE/s1600/nobuyoshi+(6).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJn5r70j_I/AAAAAAAAC14/c_yqIpHU3zE/s400/nobuyoshi+(6).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477054337579782130" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJn5WQjuTI/AAAAAAAAC1w/ho2pWXJbOFM/s1600/nobuyoshi+(7).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJn5WQjuTI/AAAAAAAAC1w/ho2pWXJbOFM/s400/nobuyoshi+(7).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477054331761178930" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJnpurZjtI/AAAAAAAAC1o/AJzRfdiZBuQ/s1600/nobuyoshi+(8).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 391px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJnpurZjtI/AAAAAAAAC1o/AJzRfdiZBuQ/s400/nobuyoshi+(8).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477054063438302930" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJnpSjJolI/AAAAAAAAC1g/eOBVM09VBeI/s1600/nobuyoshi+(9).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 317px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJnpSjJolI/AAAAAAAAC1g/eOBVM09VBeI/s400/nobuyoshi+(9).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477054055887512146" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJnpPovGyI/AAAAAAAAC1Y/JkbSu28Ikzw/s1600/nobuyoshi+(10).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 269px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJnpPovGyI/AAAAAAAAC1Y/JkbSu28Ikzw/s400/nobuyoshi+(10).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477054055105633058" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJno1bJ_4I/AAAAAAAAC1Q/uk7xhEF_4Co/s1600/nobuyoshi+(11).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJno1bJ_4I/AAAAAAAAC1Q/uk7xhEF_4Co/s400/nobuyoshi+(11).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477054048069353346" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJnoThP4eI/AAAAAAAAC1I/QV_UK_rBMow/s1600/nobuyoshi+(12).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 202px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/TAJnoThP4eI/AAAAAAAAC1I/QV_UK_rBMow/s400/nobuyoshi+(12).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477054038968099298" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-5923050128798657280?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-66581229220873043622010-05-24T03:21:00.000-07:002010-05-24T03:49:08.008-07:00<p class="MsoNormal" align="justify">მწერალმა სახელი უნდა დაარქვას, როგორც სახლს, რომელსაც ყველა ერთად აშენებს, ასევე ცალკეულ სადგომებს. მაგალითად, ავადმყოფის ოთახს „მწუხარების ოთახი“ უნდა უწოდოს, ოთახს სხვენზე - „ღია ქარისთვის“, ხოლო სარდაფი კი - ბნელი და ბუნდოვანია. მას არა აქვს უფლება თქვას, რომ სარდაფი - ლამაზია.<br /><br />თუ მას ფანქარს არ აძლევენ, ის სასოწარკვეთას არ უნდა მიეცეს, არამედ უნდა შეეცადოს სიტყვები კედელზე კოვზით ამოკაწროს, როგორც ამას ციხის საკანაში, საზიზღარ ჯურღმულში აკეთებენ. თუ თავისდაუნებურად ასე არ მოიქცევა, ის მწერალი კი არა - მეეზოვეა.<br /><br />თუ მის ნაწერს სხვა სახლებშიც კითხულობენ, იქ უნდა თქვან: „აჰა, აი, თურმე როგორები არიან იმ სახლში“. და არ არის არსებითი, მოკლედ წერს თუ გრძლად, მთავარია რომ ზუსტი იყოს. <br /><br />მას აქვს უფლება დაიკავოს ოთახი სხვენზე, საიდანაც თვალთწარმტაცი ხედი იშლება. საოცარია, ეს ხედი მშვენიერიცაა და მრისხანეც. ის, იქ ზემოთ, სულ მარტოა. და იქ თანდათან უფრო ცხელა და ცივა.<br /><br />თუ ვილჰელმ შრედერი მწერალს სხვენის პატარა ოთახში მოინახულებს, მას აუცილებლათ თავბრუ დაეხვევა . მწერალმა არ უნდა მიაქციოს ამას ყურადღება. ბატონი შრედერი უნდა შეეჩვიოს სიმაღლეს. ეს მისთვის სასარგებლოც კი იქნება.<br /><br /><div>ღამით, მას შეუძლია ვარსკვლავების ჭვრეტითაც დატკბეს. მაგრამ ვაი თუ ვერ გრძნობს, რომ მის სახლს საფრთხე ემუქრება. მაშინ უნდა ჰკრას ბუკსა და ნაღარას, სანამ ფილტვები არ დაუსკდება.</div><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-6658122922087304362?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-57810879394058379502010-05-17T02:49:00.000-07:002010-05-21T11:40:00.495-07:00<p align="justify"><br /></p><div align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUyhgXUFI/AAAAAAAAC0w/YhAyJEaaOVs/s1600/Dino+Valls.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 336px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUyhgXUFI/AAAAAAAAC0w/YhAyJEaaOVs/s400/Dino+Valls.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472177880451993682" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUySMK9qI/AAAAAAAAC0o/QIbV3Zwzclo/s1600/Dino+Valls+(1).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 342px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUySMK9qI/AAAAAAAAC0o/QIbV3Zwzclo/s400/Dino+Valls+(1).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472177876340766370" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUyB9XWrI/AAAAAAAAC0g/Msayy19iww0/s1600/Dino+Valls+(2).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 312px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUyB9XWrI/AAAAAAAAC0g/Msayy19iww0/s400/Dino+Valls+(2).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472177871983696562" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUxzWs6yI/AAAAAAAAC0Y/s_rxpUN8Sac/s1600/Dino+Valls+(3).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUxzWs6yI/AAAAAAAAC0Y/s_rxpUN8Sac/s400/Dino+Valls+(3).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472177868063435554" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUb8gq77I/AAAAAAAAC0Q/UK_sNy90PsY/s1600/Dino+Valls+(4).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 331px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUb8gq77I/AAAAAAAAC0Q/UK_sNy90PsY/s400/Dino+Valls+(4).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472177492564045746" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUbtX9PbI/AAAAAAAAC0I/x__ZDv-MAd4/s1600/Dino+Valls+(5).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUbtX9PbI/AAAAAAAAC0I/x__ZDv-MAd4/s400/Dino+Valls+(5).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472177488500964786" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUbdqTa8I/AAAAAAAAC0A/u_2QCq9wLE0/s1600/Dino+Valls+(6).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 380px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUbdqTa8I/AAAAAAAAC0A/u_2QCq9wLE0/s400/Dino+Valls+(6).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472177484282948546" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUbNDjEXI/AAAAAAAACz4/qPoxNRcxfDo/s1600/Dino+Valls+(7).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 276px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUbNDjEXI/AAAAAAAACz4/qPoxNRcxfDo/s400/Dino+Valls+(7).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472177479825428850" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUa6rL-DI/AAAAAAAACzw/eBb4J8vset4/s1600/Dino+Valls+(8).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_EUa6rL-DI/AAAAAAAACzw/eBb4J8vset4/s400/Dino+Valls+(8).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472177474891413554" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ETGYw1LrI/AAAAAAAACzA/I0pYSjLAnsY/s1600/Dino+Valls+(9).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 318px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ETGYw1LrI/AAAAAAAACzA/I0pYSjLAnsY/s400/Dino+Valls+(9).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472176022679269042" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ETF4RA73I/AAAAAAAACy4/nKMYolGejVU/s1600/Dino+Valls+(10).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 152px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ETF4RA73I/AAAAAAAACy4/nKMYolGejVU/s400/Dino+Valls+(10).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472176013955886962" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ETFl36tFI/AAAAAAAACyw/P6t2rnxrsFs/s1600/Dino+Valls+(11).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 210px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ETFl36tFI/AAAAAAAACyw/P6t2rnxrsFs/s400/Dino+Valls+(11).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472176009018782802" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ETFi1SMII/AAAAAAAACyo/gqYIkAr-gFg/s1600/Dino+Valls+(12).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 285px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ETFi1SMII/AAAAAAAACyo/gqYIkAr-gFg/s400/Dino+Valls+(12).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472176008202432642" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ETFMkv3lI/AAAAAAAACyg/oLBq-sqerTM/s1600/Dino+Valls+(13).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 284px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ETFMkv3lI/AAAAAAAACyg/oLBq-sqerTM/s400/Dino+Valls+(13).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472176002227494482" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ER_EZtLCI/AAAAAAAACyA/B3_80CwOACs/s1600/Dino+Valls+(14).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 294px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ER_EZtLCI/AAAAAAAACyA/B3_80CwOACs/s400/Dino+Valls+(14).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472174797442853922" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ER-zlOCZI/AAAAAAAACx4/l1xIkm9H4kw/s1600/Dino+Valls+(15).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 322px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ER-zlOCZI/AAAAAAAACx4/l1xIkm9H4kw/s400/Dino+Valls+(15).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472174792927742354" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ER-q40FZI/AAAAAAAACxw/hh973VD2NMU/s1600/Dino+Valls+(16).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 337px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ER-q40FZI/AAAAAAAACxw/hh973VD2NMU/s400/Dino+Valls+(16).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472174790594008466" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ER-a-h7DI/AAAAAAAACxo/_oBRIG-ARJI/s1600/Dino+Valls+(17).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ER-a-h7DI/AAAAAAAACxo/_oBRIG-ARJI/s400/Dino+Valls+(17).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472174786323016754" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ER-F1fYZI/AAAAAAAACxg/EXBaZC1iO1I/s1600/Dino+Valls+(18).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 314px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ER-F1fYZI/AAAAAAAACxg/EXBaZC1iO1I/s400/Dino+Valls+(18).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472174780647956882" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ERkWt8ccI/AAAAAAAACxY/pOhsKNoWtr0/s1600/Dino+Valls+(19).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 385px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ERkWt8ccI/AAAAAAAACxY/pOhsKNoWtr0/s400/Dino+Valls+(19).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472174338503111106" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ERjzGYa_I/AAAAAAAACxQ/odtT6lMF0D0/s1600/Dino+Valls+(20).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ERjzGYa_I/AAAAAAAACxQ/odtT6lMF0D0/s400/Dino+Valls+(20).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472174328941931506" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ERjgkkIvI/AAAAAAAACxI/Xn1cJxPWXuM/s1600/Dino+Valls+(21).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ERjgkkIvI/AAAAAAAACxI/Xn1cJxPWXuM/s400/Dino+Valls+(21).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472174323968254706" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ERjYmBoUI/AAAAAAAACxA/Cso2Y1vdVNM/s1600/Dino+Valls+(22).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 397px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ERjYmBoUI/AAAAAAAACxA/Cso2Y1vdVNM/s400/Dino+Valls+(22).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472174321826898242" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ERi0Q6VMI/AAAAAAAACw4/F0MCNp9cIAc/s1600/Dino+Valls+(23).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S_ERi0Q6VMI/AAAAAAAACw4/F0MCNp9cIAc/s400/Dino+Valls+(23).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472174312074663106" /></a><span style="font-size:85%;"><strong><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Dino_Valls">Dino Valls</a></strong></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-5781087939405837950?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-55335610591601030822010-05-15T09:13:00.000-07:002010-05-15T09:22:34.749-07:00<div align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JX-rbwyI/AAAAAAAACww/b0aWTQ-r_uk/s1600/Sarah+Small.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JX-rbwyI/AAAAAAAACww/b0aWTQ-r_uk/s400/Sarah+Small.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471532011101078306" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JXfco1tI/AAAAAAAACwo/XYAHYitFRHU/s1600/Sarah+Small+(1).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JXfco1tI/AAAAAAAACwo/XYAHYitFRHU/s400/Sarah+Small+(1).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471532002717521618" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JXHEPlFI/AAAAAAAACwg/PZgkJCCHs28/s1600/Sarah+Small+(2).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JXHEPlFI/AAAAAAAACwg/PZgkJCCHs28/s400/Sarah+Small+(2).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531996172751954" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JWxu2VxI/AAAAAAAACwY/OJE_0lCQ2S0/s1600/Sarah+Small+(3).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JWxu2VxI/AAAAAAAACwY/OJE_0lCQ2S0/s400/Sarah+Small+(3).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531990445872914" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JWmgG-vI/AAAAAAAACwQ/PkGb71SILVA/s1600/Sarah+Small+(4).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JWmgG-vI/AAAAAAAACwQ/PkGb71SILVA/s400/Sarah+Small+(4).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531987431258866" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JOkkThiI/AAAAAAAACwI/fHwomgB11F8/s1600/Sarah+Small+(5).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JOkkThiI/AAAAAAAACwI/fHwomgB11F8/s400/Sarah+Small+(5).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531849473033762" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JOVz8W4I/AAAAAAAACwA/ryjdeHntZjA/s1600/Sarah+Small+(6).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JOVz8W4I/AAAAAAAACwA/ryjdeHntZjA/s400/Sarah+Small+(6).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531845512092546" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JOL5pYsI/AAAAAAAACv4/gVSN52Xrerk/s1600/Sarah+Small+(7).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JOL5pYsI/AAAAAAAACv4/gVSN52Xrerk/s400/Sarah+Small+(7).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531842851660482" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JNoR6h4I/AAAAAAAACvw/D5ryOn5tW30/s1600/Sarah+Small+(11).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JNoR6h4I/AAAAAAAACvw/D5ryOn5tW30/s400/Sarah+Small+(11).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531833289770882" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JNSgxJ5I/AAAAAAAACvo/wCG3hU_dmfM/s1600/Sarah+Small+(12).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7JNSgxJ5I/AAAAAAAACvo/wCG3hU_dmfM/s400/Sarah+Small+(12).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531827446491026" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7I2akRaTI/AAAAAAAACvQ/9MSNCC36CS8/s1600/Sarah+Small+(13).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7I2akRaTI/AAAAAAAACvQ/9MSNCC36CS8/s400/Sarah+Small+(13).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531434471680306" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7I12urZWI/AAAAAAAACvI/YJ3VgUQKeNU/s1600/Sarah+Small+(14).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7I12urZWI/AAAAAAAACvI/YJ3VgUQKeNU/s400/Sarah+Small+(14).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531424851649890" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7I1e2srTI/AAAAAAAACvA/Me4JZgSX6Jw/s1600/Sarah+Small+(15).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7I1e2srTI/AAAAAAAACvA/Me4JZgSX6Jw/s400/Sarah+Small+(15).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531418442837298" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7I1M16j6I/AAAAAAAACu4/Galb_umj0XM/s1600/Sarah+Small+(16).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7I1M16j6I/AAAAAAAACu4/Galb_umj0XM/s400/Sarah+Small+(16).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531413607714722" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7I0zUcm3I/AAAAAAAACuw/TdOAg2Kq5Js/s1600/Sarah+Small+(17).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7I0zUcm3I/AAAAAAAACuw/TdOAg2Kq5Js/s400/Sarah+Small+(17).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531406756453234" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7IqG-ppzI/AAAAAAAACuo/jDVYIrHOSRw/s1600/Sarah+Small+(18).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7IqG-ppzI/AAAAAAAACuo/jDVYIrHOSRw/s400/Sarah+Small+(18).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531223055181618" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7Ip4yWwRI/AAAAAAAACug/VtphYfV4g5A/s1600/Sarah+Small+(19).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7Ip4yWwRI/AAAAAAAACug/VtphYfV4g5A/s400/Sarah+Small+(19).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531219245515026" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7Ipl-sbaI/AAAAAAAACuY/7Bma86P8-MQ/s1600/Sarah+Small+(20).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7Ipl-sbaI/AAAAAAAACuY/7Bma86P8-MQ/s400/Sarah+Small+(20).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531214196993442" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7Incha7SI/AAAAAAAACuQ/9H_ZIlS6As4/s1600/Sarah+Small+(21).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7Incha7SI/AAAAAAAACuQ/9H_ZIlS6As4/s400/Sarah+Small+(21).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531177298554146" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7ImtiKX2I/AAAAAAAACuI/ikT9z5NCaHU/s1600/Sarah+Small+(22).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7ImtiKX2I/AAAAAAAACuI/ikT9z5NCaHU/s400/Sarah+Small+(22).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471531164685197154" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7IbpgClVI/AAAAAAAACuA/unc0BayVJGs/s1600/Sarah+Small+(23).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7IbpgClVI/AAAAAAAACuA/unc0BayVJGs/s400/Sarah+Small+(23).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471530974623995218" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7IbJlMcoI/AAAAAAAACt4/guhf_PqXQak/s1600/Sarah+Small+(24).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7IbJlMcoI/AAAAAAAACt4/guhf_PqXQak/s400/Sarah+Small+(24).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471530966055678594" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7Ia5ph54I/AAAAAAAACtw/CBKBZOnilaQ/s1600/Sarah+Small+(25).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7Ia5ph54I/AAAAAAAACtw/CBKBZOnilaQ/s400/Sarah+Small+(25).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471530961778894722" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7Ia8Q3zPI/AAAAAAAACto/Rc9ld6Bgzxk/s1600/Sarah+Small+(26).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7Ia8Q3zPI/AAAAAAAACto/Rc9ld6Bgzxk/s400/Sarah+Small+(26).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471530962480778482" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7IafAcTYI/AAAAAAAACtg/YEIupL-0nlg/s1600/Sarah+Small+(27).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-7IafAcTYI/AAAAAAAACtg/YEIupL-0nlg/s400/Sarah+Small+(27).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471530954627239298" /></a><span style="font-size:85%;"><strong><a href="http://www.sarahsmall.com/">Sarah Small</a></strong></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-5533561059160103082?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-60201757538043366172010-05-15T04:35:00.000-07:002010-05-15T07:01:25.048-07:00<p align="justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-6YXTFDf9I/AAAAAAAACtY/3gHdmfOYc58/s1600/Second+Hand+Dreams.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 222px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-6YXTFDf9I/AAAAAAAACtY/3gHdmfOYc58/s400/Second+Hand+Dreams.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471478123327619026" /></a>Google Translate-ზე უკვე ქართული ენაცაა ხელმისაწვდომი. თუმცა თარგმნისას მიღებული შედეგი იმდენად შორს დგას გადათარგმნილი ტექსტის ორიგინალიდან, რომ ხშირ შემთხვევაში სრულიად განსხვავებულ ტექსტს ვიღებთ. </p><p align="justify">სანამ Google-ის პროგრამისტები და ლინგვისტები თარგმნის ხარისხს გააუმჯობესებდნენ, შეგვიძლია Google Translate Poetry-ზეც ვიფიქროთ. აიღეთ თქვენი საყვარელი პოეტის ლექსი და პირდაპირ Google Translate-ის ტექსტურ ველში გააქანეთ. რის შემდეგაც თქვენ ფაქტიურად იღებთ "მუტანტურ" თარგმანს, რომლის შეცვლაც უკვე თქვენი სურვილის და გემოვნების მიხედვით შეგიძლიათ. ძირს საავტორო უფლებები! თქვენ ხომ ახალ სიცოცხლეს აძლევთ "ხავსმოდებულ" პოეზიას. </p><p align="justify">"ლექსს იდეებითა და გრძნობებით კი არ ქმნიან, არამედ სიტყვებით. პოეტი წარმოსახულია ჩაფიქრებულ, თავის საქმეში დანთქმულ ოსტატად, რომელიც გარკვეული შედეგისკენ სწრაფვისას ისევე "აგებს" ლექსს, როგორც აგებენ მანქანას."<br /></p><p align="justify">მინდა ვივარაუდო, რომ GTP-ს საშუალებით გაცილებით მეტ ხარისხიან, საინტერესო და გუ(გ)ლში ჩასავარდნ ლექსს მივიღებთ, ვიდრე ამას თანამედროვე ქართველი ავტორების უმრავლესობის სტანდარტული და ტრადიციული წერის მეთოდი გვთავაზობს. საბოლოოდ, ალბათ შესაძლებელი იქნება, მსგავსი, "ჩინებული" თარგმანების ანთოლოგიის გაკეთებაც. </p><p align="justify">აქვე მომყავს რამდენიმე ნიმუში (მიღებული შედეგები არ გადამიმუშავებია) იმ პოეტებისა, რომლებთაც ამ მომენტისთვის ვკითხულობდი და შესაბამისად პირველად GTP-ს მეთოდიც მათზე დავტესტე:</p><p><strong><span style="font-size:85%;">ვლადიმირ მაიკოვსკი</span></strong></p><p><span style="font-size:85%;">კონკრეტული წინადადებები</span></p><p><span style="font-size:85%;">მე </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">როგორც ცნობილია, </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">არა კლერკი. </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">პოეტი. </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">საკანცელარიო შესაძლებლობები, მე არ მაქვს </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">მაგრამ, ჩემი აზრით, </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">უნდა </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">გარეშე tricks</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">აღება ოფისში მილის </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">და Shake. </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">მაშინ </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">Shake ზე </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">იჯდეს დუმილი, </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">აირჩიოთ ერთი და ვუთხრა: </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">"ჩაწერა!" </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">უბრალოდ სთხოვენ: </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">"For ღვთის გულისთვის </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">ჩაწერის, მეგობარი, არ very much! "</span><span style="font-size:85%;"><br /></span></p><p><span style="font-size:85%;"><br /></span></p><p><span style="font-size:85%;">КОНКРЕТНОЕ ПРЕДЛОЖЕНИЕ</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">Я,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">как известно,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">не делопроизводитель.</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">Поэт.</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">Канцелярских способностей у меня нет</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">Но, по-моему,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">160 надо</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">без всякой хитрости</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">взять за трубу канцелярию</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">и вытрясти.</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">Потом</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">над вытряхнутыми</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">посидеть в тиши,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">выбрать одного и велеть:</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">"Пиши!"</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">Только попросить его:</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">170 "Ради бога,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">пиши, товарищ, не очень много!"</span></p><p><span style="font-size:85%;"><br /></span></p><p><strong><span style="font-size:85%;">უოლტ უიტმენი</span></strong></p><p><span style="font-size:85%;">იმისათვის, რომ თქვენ</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">Stranger! თუ თქვენ, გავლით, აკმაყოფილებდეს მე და სურვილი Speak to Me, რატომ უნდა</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">არ Speak to Me?</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">და რატომ უნდა არ საუბრობენ, თქვენ?</span><strong><span style="font-size:85%;"><br /></span></strong></p><p><span style="font-size:85%;"><br /></span></p><p><span style="font-size:85%;">To You </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">STRANGER! if you, passing, meet me, and desire to speak to me, why should you</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">not speak to me? </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">And why should I not speak to you?</span></p><p><span style="font-size:85%;"><br /></span></p><p><strong><span style="font-size:85%;">ჯეკ პრელუტსკი</span></strong><span style="font-size:85%;"><br /></span></p><p><span style="font-size:85%;">Last Night ნაოცნებარი ქათამი</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">ღამით ნაოცნებარი ქათამი,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">იყო ქათამი ყველგან,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">ისინი დგანან ჩემი კუჭის,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">ისინი nesting ჩემი თმა,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">ისინი pecking at ჩემი ბალიში,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">ისინი hopping ჩემი უფროსი,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">ისინი ruffling თავიანთი feathers</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">მათ raced ჩემი საწოლი.</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">ისინი on სკამები და მაგიდები,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">ისინი on ჭაღები</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">ისინი roosting ამ კუთხეში,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">ისინი clucking ჩემი ყურის,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">იყო ქათამი, ქათამი, ქათამი</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">რადგან რამდენადაც მე ვერ ვხედავ ...</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">როდესაც მე woke დღეს, მე დავინახე</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">იყო კვერცხი on top of me.</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span></p><p><span style="font-size:85%;">Last Night I Dreamed of Chickens </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">Last night I dreamed of chickens,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">there were chickens everywhere,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">they were standing on my stomach,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">they were nesting in my hair,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">they were pecking at my pillow,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">they were hopping on my head,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">they were ruffling up their feathers</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">as they raced about my bed.</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">They were on the chairs and tables,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">they were on the chandeliers,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">they were roosting in the corners,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">they were clucking in my ears,</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">there were chickens, chickens, chickens</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">for as far as I could see...</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">when I woke today, I noticed</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">there were eggs on top of me.</span><span style="font-size:85%;"><br /></span></p><p><span style="font-size:85%;"><br /></span></p><p><strong><span style="font-size:85%;">ჯეკ კერუაკი</span></strong></p><p><strong><span style="font-size:85%;"><br /></span></strong><span style="font-size:85%;">Hitchhiker</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">'Tryna მისაღებად უნდა მზიანი Californy' -</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">ბუმ. ეს არის საშინელი საწვიმარი ლაბადა</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">რაც ჩემთვის გამოიყურებოდეს selfdefeated თვითმმართველობის მკვლელობაში წარმოსახვის Gangster, იდიოტი in rueful პიჯაკი, როგორ შეიძლება მათ ესმით ჩემი ტენიანი პაკეტებში - ჩემი ტალახი პაკეტებში -</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">"შეხედეთ John, hitchhiker '</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">"ის ჰგავს ის მივიღეთ იარაღი ქვევმოთ რომ საგადასახადო ინსპექციიდან coat '</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">"შეხედეთ ფრედ, რომ ადამიანი, რომელსაც გზაზე" "ზოგიერთი sexfiend მიიღო ბეჭდვით 1938 Sex Magazine" -</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">"თქვენ ი თავისი ლურჯი ცხედარი ამ greenshade გამოცემა, რომელზეც ax blots '</span><strong><span style="font-size:85%;"><br /></span></strong></p><p><span style="font-size:85%;"><br /></span></p><p><span style="font-size:85%;">Hitchhiker </span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">'Tryna get to sunny Californy' -</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">Boom. It's the awful raincoat</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">making me look like a selfdefeated self-murdering imaginary gangster, an idiot in a rueful coat, how can they understand my damp packs - my mud packs -</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">„Look John, a hitchhiker'</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">„He looks like he's got a gun underneath that I. R. A. coat'</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">'Look Fred, that man by the road' „Some sexfiend got in print in 1938 in Sex Magazine' –</span><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">„You found his blue corpse in a greenshade edition, with axe blots'</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-6020175753804336617?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-48477804289143010762010-05-13T00:28:00.000-07:002010-05-13T00:57:34.419-07:00<div align="justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-usXqFk8GI/AAAAAAAACtQ/0f8Z7Cpg4Vc/s1600/qznavao.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 261px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-usXqFk8GI/AAAAAAAACtQ/0f8Z7Cpg4Vc/s400/qznavao.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470655694806249570" /></a><br /><strong><span style="font-size:85%;">ლირიკული ტელეგმირების სიმბოლოებად იერცვლა: <br />ყველა მუშა ახალგაზრდა უფალი შორდება <br />ფოტოქაღალდზე ჩამომჯდარ სველ ჯვარს<br />და დიდი ქალაქის უჩვეულოდ წყნარი ქუჩების გავლით<br />ტელეანძისკენ მიემართება.<br />მასში უკვე ჩამონტაჟებულია წარმოადგენა,<br />რომელშიც ის თავის მიცვალებულ ბავშვს მიაჭენებს.<br />ჭიპლარის მათრახით ცხრახელ ტყავს აძრობს.<br />ეს ჩვენი ბიოგრაფიის ნაწილია,<br />რომელიც მიდრეკილია იქითკენ რომ კალეიდოსკოპად იქცეს.</span></strong><br /><br />რეალობა - ცის სტუდენტთა ერთი მითია, რომელშიც რაღაც მსგავსი დავაფიქსირე: მოგზაურის ფიგურა, შურისძიებაზე რომ ოცნებობს... ზოგჯერ ნოსტალგია პავილიონში არსებობის განცდას აღუძრავს. თუმცა ის ამას არსად აცხადებს, შესაბამისად აზრს იძენს ბოროტებისადმი დაპირისპირების სურვილიც. დაე, არსებული ითარგმნოს ისევ "ჯერარნახულად". <br /><br />ეს - ბრძოლაა ნაოცნებარი მომავლის ხელოვნებისათვის. სივრცეშიც რომ ვრცელდება და ბუნებრივ ცხოვრებას სამყაროს შესაქმნელად გარდაქმნის. სათაურიც ზუსტია - "მაცხოვარი შვილთა". მართალია რეპრეზენტაცია პრობლემურია, მაგრამ ის გულისამაჩუყებელია თავისი უბრალოებით.<br /><br />მოულოდნელად აღქმის ამა თუ იმ საყელოსთან შეხება, იგივეა რაც მკვდარი თვალებით დააკვირდე სიახლის მდინარებას ვერსახილველისაკენ, მნიშვნელობის გასაცხადებლად. თანაც ამ გზაზე კომუნიკაციის მოძიების ზღვა, მწვერვალთა თანდათანობითი, კომპოზიციური სტრუქტურებია გადასალახი. ამ რომანტიკული მგზავრობისას რეალური გამოცდილება - დემონსტრირებულია, როგორც ცარიელი ჭურჭელი. მოგვიანებით ეს ხელოვნებისადმი თავისუფლების მომცემი ფაქტი, გულის შემოქმედების მეორე სახე-სხვაობათ ყალიბდება. ბოლო დროს კი მაინც სიბრმავეს ნიშნავს. ამგვარი კომუნიკაცია განსჯაა. ლიტერატურა, ცარიელი რეკომენდაცია არაფრის სურვილით.<br /><br />მოგვიანებით, მუქი იდეოლოგიზირებული საზოგადოებისთვის დამახასიათებელი ნიშნები ქრება და ციფრული სულიერების განმსაზღვრელი ტელე, კინო და რადიო პაპიროსები მოიწევა უფროსებისა და მამების მიერ, მრავალი ყოფიერების მრავალი არსის შესახებ ფიქრში.<br /><br />შექმნილი სურათები (უმთავრესად და უჩვეულო თამაშში, სხვადასხვა საშინელი მანიპულაციებით) ვერაღქმის დემონსტრირებაა. ბიჭუნას უზარმაზარი თავი მანქანით ბრუნდება სახლში. მან არ უწყის რა არის კეთილდღეობის ატრიბუტები. არ უწყის უსამართლობების დაკანონების პრაქტიკის თავისებური ინტერპრეტაცია.<br /><br />თავისუფლებაზე წარმოდგენებმა საყოფაცხოვრებო საგნებით კომბინირებული სინამდვილე ევოლუციურ სქემებად გვიქცია. ჩვენს მახინჯ სოციუმში, სტუდიაში ჩაწერილი სამყაროს ანთროპოცენტრული და რომანტიკული,  ფანტასტიკური და ამავდროს პირქუში წარმოდგენები: თავდახრილი გოგონა ხელში კვერცხითა და ანთებული ასანთის ღერით; ემბრიონის გამოსახულებები მუქლურჯ ჭიქაზე; სპონტანური ქცევა საროსკიპოში; რეპროდუქციებთან ურთიერთობა;  დასავლეთი კვნესის; სასურათო სიბრტყეზე გადატანილი გარდაცვლილი დედოფლის მზერა; ველურები მეტროთი მგზავრობენ არა იმდენად, რამდენადაც, ნახევრადზღაპრულ პერსონაჟთა სახასიათო ეს ხელოვნება წარუვალი ღირებულებების წარმოსაჩენად მეტამორფოზას განიცდის; იმპერატივი უარესისაკენ შეცვლილი მითით; ერთგვარი "მარათონია" დიდაქტიკისკენ; პარაშუტისტები და არწივის სურათი;  მოკლე ფილმი სიყვარულზე...<br /><br />ხელოვნების ფუნქციაზე ცოტა ფიქრობს დღეს. ფრაგმენტალურ მოტივთა კაბინეტში ჭეშმარიტების ძიებისთვის გამიზნული კვლევა უფრო მეტად ახლოსაა „პროგრესის მიერ“ დამონებისათვის განწირულის ტრადიციასთან. ცივილიზაციის ფეტიშთა მოთხოვნა იმდენადვე ზერელედ, უგულისყუროდ ექცევა, ლირიკის ამ ცნობილ სამყაროში საგანგებოდ გაშლილ რაციონალურ მოტივს. ამგვარად ზის პირქუში ანეგდოტი ახსნაში: ადამიანი არა კავშირშია. სხვადასხვაგვარ სოციალურ, უმიზნო პროცესებში ის არავის სჭირდება. მაგრამ სასწაულს სულ სხვა რიტმი აქვს. ადამიანთა მეხსიერება არარსებული ექსპედიციის მასალებზე მუშაობად გარდაისახება. ოთახის დიქტატურის განმავლობაში ყურადსაღებად მხოლოდ ინდივიდუმთა კარის გაჭრის მცდელობა მიიღება. ფანჯრები აქ უჩვენოდ გარდასახულ მონატრებულ პეიზაჟებზე გადიან. აქ მასმედიაც - მისტერიაა. ფოლკნერის რომანები ერთნაირი ზომის სარკისზედაპირიან კვადრატები. ლეონარდო დავინჩის ნახატები - ერთი ფერის ხელსახოცები. უილიამ ბლეიქის ყველა ლექსი კი - იოზეფ ბოისის ძმრიანი ღრუბელია, ტაძრის სავსე ტანს რომ მიასრისა. თანმიმდევრობა აშკარად გაგრძელებაცაა.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-4847780428914301076?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/01069433845230214165noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036036551186737093.post-75109143717187499722010-05-12T01:15:00.000-07:002010-05-12T01:20:29.223-07:00<p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-pj6EvY9pI/AAAAAAAACtI/Zjujs1SDijY/s1600/Buki.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 357px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Spx1wYPKBVM/S-pj6EvY9pI/AAAAAAAACtI/Zjujs1SDijY/s400/Buki.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470294546750961298" /></a></p><p align="justify"><span style="font-family:Sylfaen; mso-bidi-font-family:Sylfaen;"><o:p>წერაში ყველაზე რთულია დაჯდე საბეჭდ მანქანასთან, როგორც კი ამას აკეთებ, იწყება კინო. საკმარისია დავჯდე და აღარ მჭირდება არანაირი გეგმა, არანაირი ძალისხმევა, არანაირი შრომა. თითქოს მანქანა თვითონ აკეთებს ყველაფერს. წერ რაღაც უცნაურ ტრანსის მდგომარეობაში. სიტყვები ხანდახან სისხლივით მოდიან, ხანდახან კი ღვინოსავით... ნაბიჯი, რიტმი, ცეკვა, სიჩქარე. ყველაფერი ეს ამ საუკუნის დამსახურებაა. ატომური ბომბები გრეიფურტებივით მოუსხამთ ხეებს. მე მომწონს იმის თქმა, რაც უნდა ვთქვა.<br /></o:p></span></p><div align="right"><span style="font-family:Sylfaen; mso-bidi-font-family:Sylfaen;"><o:p>ჩარლზ ბუკოვსკი<br /></o:p></span></div><p class="MsoNormal" style="text-align:justify" align="justify"><span style="font-family:Sylfaen; mso-bidi-font-family:Sylfaen;"><o:p><br />ბუკოვსკი ტიროდა როცა ჯუდი გარლენდი ნიუ-იორკის ფილარმონიის დარბაზში მღეროდა. ბუკოვსკი ტიროდა, როცა შირლი ტემპლი მღეროდა: „ჩემს სუპში ცხოველების ფორმის ორცხობილებია“. ბუკოვსკი ტიროდა იაფასიან სასტუმროებში. ბუკოვსკის არ შეუძლია ჩაცმა. არ შეუძლია ლაპარაკი. ქალებს ეშინიათ ბუკოვსკისი. ბუკოვსკი თვითონაც შიშებით არის გატენილი და ვერ იტანს ლექსიკონებს, ბერებს, ხურდას, ავტობუსებს, ეკლესიებს, სკამებს სკვერებში, ობობებს, ბუზებს, ფანატიკოსებს. ბუკოვსკის არ უომია. ბუკოვსკი დაბერდა და უკვე 45 წელია ქაღალდის გველი არ გაუშვია. ბუკოვსკი რომ მაიმუნი იყოს, მას ტომიდან გააგდებდნენ.<br /><br />ბუკოვსკი მიკი მაუსს ნაცისტად თვლიდა. ბუკოვსკი ვირივით იქცეოდა. ბუკოვსკის უნდოდა 69 წლის გამოშვების „კადილაკი“. ბუკოვსკის არ ესმის რემბოსი და უნდა გაჟიმოს დიდ მკერდიანი მულატი გოგო, რომელიც რემბოს კითხულობს. ასე 5 წლის შემდეგ ბუკი მოკვდება. ბუკოვსკი განთქმული მწერალია. კრემლში მისი ქანდაკება დგას, რომელიც ანძრევს. ფიდელ კასტრო ველოსიპედ „პაბედაზე“ ისვამს უკან და ერთად მიჰქრიან ჰავანის ქუჩებში. ბუკოვსკის ეშინია თვითმფრინავების. ბუკოვსკი ვერ იტანს სანტა-კლაუსს. როცა წყალი წვეთავს, ბუკოვსკი ტირის. როცა ბუკოვსკი ტირის,  წყალი წვეთავს.</o:p></span><b><span style="font-family:Sylfaen; mso-bidi-font-family:Sylfaen;"><o:p><br /></o:p></span></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036036551186737093-7510914371718749972?l=goldeneternity.blogspot.com' alt='' /></div>Old_Angel_Midnighthttp://www.blogger.com/profile/010694338452